Sakima o ne a nna le batsadi ba gagwe le kgaitsadie yo o dingwaga tse nne. Ba ne ba nna mo mmung wa monna wa mohumi. Ntlo ya bone ya borulelo jwa bojang e ne e le kwa bofelong jwa mola wa ditlhare.
Sakima vivis kun siaj gepatroj kaj sia kvarjara fratino. Ili vivis sur la tereno de riĉulo. Ilia pajlo-tegmenta kabano staris je la fino de arbovico.
Erile fa Sakima a le dingwaga tse tharo, o ne a bobola mme a foufala. Sakima o ne a na le bokgoni.
Kiam Sakima havis tri jarojn, li malsanis kaj perdis sian vidon. Sakima estis talentplena knabo.
Sakima o dirile dilo tse dintsi tse bana ba bangwe ba dingwaga tse thataro ba sa di dirang. Sekai, o ne a kgona go nna le bagolo ba motse mme ba rerisana ka ga dintlha kgolo.
Sakima faris multajn aferojn, kiujn aliaj sesjaraj knaboj ne faris. Ekzemple li povis sidi kun la pli aĝaj vilaĝanoj kaj diskuti gravajn aferojn.
Batsadi ba ga Sakima ba ne ba dira kwa ntlong ya monna wa mohumi.Ba tswa fa gae maphakela thata mo mosong mme ba boela gae go le thari maitsiboa. Sakima o ne a tlogetswe le kgaitsadie yo monnye.
La gepatroj de Sakima laboris ĉe la domo de la riĉulo. Ili eliris la hejmon frumatene kaj revenis malfrue vespere. Sakima estis lasita kun sia fratineto.
Sakima o ne a rata go opela dipina. Letsatsi lengwe mmagwe a mmotsa potso, “O ithutile kae dipina tse, Sakima?”
Sakima ŝategis kanti kantojn. Iun tagon lia patrino demandis lin, “De kie eklernis vi tiujn ĉi kantojn, Sakima?”
Sakima a araba, “Ditla fela, mme. Ke diutlwa mo tlhogong ya me mme morago ke opele.”
Sakima ripondis, “Ili simple venas, patrino. Mi aŭdas ilin en mia kapo kaj tiam mi kantas.”
Sakima o rata go opelela kgaitsadie, bogolo fa a tshwarwa ke tlala. Kgaitsadie o tla be a mo reetsa fa a opela pina e o e ratang thata. O ne a tle a tsikinyege go ya ka moribo o o ritibatsang.
Sakima ŝatis kanti por sia fratineto, precipe se ŝi malsatis. Lia fratino aŭskultus lin kanti sian plej ŝatatan kanton. Ŝi kutimis svingiĝi laŭ la trankviliga melodio.
“A o kgona go opela ka go boeletsa le go boeletsa gape, Sakima,” kgaitsadie o ne a mo rapela. Sakima o ne a amogela mme a opela ka go boeletsa le go boeletsa gape.
“Ĉu vi povas kanti ĝin ree kaj ree, Sakima?” lia fratino petis lin. Sakima do akceptis kaj kantis ĝin ree kaj ree.
Maitsiboa mangwe fa batsadi ba boela lwapeng, ba ne ba didimetse tota. Sakima o ne a itse gore go na le sengwe se se sa siamang.
Iun vesperon, kiam liaj gepatroj revenis hejmen, ili tre silentis. Sakima sciis ke io ne ĝustas.
“Molato ke eng, mme, rre?” Sakima a botsa. Sakima a utlwa gore ngwana wa mosimane wa monna wa mohumi o nyeletse. Monna o ne a hutsafetse a jewa ke bodutu.
“Kio ne ĝustas, patrino, patro?” Sakima demandis. Sakima sciĝis ke la filo de la riĉulo mankas. La viro estis tre malĝoja kaj soleca.
“Ke kgona go mo opelela. O kgona go itumela gape,” Sakima o ne a bolelela batsadi ba gagwe. Mme batsadi ba gagwe ba mo itlhokomologa. “Ke mohumi tota. Wena o mosimane wa sefofu fela. A o ithaya gore pina ya gago e tla mo thusa?”
“Mi povas kanti por li. Li eble feliĉos denove,” Sakima diris al siaj gepatroj. Sed liaj gepatroj malakceptis lin. “Li estas tre riĉa. Vi nur estas blinda knabo. Ĉu vi kredas ke via kanto povos helpi lin?”
Lefa go ntse jalo, Sakima ga se a ke a fele pelo. Kgaitsadie yo monnye o ne a mo ema nokeng. O ne a re, “Dipina tsa ga Sakima di a nkgomotsa fa ke tshwerwe ke tlala. Di tla gomotsa monna wa mohumi le ene.”
Tamen Sakima ne rezignis. Lia fratineto subtenis lin. Ŝi diris, “La kantoj de Sakima trankviligas min, kiam mi malsatas. Ili trankviligos ankaŭ la riĉulon.”
Ka letsatsi le le latelang, Sakima a kopa kgaitsadie yo monnye gore a mo tsamaise kwa ntlong ya monna wa mohumi.
La sekvan tagon Sakima petis sian fratineton gvidi lin al la domo de la riĉulo.
O ne a ema fa tlase ga letlhabaphefo lengwe le le golo mme a simolola go opela pina ya gagwe e o e ratang. Ka bonya, tlhogo ya monna wa mohumi ya bonala fa letlhabaphefong le le tonna.
Li staris sub granda fenestro kaj ekkantis sian plej ŝatatan kanton. Malrapide la kapo de la riĉulo ekaperis tra la granda fenestro.
Badiri ba emisa se ba ne ba sedira. Ba reetsa dipina tse dimonate tsa ga Sakima. Mme monna mongwe a re, “Ga go ope yo o kgonneng go gomotsa kgosi. A mosimane yo wa sefofu o ithaya a re o tla mo gomotsa?”
La laboristoj haltigis sian laboron. Ili aŭskultis la belan kanton de Sakima. Sed unu el la viroj diris, “Neniu povis konsoli la ĉefon. Ĉu tiu blinda knabo kredas ke li povas konsoli lin?”
Sakima one a fetsa go opela pina ya gagwe mme a retologa gore a tsamaye. Mme mmona wa mohumi a tabogela kwa ntle ka bonako mme a re, “Tsweetswee opela gape.”
Sakima finis la kantadon kaj turniĝis por foriri. Sed la riĉulo rapidis eksteren kaj diris, “Mi petas, kantu denove.”
Ka nako eo, banna ba le babedi batla ba tsholeditse mongwe ka bolao. Ba bonye mosimane wa monna wa mohumi a nteilwe a tlogetswe fa thoko ga tsela.
Ĝuste tiumomente du viroj venis portante iun sur homportilo. Ili trovis la filon de la riĉulo batitan kaj forlasitan sur la flanko de la vojo.
Monna wa mohumi o ne a itumetse thata go bona morwawe gape. O ne a duela Sakima jaaka a mo gomoditse. O ne a isa morwawe le Sakima kwa bookelong jaanong Sakima a foufologa.
La riĉulo tiel ĝojis revidi sian filon. Li rekompencis Sakima por konsili lin. Li kunprenis sian filon kaj Sakima al la malsanulejo por regajnigi la vidon al Sakima.
Ursula Nafula
Peris Wachuka
Domitilla Naledi Madi
cvana
3-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
