Loyi i Wavhudi. U na malembe ya nkombo. Vito ra yena i ra Xivhenda. To vula leswaku ‘wa kahle’.
Jen Khalai. Ŝi havas sep jarojn. Ŝia nomo signifas “la bonulo” en ŝia lingvo, la lubukusa.
Wavhudi u pfuka a vulavula na mulamula. “Ndza ku kombela wena mulamula, kula u ta hi nyika malamula yo vupfa.”
Khalai vekiĝas kaj parolas al la oranĝujo. “Oranĝujo, mi petas, kresku granda kaj donu al ni multe da maturaj oranĝoj.”
Wavhidi u ya exikolweni. Endleleni u vulavula na byanyi. “Ndza ku kombela wena byanyi, kula u va wa rihlaza, u nga omi.”
Khalai piediras al la lernejo. Survoje ŝi parolas al la herbo. “Herbo, mi petas, kresku verda kaj ne sekiĝu.”
Wavhudi a hundza swiluva swa nkova. “Ndza mi kombela n’wina swiluva, kulani swinene ndzi ta hamba ndzi tikhavisa hi n’wina enhlokweni.”
Khalai preterpasas sovaĝajn florojn. Floroj, mi petas, daŭre floru, tiel ke mi povos meti vin en mian hararon.
Exikolweni Wavhudi u vulavula na murhi lowu nga endzeni ka xikolo. “Ndza ku kombela wena murhi, huma marhavi leswaku hi ta hamba hi hlaya ehansi ka wena.”
En la lernejo Khalai parolas al la arbo en la centro de la korto. “Arbo, mi petas, kreskigu grandajn branĉojn, tiel ke ni povas legi sub via ombro.”
Wavhudi u vulavula na mirhi ya mitwa leyi nga endla darata ya xikolo. Ndza ku kombela leswaku u kulak u sivela makhamba ku nghena exikolweni.
Khalai parolas al la arbedo, kiu ĉirkaŭas ŝian lernejon. “Mi petas, kresku forta kaj haltigu la malbonulojn enveni.”
Loko Wavhudi a vuya hi le xikolweni u vhakerile mulamula. Kutani a wu vutisa a ku: “Xana malamula ya wena ya vupfile ke?”
Kiam Khalai revenas hejmen de la lernejo, ŝi vizitas la oranĝujon. “Ĉu viaj oranĝoj jam estas maturaj?” demandas Khalai.
“Malamula a ya si vupfa. Ndzi ta ku vona mundzuku. Kumbe ndzi nga kuma u ri na malamula yo vupfa.” Ku vula Wavhudi.
“La oranĝoj estas ankoraŭ verdaj,” Khalai suspiras. “Mi morgaŭ revidos vin, oranĝujo,” Khalai diras. “Eble tiam vi havos maturan oranĝon por mi!”