Hipo ne vidis ke Kuniklo estis tie kaj ŝi senintence paŝis sur la piedo de Kuniklo. Kuniklo ekkriis al Hipo, “Vi, Hipaĉo! Ĉu vi ne vidis ke vi paŝas sur mia piedo?”
Hipo pardonpetis al Kuniklo, “Mi tre bedaŭras. Mi ne vidis vin. Mi petas vian pardonon!” Sed Kuniklo ne volis aŭskulti kaj li kriis al Hipo, “Vi faris tion intence! Iutage vi vidos! Vi pagos!”
Wahamba emva koko uMvundla usiya kukhangela uMlilo, wafika wathi, “Hamba, uyotshisa uMvubu xa ephuma emanzini ezokutya ingca. Undinyathele! Waphendula uMlilo, “Ilula loo nto, Mvundla mhlobo wam. Ndiza kwenza njengokuba usitsho.
Kuniklo iris trovi Fajron kaj diris, “Iru kaj bruligu Hipon, kiam ŝi elvenis de la akvo por manĝi herbon. Ŝi paŝis sur min!” Fajro respondis, “Neniu problemo, Kuniklo, mia amiko. Mi laŭ via demando faros.”
Hipo ekploris kaj kuris al la akvo. Ŝia hararo tute forbrulis per la fajro. Hipo senĉese kriis, “Mia hararo forbrulis en la fajro! Mia hararo estas forbrulinta! Mia bela hararo!”
Yiyo loo nto iMvubu ingahambeli kude namanzi kuba yoyika ukuphinda itshiswe nguMlilo. Wavuya uMvundla xa ubona uMvubu esitshwa nguMlilo, ekhwaza esithi, “Heke, ndimfumene, ndimfume-e-ene!”
Kuniklo ĝojis ke la hararo de Hipo estis forbrulinta. Kaj ĝis nun, pro timo de fajro, la hipopotamoj neniam iras malproksime de la akvo.
Basilio Gimo, David Ker
Carol Liddiment
Little Zebra Books
kosa
2-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
