Alomito Odongo, Apiyo ka apakech lotaun loapolon. Edarito kechi ng’irwa lu egolere esukul. Meere kotere akigol tu esukul, nakaneni asakete akilakin atakech. Alomit atakech nadakar na ayei lokwaas anam ni echemiere ng’ikolia.
Odongo kaj Apiyo loĝis en la urbo kun sia patro. Ili antaŭĝojis la ferioperiodon. Ne nur pro la lernejo estis fermita, sed pro ili vizitis sian avinon. Ŝi loĝis en fiŝkaptista vilaĝo proksime al granda lago.
Odongo kaj Apiyo estis ekscititaj, ĉar venis la tempo viziti sian avinon denove. La antaŭan nokton ili pakis siajn sakojn kaj pretiĝis por la longa vojaĝo al ŝia vilaĝo. Ili ne povis dormi kaj parolis la tutan nokton pri la ferio.
Ataparachu keng, torotokis nadakar ka atakech edokito amotoka naka apakech. Kitoro kiding ng’imoru, ng’itiang ka emanikor lo emejen. Kimara ng’amotokae toeos.
Frue la sekvan matenon, ili foriris vilaĝen en la aŭto de sia patro. Ili veturis preter montoj, sovaĝaj bestoj kaj teplantejoj. Ili kalkulis aŭtojn kaj kantis kantojn.
Ani enang’i apak ache, tobur kechi sodi tojotooros.
Post iom da tempo, la infanoj laciĝis kaj ekdormiĝis.
Patro vekis Odongon kaj Apijon dum ili alvenis en la vilaĝon. Ili trovis Nyar-Kanyada, sian avinon, ripozantan sur mato sub arbo. Nyar-Kanyada en Luo, signifas ‘filino de la popolo de Kanyada’. Ŝi estis forta kaj bela virino.
Kipeyou Nyar-Kanyada kechi kai dio kidong’ak alotooma akai elakara. Alakara ng’itatae ng’ulu ainunito atakech ng’iboro lu etaun. “Tang’aa nakang mono,” tolimu Odongo. “Mam! Nakang eking’aren!” Tatachu Apiyo.
Nyar-Kanyada bonvenigis ilin en la domon kaj dancis ĉirkaŭ la ĉambro kantante kun ĝojo. Ŝiaj genepoj ĝojis doni al ŝi la donacojn, kiujn ili alportis de la urbo. “Unue malfermu mian donacon,” diris Odongo. “Ne, mia donaco unue!” diris Apiyo.
Arumoret ang’aar ng’iboro, abu Nyar-Kanyada topia ng’itatae keng.
Post kiam ŝi malfermis la donacojn, Nyar-Kanyada benis siajn nepojn laŭ tradicia maniero.
Sodi topudosi Odongo ka Apiyo kalapatan. Tolomasi akireng’it ng’abeerei ka ng’ikieny.
Tiam Odongo kaj Apiyo iris eksteren. Ili postkuris papiliojn kaj birdojn.
Todoka ng’ikito, kipakanakinos ng’akipi anam.
Ili grimpis arbojn kaj plaŭdis en la akvon de la lago.
Je mallumo, ili revenis al la domo por vespermanĝi. Antaŭ ol ili povis finmanĝi, ili endormiĝis!
Akwaar nache tobong’o apakech lotaun kimiek kechi ka atakech Nyar-Kanyada.
La sekvan tagon, la patro de la infanoj veturis reen al la urbo lasante ilin kun Nyar-Kanyada.
Eng’arakinito Odongo ka Apiyo atakech etich lo awi. Aokete ng’akipi ka akikeyen ng’akito. Achunete ng’abeyei ang’ikukui ka akiger ng’akuui alomana.
Odongo kaj Apiyo helpis sian avinon pri hejmaj taskoj. Ili alportis akvon kaj brullignon. Ili kolektis ovojn de la kokinoj kaj plukis legomfoliojn el la ĝardeno.
Abu Nyar-kanyada kitatam ng’itatae keng akipore atap ka akinyam ka ng’apoko. Kidodik akipore emuchele ka ekolia lo epeitoe.
Nyar-Kanyada instruis siajn genepojn fari molan ugali por manĝi kun stufaĵo. Ŝi montris al ili kiel fari kokosan rizon por manĝi kun rostitaj fiŝoj.
Ataparachu apei, totwar Odongo ng’atuk naka atakeng lonyia. Apotu ng’atuk tolomasi mana ekudunyet. Abu ilope amana tong’oik Odongo. Kitubul ng’esi tama awounia ng’atuk na anyamete amana keng. Anyoun akwaar ng’ina, abu edia ng’olo tochoik ng’atuk nyeyaut ng’ichan nabo.
Unun matenon, Odongo prenis la bovinojn de sia avino por paŝti. Ili kuris sur la bienon de najbaro. La kamparano koleris kontraŭ Odongo. Li minacis posedi la bovinojn pro manĝado de siajn rikoltojn. Post tiu tago, la knabo certigis, ke la bovinoj ne faris problemojn denove.
Ache kwaar, kirukosi ng’ide ka Nyar-Kanyada lomaket. Ayakar ng’esi epem lo agialanaria ng’akuui, esukari ka esabuni. Ajoikinit Apiyo alimonokin ng’ikagialak ng’aropiyae ang’iboro. Aeni Odongo ng’iboro lu egieli ekagialan.
En alia tago, la infanoj iris al la bazaro kun Nyar-Kanyada. Ŝi havis budon por vendi legomojn, sukeron kaj sapon. Apiyo ŝatis diri al klientoj la prezon de varoj. Odongo pakus tion, kion aĉetis la klientoj.
Sed tro baldaŭ finiĝis la ferioj kaj la infanoj devis reiri al la urbo. Nyar-Kanyada donis al Odongo ĉapon kaj al Apiyo puloveron. Ŝi pakis manĝaĵojn por ilia vojaĝo.
Na abong’unio apakech arikor kechi, awounito ng’ide alosit. Kimaimaa ng’ide Nyar-Kanyada kirukosi ka kechi lotaun. Tamaisam ng’esi tama, “Amojong’it ayong. Kedarouni ayong eesi ibong’unete nadakar kang nabo.”
Kiam ilia patro venis por venigi ilin, ili ne volis foriri. La infanoj petegis Nyar-Kanyadan, ke li iru kun ili al la urbo. Ŝi ridetis kaj diris: “Mi estas tro maljuna por la urbo. Mi atendos, ke vi revenu al mia vilaĝo.”
Tonuakis Odongo ka Apiyo atakech lokojokon dio torotokis.
Odongo kaj Apiyo ambaŭ brakumis ŝin forte kaj adiaŭis.
Abong’oret Odongo ka Apiyo losukul, kisisakis ng’ipaalon ng’akiro adakar ka atakech. Atamito ng’ide ng’iche ajokis akiboi alotaun, atamito luche nabo atamar ejok akiboi anadakarin. Kang’una kadaang, achamunito atamar erai atakech kata Odongo ka Apiyo ituan ni ajokon!
Kiam Odongo kaj Apiyo reiris al la lernejo, ili rakontis al siaj amikoj pri la vivo en la vilaĝo. Iuj infanoj sentis, ke la vivo en la urbo estas bona. Aliaj opiniis, ke la vilaĝo estas pli bona. Sed ĉefe ĉiuj konsentis, ke Odongo kaj Apiyo havas mirindan avinon!
Violet Otieno
Catherine Groenewald
Simon Ipoo
turkana
4-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
