Aparan apei, epasae Apoo alokwaas ang’olol.
Iun tagon Kuniklo marŝis laŭ la riverbordo.
Ayei dae neni epasae esaki ng’inya lukalibak.
Hipo ankaŭ estis tie, kie li promenis kaj manĝis iom da bongusta verda herbo.
Pe ayeni Epir atamar ayei Apoo neni nabo kicanyu amuro keng kicak. Abu Apoo kirema tawanik tama, iyong Epir! “Nyite iyong atamar kiciakit iyong ayong namuro a?”
Hipo ne vidis ke Kuniklo estis tie kaj ŝi senintence paŝis sur la piedo de Kuniklo. Kuniklo ekkriis al Hipo, “Vi, Hipaĉo! Ĉu vi ne vidis ke vi paŝas sur mia piedo?”
Abu Epir kilip ng’esi atamar katorimak, “Ariang’akina ayong lopae. Nying’olikina ayong iyong. Torimakinae ayong!” Na kakeni pe asaki Apoo nakitana akiirar ng’una sodi nabo kiburak ebala, “Isubakini iyong ng’una iyacakinit! Akolong ing’olokini iyong! Itaci iyong ng’una!”
Hipo pardonpetis al Kuniklo, “Mi tre bedaŭras. Mi ne vidis vin. Mi petas vian pardonon!” Sed Kuniklo ne volis aŭskulti kaj li kriis al Hipo, “Vi faris tion intence! Iutage vi vidos! Vi pagos!”
Abu Apoo tolot tolimok Akim atamar, “Kape tonom Epir naca epudunio anakipi adaka ng’inya. Kecieki kolong ng’esi ayong!” Abu Akim tama, “Emam ng’ican. Apoo, napaekang. Asubakini ayong ng’una ibala iyong.”
Kuniklo iris trovi Fajron kaj diris, “Iru kaj bruligu Hipon, kiam ŝi elvenis de la akvo por manĝi herbon. Ŝi paŝis sur min!” Fajro respondis, “Neniu problemo, Kuniklo, mia amiko. Mi laŭ via demando faros.”
Ekisidi kang’una abu Epir tolot adaka ng’inya anikalonon ang’olol nabo torirau akim noi sodi tonomia ng’itim keng.
Poste Hipo estis manĝante herbon malproksime de la rivero, kiam, “Vus!” Fajro ekflamiĝis. La flamoj ekbruligis la hararon de Hipo.
Abu Eputir kigalou nabo tomatar nakipi. Aminyara nabo ng’itim keng daang. Abu nabo Eputir tamamak igoro, “Amunya akim ng’itim kang daang! Inomiari iyong ng’itim kang daang!” Adaunosi ng’itim kang daang! Ng’itim kang lukebuseak nabo kibuseak noi!
Hipo ekploris kaj kuris al la akvo. Ŝia hararo tute forbrulis per la fajro. Hipo senĉese kriis, “Mia hararo forbrulis en la fajro! Mia hararo estas forbrulinta! Mia bela hararo!”
Kang’una daang nyecadanar Epir anakipi kotere eemit ng’esi atamar nyekanom Akim. Abu Apoo tolakar kona anomia epir akim, sodi tama, “Abu nabo erum ng’esi!”
Kuniklo ĝojis ke la hararo de Hipo estis forbrulinta. Kaj ĝis nun, pro timo de fajro, la hipopotamoj neniam iras malproksime de la akvo.
Basilio Gimo, David Ker
Little Zebra Books, Carol Liddiment
Dennis Lokitare
turkana
2-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
