Lefelo le le nnye kwa dibese di emang gone mo motseng wa me go tletse batho le dibese tse di tletseng batho. Fa fa fatshe gone go tletse dilo tse di tshwanetsweng go olelwa. Mooleledi o ne a itsise maina a mafelo a kwa dibese di teng. gone
Ĉe la malgranda bushaltejo en mia vilaĝo estis multa agado de homoj kaj superŝarĝitaj busoj. Sur la tero estis eĉ pli da ŝarĝoj. Helpantoj kriis la loknomojn kien iliaj busoj iris.
“Toropo!Toropo!” E ya bopririma!” ka utlwa moitsise a goa. E ne e le bese e ke tshwanetseng go e palama.
“Urbo! Urbo! Iranta okcidenten!” Mi aŭdis helpanton krii. Tio estis la buso, kiun mi devis kapti.
Bese ya toropo e ne e setse e tletse, mme batho ba sa ntse ba leka go tsena mo teng. Bangwe ba beile dithoto tsa bone ka fa tlase ga bese.Bangwe ba di beile mo di rakeng moteng ga bese.
La urba buso estis preskaŭ plena, sed pli da homoj ankoraŭ antaŭenpuŝis. Iuj enmetis sian pakaĵon sub la buso. Aliaj metis la siajn interne sur la rakojn.
Baete ba basha ba punya di karata tsa bone ba ntse ba senkang fa ba ka dulang gone mo beseng e e tleseng. Basadi le bana ba banye ba ipaakanyetsa loeto lo le leele go dula sentle.
Ka itshokela go bapa le letlhabaphefo.Motho yo o dutseng go bapa le letlhaphefo o ne a tshegeditse kgstese ya polasetiki e e mmala o motala.A rwele ditlhako tsa disandale tse di tshofetseng, jase e gagogileng,mme a mo lebile ka thwaafalo.
Novaj pasaĝeroj kroĉis siajn biletojn, dum ili serĉis ie sidiĝi en la homplena buso. Virinoj kun junaj infanoj faris ilin komfortaj por la longa vojaĝo.
K itshukela fa mothong yo o ne a bapile le letlhabaphefo. Motho yo o ne a dutse go bapa le nna le letlhabaphefo o ne a tshegeditse kgetse ya polasitiki thata. A rwele mpapheetshane ba ba tshofetseng, jase e e gagogileng, a bonala letshogo.
Mi alpremiĝis apud fenestro. Tiu, kiu sidis apud mi tenis firme verdan plastan sakon. Li portis malnovajn sandalojn, eluzitan mantelon, kaj li aspektis nervoza.
Ke ne ka leba kwa ntle ga bese mme ke ne ka gopola ke tswa mo motseng wa me, lefelo le ke goletseng mo go lone. Ke ne ke ya kwa toropong e kgolo.
Mi rigardis eksteren el la buso kaj rimarkis ke mi forlasis mian vilaĝon, la lokon, kie mi kreskis. Mi estis survoje al la granda urbo.
Go ne go oletswe baeti ba dutse. Barekise ba sa ntse ba tsena mo teng go ya go rekisa dilo tsa bone kwa balaming. Mongwe lw mongwe o ne a goa maina go itsise se a se rekisang. Mafoko ao a ne utlwala a sa tlwaelega.
La ŝarĝado estis finfarita kaj ĉiuj pasaĝeroj sidis. Kolportistoj ankoraŭ enŝoviĝis en la buson por vendi siajn varojn al la pasaĝeroj. Ĉiuj kriis la nomojn de la haveblaj varoj. La vortoj sonis al mi strangaj.
Bapagamo ba le mmalwa ba ne ba reka dinnotsididid, bangwe ba reka mo go nnye ba a ja. Ba ba se nang madi, jaaka nna, be ne ba lebeletse fela.
Kelkaj pasaĝeroj aĉetis trinkaĵojn, aliaj aĉetis malgrandajn manĝetojn kaj komencis maĉi. Tiuj, kiuj ne havis monon, kiel mi, nur rigardis.
Ditiro tse di ne tsa kgorelediwa ke go hutara ga bese, sekao sa gore re ipaakanyeditse go kgoetsa. Moreki a goelela barekisi go tswa mo beseng.
Ĉi tiuj agadoj interrompis la hupadon de la buso, signo ke ni pretis foriri. La helpanto kriis ke la kolportistoj eliru.
Barekisi ba kgorometsana go tswa mo beseng.Bangwe ba busetsa baeti madi mangwe.Ba bangwe ba sa ntse ba leka go rekisa dilo tsa bone mo motshontshong wa bofelo.
Kolportistoj puŝis unu la alian por elbusiĝi. Kelkaj redonis monŝanĝon al la vojaĝantoj. Aliaj faris lastatempajn klopodojn vendi pli da aĵoj.
Fa bese e tswa fa boemelong jwa dibese, Ka leba kwa ntle ka letlhabaphefo. Ka hakgamala gore a ke ka boela gape mo motseng wa me gape.
Kiam la buso forlasis la bushaltejon, mi fiksrigardis tra la fenestro. Mi demandis min ĉu mi iam revenos al mia vilaĝo.
Fa loeto le tsweletse, mo teng ga bese ga na mogote. Ke ne ka tswala matlho a me ka tsholofelo ya gore ka tla robala,
La vojaĝo progresis, kaj la interno de la buso tre varmiĝis. Mi fermis miajn okulojn esperante dormi.
Mme mogopolo wa me wa mpusetsa kwa gae. A mma o tla sireletsega? A mmutla wa me o tla tsaya madi mangwe? A nkgonne o tla gakologelwa go nosa ditlhare tse dinnye?
Sed mia menso vagis hejmen. Ĉu mia patrino estos sekura? Ĉu miaj kunikloj havigos monon? Ĉu mia frato memoros akvumi miajn ĝermintajn arbetojn?
Mo tseleng, ka ithuta leina la lefelo le malome o nang teng mo toropong e kgolo. Fa ke ntse ke e biletsa kwa tlase ka robala.
Survoje mi enmemorigis la nomon de la loko, kie mia onklo loĝis en la granda urbo. Mi ankoraŭ murmuris ĝin, kiam mi ekdormis.
Morago ga diura tse robongwe, ke ne ka tsosiwa ke modumo o mogolo ke bitsa baeti ba ba boelang kwa motseng wa rona. Ka phamola kgetse ya me ka tswa mo beseng.
Naŭ horoj poste mi vekiĝis pro laŭta ekbruo kaj voko al pasaĝeroj kiuj reiros al mia vilaĝo. Mi ekprenis mian saketon kaj saltis el la buso.
Bese e e boang ya tlala ka bonako. Ka bonako ya leba botlhaba.Se se botlhokwa mo go na jaanong ,ke go simolola go senka ntlo ya ga malome.
La buso veturonta reen rapide pleniĝis . Baldaŭ ĝi reiros orienten. La plej grava afero por mi nun estis serĉi la domon de mia onklo.
Lesley Koyi, Ursula Nafula
Brian Wambi
Antonia
cvana
3-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
