Mo mosong mongwe mmemogolo a bitsa Susi,”Susi. tsweetswee tsaya lee le o ye go lo naya batsadi ba gago. Ba batla go direla lenyalo lwa ga mogoloo kuku e tona.”
Frue iun matenon la avino de Vusi vokis lin, “Vusi, bonvolu porti tiun ĉi ovon al viaj gepatroj. Ili volas fari grandan kukon por la edziniĝo de via fratino.”
Mo tseleng go ya kwa batsadi ba gagwe, Susi a kopana le basimane ba le babedi ba ba selang maungo. Mongwe wa mosimane a phamola lee mo go Susi a le ngati mo setlhareng. Lee le ne la thubega.
Survoje al siaj gepatroj Vusi renkontis du knabojn kiuj kolektis fruktojn. Unu el la knaboj ekprenis la ovon de Vusi kaj pafis ĝin al arbo. La ovo rompiĝis.
“O dirile eng?” Susi o ne a lela. “Lee le wa ke la kuku. Kuku ke ya lentalo la go nkgonne. Nkgonne o ka reng fa go se na kuku mo lenyalong la gagwe?”
“Kion vi faris?” ekkriis Vusi. “Tiu ovo estis por kuko. La kuko estis por la edziniĝo de mia fratino. Kion diros mia fratino, se ne estos geedziĝa kuko?”
Basimane ba ne ba ikwatlhaela go rumola Susi.” Ga re kgone go thusa ka kuku, mme logong le le tsamayang ke le la ga mogoloo.”mongwe a bua.Susi a tswelela ka loeto la gagwe.
La knaboj tre bedaŭris ke ili mokis Vusi. “Ni ne povas helpi pri la kuko, sed jen bastono por via fratino,” unu el ili diris. Vusi daŭrigis sian vojaĝon.
Mo tseleng a kopana le banna ba le babedi a aga ntlo.”A re kgona go dirisa logong le le thata leo?”ga botsa mongwe. Logong ga le thata sentle go ka aga. mme la robega.
Survoje li renkontis du virojn kiuj konstruis domon. “Ĉu ni povas uzi tiun fortan bastonon?” demandis unu el ili. Sed la bastono ne estis sufiĉe forta, kaj ĝi rompiĝis.
“O dirile eng?” Susi o ne a lela.”Logonng leo e ne e le mpho ya ga nkgonne. Ba seedi ba maungo ke bone ba neileng logong leo ka gone ba thubile lee la kuku.Kuku e ne direlwa lenyalo la ga nkgonne. Jaanong ga go na lee, ga go na mpho.Nkgonne o ka reng jaanong?”
“Kion vi faris?” ekkriis Vusi. “Tiu bastono estis donaco por mia fratino. La fruktokolektistoj donis la bastonon al mi, ĉar ili rompis la ovon por la kuko. La kuko estis por la geedziĝo de mia fratino. Nun estas neniu ovo, neniu kuko, kaj neniu donaco. Kion diros mia fratino?”
Baagi ba ne ba ikwatlhaela go roba logong. “Re kgona go thusa ka kuku, go na le lotlhaka go lo naya mogoloo.”mongwe a bua. Susi a tswelela ka loeto la gagwe.
La konstruistoj tre bedaŭris ke ili rompis la bastonon. “Ni ne povas helpi pri la kuko, sed jen iom da tegmenta pajlo por via fratino,” diris unu el ili. Kaj do Vusi daŭrigis sian vojaĝon.
Mo tseleng, Susi a kopana le morui le kgomo. A lotlhaka lo lo monate, a o kgona go mpha go le go nnyenyane?” kgomo ya botsa. Mme lotlhaka lo ne lo le monate thata gore kgomo e lo je lotlhe!
Survoje Vusi renkontis bieniston kaj bovinon. “Kia bongusta pajlo, ĉu mi rajtas manĝeti iomete?” demandis la bovino. Sed la pajlo estis tiel bongusta, ke la bovino manĝis ĉiom!
“O dirile eng?” Susi o ne a lela. Lothaka loo e ne e le mpho ya ga nkgonne. Baagi ba ne ba naya lotlhaka ka gone ba ne ba robile logong lo ke lo bone go tswa basedi ba maungo. Basedi ba maungo ba neile logong ka ntlha ya gore ba thubile lee la kuku ya ga nkgonne. Kuku e ne e le ya lenyalo la go nkgonne. Jaanong lee ga leo, kuku ga e yo, ga go na mpho. Nkgonne o ka reng?”
“Kion vi faris?” ekkriis Vusi? “Tiu pajlo estis donaco por mia fratino. La konstruistoj donis la pajlon al mi, ĉar ili rompis la bastonon de la fruktokolektistoj. La fruktokolektistoj donis la bastonon al mi, ĉar ili rompis la ovon por la kuko de mia fratino. La kuko estis por la edziniĝo de mia fratino. Nun estas neniu ovo, neniu kuko, kaj neniu donaco. Kion diros mia fratino?”
Kgomo ya ikwatlhaela seo mme e timana. Morui a dumalana gore kgomo e kgona go tsamaya le Susi e le mpho ya ga mogoloe. Susi a tsaya kgomo a tsamaya.
La bovino tre bedaŭris ke ŝi tiel avidis. La bienisto konsentis ke la bovino iru kun Vusi kiel donaco por lia fratino. Kaj Vusi pluiris sur la vojo.
Ka nako ya dijo tsa maitsiboa kgomo ya tsiela kwa moruing. Mme Susi a timelwa ke tsela mo loetong la gagwe. O ile go goroga thari kwa lenyalong lwa ga mogoloe. Balalediwa ba setse ba ja.
Sed la bovino rekuris al la bienisto je horo vespermanĝa. Kaj Vusi perdiĝis dum sia vojaĝo. Li alvenis tre malfrue por la geedziĝo de sia fratino. La gastoj jam estis manĝantaj.
” Ke tla dira eng?” Susi o ne a lela. “Kgomo e e sieleng e ne e le mpho, e ke e neilweng ke baagi mo boemong jwa lotlhaka. Baagi ba neile lotlhaka gone ba lo robileng go tswa basedi ba maungo Basedi ba maungo ba neile logong ka gone ba thubile lee la kuku.Kuku e ne e le ya lenyalo.Jaanong ga go na lee, kuku, le mpho.”
“Kion mi faru?” ekkriis Vusi. “La bovino kiu forkuris estis donaco, kompense pro la pajlo, kiun donis al mi la konstruistoj. La konstruistoj donis al mi la pajlon, ĉar ili rompis la bastonon de la fruktokolektistoj. La fruktokolektistoj donis al mi la bastonon, ĉar ili rompis la ovon por la kuko. La kuko estis por la geedziĝo. Nun estas neniu ovo, neniu kuko, kaj neniu donaco.”
Mogoloe Susi a akanya sebakanyana. mme a re, “Susi kgatsadiaake,Boammaaruri ga ke na sepe le mpho.Ga rekegele le jone ka kuku! Rotlhe re mmogo fa, Ke itumetse.Jaanong tswala diaparo tsa gago tse dintle re keteke letsatsi le! Se ke se Susi a se dirileng.
La fratino de Vusi pensis iomete, tiam ŝi diris, “Vusi, mia frato, ne vere gravas al mi la donacoj. Eĉ ne la kuko! Ni ĉiuj estas kune ĉi tie, do mi ĝojas. Nun surmetu viajn bonajn vestaĵojn, kaj ni festu tiun ĉi tagon!” Kaj do Vusi tion faris.
Nina Orange
Wiehan de Jager
Antonia Madi
cvana
4-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
