Odongo le Apiyo ba ne ba nna mo toropong le rra bona. Ba ne ba bonela pele malatsi a boikhutso. E seng fela ka ntlha ya gore dikolo di tswadilwe, mme ka ntlha ya gonne ba ya go etela mmemogolo wa bona. O ne a nna gaufi le motsana wa batshwari ba ditlhapi gaufi le noka e kgolo.
Odongo kaj Apiyo loĝis en la urbo kun sia patro. Ili antaŭĝojis la ferioperiodon. Ne nur pro la lernejo estis fermita, sed pro ili vizitis sian avinon. Ŝi loĝis en fiŝkaptista vilaĝo proksime al granda lago.
Odongo le Apiyo ba ne ba itumetse ka ntlha ya gonne e ne e le nako ya go etela mmemogolo wa bone gape. Bosigo jo o pele, ba baakanya dikgetse tsa bone mme ba ipaakanyetsa loeto lo lo leele kwa motseng wa gagwe. Ga ba kgona go robala mme ba bua bosigo jotlhe ka ga boikhutso.
Odongo kaj Apiyo estis ekscititaj, ĉar venis la tempo viziti sian avinon denove. La antaŭan nokton ili pakis siajn sakojn kaj pretiĝis por la longa vojaĝo al ŝia vilaĝo. Ili ne povis dormi kaj parolis la tutan nokton pri la ferio.
Phakela mo mosong o o latelang, ba tsamaya go ya kwa motseng ka koloi ya rrabone. Ba kgweeditse ba feta dithaba, diphologolo tsa naga le tshimo ya tee. Ba badile dikoloi mme ba opela dipina.
Frue la sekvan matenon, ili foriris vilaĝen en la aŭto de sia patro. Ili veturis preter montoj, sovaĝaj bestoj kaj teplantejoj. Ili kalkulis aŭtojn kaj kantis kantojn.
Morago nyana, bana ba ne ba lapile mme ba robala.
Post iom da tempo, la infanoj laciĝis kaj ekdormiĝis.
Rre o ne a tsosa Odongo le Apiyo nako ya fa ba goroga mo motseng. Ba fitlhetse Nyar- Kanyanda, mmemogolo wa bone, a ikhutsitse mo phateng ka fa tlase ga setlhare. Nyar- Kanyada ka se Luo, ‘go reela mosetsana wa batho ba Kanyada’. E ne e le mme yo montle yo o kwenneng.
Patro vekis Odongon kaj Apijon dum ili alvenis en la vilaĝon. Ili trovis Nyar-Kanyada, sian avinon, ripozantan sur mato sub arbo. Nyar-Kanyada en Luo, signifas ‘filino de la popolo de Kanyada’. Ŝi estis forta kaj bela virino.
Nyar- Kanyada o ne a ba amogela moteng ga ntlo mme a bina a dikologa phaposi ya borobalo a opela ka boitumelo. Ditlogolo tsa gagwe di ne di itumetse go mo naya dimpho tse ba di rekileng gotswa mo toropong, “Bula mpho ya me pele,” go bua Odongo. “Nnya, mpho ya me pele!” go bua Apiyo.
Nyar-Kanyada bonvenigis ilin en la domon kaj dancis ĉirkaŭ la ĉambro kantante kun ĝojo. Ŝiaj genepoj ĝojis doni al ŝi la donacojn, kiujn ili alportis de la urbo. “Unue malfermu mian donacon,” diris Odongo. “Ne, mia donaco unue!” diris Apiyo.
Morago ga a sena go bula dimpho, Nyar-Kanyada o ile a segofatsa ditlogolo tsa gagwe ka mokgwa wa setso.
Post kiam ŝi malfermis la donacojn, Nyar-Kanyada benis siajn nepojn laŭ tradicia maniero.
Morago Odongo le Apiyo ba tswela kwa ntle. Ba leleka dirurubele le dinonyane.
Tiam Odongo kaj Apiyo iris eksteren. Ili postkuris papiliojn kaj birdojn.
Ba palama ditlhare ba tlolela mo metsing a noka.
Ili grimpis arbojn kaj plaŭdis en la akvon de la lago.
E rile gonna lefifi ba boela lwapeng go ya go ja dijo tsa maitsiboa. Pele ga ba fetsa go ja, ba simolola go otsela!
