Kolong ang’orot, alomit awi na alakara.
Iam estis feliĉa familio.
Pe ajienete kesi. Eng’aranakinete ng’ikauriak kech anawi tani alomana.
Ili neniam interbatalis. Ili helpis siajn gepatrojn hejme kaj kampe.
Na kaneni pe achamunitae kesi irudakinosi nakim.
Sed ili ne rajtis proksimiĝi al fajro.
Achamakina esubete etich kech nakwaare.
Kotere asubitae kesi a ng’amonok!
Ili ĉiam devis nokte fari sian laboron. Ĉar ili estis faritaj el vakso.
Na kaneni emuit esapat epei alosit nikalapatan nakolong.
Sed unu el la knaboj sopiris eliri en la sunlumon.
Apei kwaar abu ekimue tolalaar. Apotu ta lokatokeng kiteng’ero ng’esi.
Iun tagon la sopiro estis tro forta. Liaj fratoj avertis lin…
Na kaneni kisidioro ng’una! Abu ng’esi tokeeya anakolong anakariran.
Sed jam estis tro malfrue! Li fluidiĝis pro la varmega suno.
Apotu ng’ide a ng’amonok kiyalolong’o aking’olikin lokatokech ekeyari.
La vaksinfanoj tiel malĝojis vidi sian fraton forfandiĝi.
Na kaneni apotu totiakut arekinet. Apotu tolemut emodol a ng’amonok ana ekeyarito kichaut ikeny.
Sed ili faris planon. Ili formis la fandiĝintan vakson kaj kreis birdon.
Apotu yasi lokatokech lo arai ikeny kidiama naita emoru.
Ili transportis sian birdo-fraton supren al alta monto.
Nabo na ajipunia akolong, abu ng’esi toporo eeokinit tooma nakicha na ataparach.
Kaj kiam la suno leviĝis, li forflugis kantante en la matenlumo.
Southern African Folktale
Wiehan de Jager
Dennis Lokitare
turkana
2-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
