Kolong ang’orot pe ayenete ng’itung’a idiobore. Pe ayenete tani ekitae ng’ikinyam, kori akidong ngoorui, kori akitiek ng’asua. Ayakar akuj Nyame alokidiama nadis aosou akopit kadaang etia ni etia. Ewakinit aosou keng daang namot nalupe.
Longe, longe antaŭe la homoj ne sciis ion ajn. Ili ne sciis kiel farmi kultivaĵojn aŭ kiel teksi tukojn aŭ kiel fari ferajn ilojn. La dio Nyame supre en la ĉielo havis ĉiun saĝecon de la mondo. Li tenis ĝin sekura en argila kruĉo.
Akwaar apei abu akuj Nyame todung atamar ainakini amot na aosou nia Anansi. Nachapak daang eng’olenakini Anansi tooma amot nalupe, abu toyen ibore nikitetet. Arai ibore niketalakaran lokojokon!
Unu tagon, Nyame decidis ke li donos la kruĉon de saĝeco al Anansi. Ĉiam kiam Anansi rigardis en la argilan kruĉon, li lernis ion novan. Ĝi estis tiel ekscita!
Nakanenei abu Anansi nakadakan kitamak,” Ewakini amot niajokon Kidiama ekitoe lokooyen, nipe nyepedori itwaan niche aanyun. Sodi atopedoria akiting amot aria ayong elope. Abu kitisir auno a ng’ichok a epini toinik auno namot nalupe ng’ina. Ani erumor toinikin Anansi auno nachir keng, kineneun amot ng’aren keng, sodi kisiek adokar Kidiama lokitoe.”
Avida Anansi pensis, “mi tenos la kruĉon ĉe la supro de alta arbo. Tiel mi povas havi ĉion por mi mem!” Li ŝpinis longan fadenon, bobenis ĝin ĉirkaŭ la argilan kruĉon kaj ligis ĝin al sia stomako. Li komencis grimpi la arbon. Sed estis malfacile grimpi la arbon kun la kruĉo frapanta liajn genuojn la tutan tempon.
Na kaneni abu togogeng’er akidok lokitoe ka amot na anang’anang’ae ng’akung’in keng nachapak daang. Sodi kisiek Anansi aking’o ana abutorokor nabo toburunite. Awei lokookeng a Anansi loochi apak daang alokwap ekitoe ite ng’esi. Tlim tama,” Pe abeben iyong adokar lokitoe inapit amotia?” Abu Anansi kikatak akinap amot nalupe na eleleba aosou alokaku keng, abu tobebener lokojokon.
La tutan tempon la juna filo de Anansi estis observanta malsupre ĉe la trunko de la arbo. Li diris, “Ĉu ne estus pli facile grimpi se vi anstataŭe ligus la kruĉon al via dorso?” Anansi provis ligi la argilan kruĉon plenan de saĝeco al sia dorso, kaj tio vere estis multe pli facila.
Ka atipei abu tanang Kidiama ekitoe. Nabo abu towo kitama. “Achamakina ayong ayakar aosou daang, na kaneni abu lokokang tooser noi kedwang ayong.” Abu Anansi tonyunyur noi kimasu amot kwap nikalapatan a ekitoe.
Tujtuje li atingis la supron de la arbo. Sed tiam li haltis pensante, “mi devus esti tiu kiu havas ĉiun saĝecon sed jen mia filo estis pli lerta ol mi!” Anansi estis tiel kolera pri tio ĉi ke li ĵetis la argilan kruĉon malsupren for de la arbo.
Kielielar torau ng’ikabel. Erot logo ng’esi aanyuneta ng’itung’a eger lo itare, akidony ngoorui ka akiteak ng’iboro a ng’asua, ka ng’ibore cha daang lu eyenete ng’itung’a esube.
Ĝi frakasiĝis en pecojn sur la tero. La saĝeco estis libera por dividiĝi inter ĉiuj. Kaj tiel la homoj lernis farmi, teksi tukojn, fari ferajn ilojn, kaj ĉiujn aliajn aferojn kiujn homoj scias fari.
Ghanaian folktale
Wiehan de Jager
Dennis Lokitare
turkana
3-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
