Arai ikoku niici ng’esi ni eking’aren eng’olikini ibore nikiumokina anikalonan.
Estis knabineto kiu unue vidis la misteran formon en la malproksimo.
Aapunet aibore kang’ini, king’olik atamar kwa ibore aberu na adolit.
Kiam la formo proksimiĝis, ŝi vidis ke ĝi estas tre graveda virino.
Tokurianite toos dae, abu ikoku niici kurudar diye beru.
“Echamikina ngon kiminio ngesi,” totiakut ng’itunga aikoku aniici. “Kiwakini ng’on ng’esi ka ikekoku niajokon.”
Sinĝena sed kuraĝa, la knabineto proksimiĝis al la virino. “Ni devas teni ŝin kun ni,” la popolo de la knabineto decidis. “Ni gardos ŝin kaj ŝian infanon sekure.”
La infano baldaŭ ekvenis. “Puŝu!” “Alportu kovrilojn!” “Akvo!” “Puuuuuŝŝŝŝŝuuu!!!”
Ani ing’olikinete ikoku, toporo ngi’tunga daang ka ebuloi.
“Esikiria a?!”
Sed kiam ili vidis la infaneton, ĉiuj saltis malantaŭen ŝokite. “Azeno?!”
Topegakin kec.
“Kibaa ta kiwakini ikoku ka itokieng niajokon, ibore boca kisubakini kona ng’esi ng’ini,” tolimut ng’ice.
“Kiinunete ng’on ekeny lo aronon!” tamasi ng’ice neni.
Ĉiuj ekdisputis. “Ni diris ke ni gardus la patrinon kaj la infanon sekure, kaj tion ni faros,” diris iuj. “Sed ili alportos al ni malbonŝancon!” diris aliuloj.
Abu aberu kidong arai ng’esi bon nabo.
Tong’opik ibore esubakinia ikoku niliwo en.
Tong’opik ibore esubakinor tani ng’esi elope.
Kaj tiel la virino trovis sin sola denove. Ŝi demandis sin, kion ŝi faru kun tiu stranga infano. Ŝi demandis sin, kion ŝi faru kun si mem.
Kang’una daang abu ng’esi boca tocam atamar ikeng nyikoku na arai ng’esi itokieng.
Sed finfine ŝi devis akcepti ke li estas ŝia infano kaj ŝi estas lia patrino.
Kong’ina, ani kidong ikoku ikoni neni, edit, egelaner ibore daang. Abu ikoku ikaku sikiria topol jik kaleng akaku aitokieng.
Alo rotin ka daang alu etetemi ng’esi abu tokuruwor araun itwaan. Kiyalolong itokieng takadanakin. Ace pak nak itokieng ng’esi etic lo erai eka ng’ibaren.
Nu, se la infano restis same malgranda, ĉio eble okazus alie. Sed la azeninfano grandiĝis kaj grandiĝis, ĝis li ne plu trovis lokon sur la dorso de sia patrino. Kaj kiom ajn li klopodis, li ne povis konduti sin kiel homo. Lia patrino estis ofte laca kaj ĉagrenita. Iufoje ŝi devigis lin fari bestan laboron.
Abu ikoku sikiria tong’opik akiroit na arai akeng, tong’opikis nasubakina.
Akwaar apei, abu tong’oo lokojokon topet itokieng tocakak nalup.
Konfuzo kaj kolero kreskiĝis en Azeno. Li ne faru ĉi tion kaj li ne faru tion ĉi. Li ne kondutu sin tiel kaj li ne kondutu sin tiel. Li tiel koleriĝis ke iutage li piedbatis sian patrinon al la tero.
Abu esikiria kuruma ng’ileec. Kitikirak lokojokon.
Azeno pleniĝis de honto. Li forkuris tiom malproksimen kaj tiom rapide kiom li povis
Ani akiyang’akinet, abu towar na tocakara esikiria.
Toruk ana ribu ebala, “Hee haw?”
Tobong’ok ng’esi etoil keng nabo, ebala, “Hee haw.” Kotere arai ng’esi bon.
Tolugurukin ng’esi lopit epira, ka ajotoor ng’aju nakationok.
Kiam li ĉesis kuri, estis jam nokto, kaj Azeno perdiĝis. “I-a?” li flustris al la mallumo. “I-a?” ĝi resonis al li. Li estis sola. Li buklis sin strikte en pilkoformo kaj eniris profundan kaj maltrankvilan dormadon.
Anyounet keng torukau itwaan nitigela ekenyikinit ng’esi. Tokenyikinos ka ekasukout lo alakara ni keng.
Azeno vekiĝis kaj vidis strangan maljunulon, kiu fikse rigardis lin desupre. Li rigardis en la okulojn de la maljunulo kaj eksentis iom da espero.
Apoyu kirukosi ka ekasukout lo eteyeni ng’esi ng’rotin luyeret long’ela ng’elae.
Apotu keci topupokin anakuroit kadaang, king’aranakin ka akien ka apei.
Azeno restis kun la maljunulo, kiu instruis lin pri multaj diversaj manieroj vivteni sin. Azeno aŭskultis kaj lernis, samkiel la maljunulo. Ili helpis unu la alian, kaj ili kune ridis.
Ataparac apei ekasukout logo tolimok esikiria atamaa kiwokoe kidiama emoru.
Iun matenon la maljunulo petis Azeno-n porti lin al montopinto.
Azeno trovis sian patrinon, solan kaj funebrantan sian perditan infanon. Ili fikse rigardis unu la alian longtempe. Kaj tiam forte brakumis unu la alian.
Toloma esikiria ka itokieng niajokon alakara.
La azeninfano kaj lia patrino kreskis kunen kaj trovis multajn manierojn vivi kune. Iom post iom aliaj familioj ekloĝis ĉirkaŭe.
Lindiwe Matshikiza
Meghan Judge
Jacob Emekwi, Agnes Ngilimo
turkana
3-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
