Oyu ngu Khalai. Ujisi myaka yakuzyalwa iili ciloba. Izyina lyakwe lipandulula kuti “mubotu” mucisyobo cakwe ca Lubukusu.
Jen Khalai. Ŝi havas sep jarojn. Ŝia nomo signifas “la bonulo” en ŝia lingvo, la lubukusa.
Khalai ulabuka akwaambaula kucisamu camafwuleenke. “Ndakukomba ocisamu camafwuleenke, kokomena ukatupe mafwuleenke manji aabizwide.”
Khalai vekiĝas kaj parolas al la oranĝujo. “Oranĝujo, mi petas, kresku granda kaj donu al ni multe da maturaj oranĝoj.”
Khalai uleenda kuya kucikolo. Munzila, Khalai ulaambaula abwizu. “Ndakukomba obwizu, kokomena ukabe aamubala wanyanzabili akutayuma.”
Khalai piediras al la lernejo. Survoje ŝi parolas al la herbo. “Herbo, mi petas, kresku verda kaj ne sekiĝu.”
Khalai wainda amaluba amusyokwe. “Ndakomba nomaluba, kamutolelela kukomena kutegwa kandimubikka mumasusu aangu.”
Khalai preterpasas sovaĝajn florojn. Floroj, mi petas, daŭre floru, tiel ke mi povos meti vin en mian hararon.
Kucikolo, Khalai ulaambaula acisamu cili akati kalubuwa lwacikolo. “Ndakukomba ocisamu, kokomena akubikka mitabi minji kutegwa katubala mucimvwule cako.”
En la lernejo Khalai parolas al la arbo en la centro de la korto. “Arbo, mi petas, kreskigu grandajn branĉojn, tiel ke ni povas legi sub via ombro.”
Khalai ulaambaula kulukwakwa lwacikolo lya hisamu. “Ndakomba, amukomene akulesya bantu babi kunjila mukati.”
Khalai parolas al la arbedo, kiu ĉirkaŭas ŝian lernejon. “Mi petas, kresku forta kaj haltigu la malbonulojn enveni.”
Apiluka kuzwa kucikolo, Khalai ulaunka kucisamu camafwuleenke. “Sena mafwuleenke akabizwa kale?” wabuzya Khalai.
Kiam Khalai revenas hejmen de la lernejo, ŝi vizitas la oranĝujon. “Ĉu viaj oranĝoj jam estas maturaj?” demandas Khalai.
“Mafwuleenke taaninga bizwa.” waamba Khalai. “Ndiyakuboola kukubona juunza ocisamu camafwuleenke “. Waamba Khalai. “Ndiza kuya kujanika lyomwe libizwide!.”
“La oranĝoj estas ankoraŭ verdaj,” Khalai suspiras. “Mi morgaŭ revidos vin, oranĝujo,” Khalai diras. “Eble tiam vi havos maturan oranĝon por mi!”