Je mallumo, ili revenis al la domo por vespermanĝi. Antaŭ ol ili povis finmanĝi, ili endormiĝis!
Letsatsi le le latelang, rrabana a boela morago kwa toropong a ba tlogela le Nyar- Kanyada.
La sekvan tagon, la patro de la infanoj veturis reen al la urbo lasante ilin kun Nyar-Kanyada.
Odongo le Apiyo ba ne ba thusa mmemogolo wa bone ka ditiro tsa mo gae. Ba ne ba ya go tsaya metsi le dikgong tse di gotsang. Ba ne ba phutha mae gotswa mo dikokong mme ba ya go sela merogo mo tshimong.
Odongo kaj Apiyo helpis sian avinon pri hejmaj taskoj. Ili alportis akvon kaj brullignon. Ili kolektis ovojn de la kokinoj kaj plukis legomfoliojn el la ĝardeno.
Nyar- Kanyada o ne a ruta ditlogolo tsa gagwe go dira ugali e e borethe go jela ka merogo e e apeilweng ka nama. O ne a ba ruta gore reise ya khokhonate e dirwa jang go jela ka tlhapi e e besitsweng.
Nyar-Kanyada instruis siajn genepojn fari molan ugali por manĝi kun stufaĵo. Ŝi montris al ili kiel fari kokosan rizon por manĝi kun rostitaj fiŝoj.
Moso mongwe, Odongo a tsaya dikgomo tsa ga mmemogolo wa gagwe go ya go hula. Di ne tsa tabogela mo polasing ya baagisanyi. Molemirui o ne a galefela Odongo. O ne a mo tshosetsa gore o tla tshegetsa dikgomo jaaka di jele merogo ya gagwe. Morago ga letsatsi le o, mosimane o ne a netefatsa gore dikgomo ga di tsene mo mathateng gape.
Unun matenon, Odongo prenis la bovinojn de sia avino por paŝti. Ili kuris sur la bienon de najbaro. La kamparano koleris kontraŭ Odongo. Li minacis posedi la bovinojn pro manĝado de siajn rikoltojn. Post tiu tago, la knabo certigis, ke la bovinoj ne faris problemojn denove.
Ka letsatsi le lengwe bana ba ne ba ya kwa marekisetsong le Nyar-Nnyada. O na le lefelo le o rekisang merogo, sokore le molora teng. Apiyo o rata go bolelela bareki tlhwotlhwa ya dilwana. Odongo o ne a phuthela dilwana tse bareki ba di rekileng.
En alia tago, la infanoj iris al la bazaro kun Nyar-Kanyada. Ŝi havis budon por vendi legomojn, sukeron kaj sapon. Apiyo ŝatis diri al klientoj la prezon de varoj. Odongo pakus tion, kion aĉetis la klientoj.
Kwa bofelong jwa letsatsi bane ba nwa tee ya chai mmogo. Ba thusa mmemogolo go bala madi a o a amogetseng.
Je la fino de la tago ili kune trinkis chai-teon. Ili helpis avinon kalkuli la monon, kiun ŝi gajnis.
Mme mo nakong e khutshwane nako ya boikhutso e ne e fedile mme bana ba ne ba tshwanetse go boela kwa toropong. Nyar-Kanyada o ne a naya Odongo hutshe le Apiyo jase. O ne a ba phuthela dijo tsa loeto.
Sed tro baldaŭ finiĝis la ferioj kaj la infanoj devis reiri al la urbo. Nyar-Kanyada donis al Odongo ĉapon kaj al Apiyo puloveron. Ŝi pakis manĝaĵojn por ilia vojaĝo.
E rile fa rrabone a tla go ba tsaya, ba ne ba sa batle go tsamaya. Bana ba ne ba rapela Nyar- Kanyada gore a tsamaye le bone kwa toropong. O ne a nyenya mme a re, “Ke tsofetse thata gore nka nna mo toropong. Ke tla lo leta gore lo tle kwa motseng wame gape.”
Kiam ilia patro venis por venigi ilin, ili ne volis foriri. La infanoj petegis Nyar-Kanyadan, ke li iru kun ili al la urbo. Ŝi ridetis kaj diris: “Mi estas tro maljuna por la urbo. Mi atendos, ke vi revenu al mia vilaĝo.”
Odongo le Apiyo ka bobedi ba mo tlamparela thata mme ba re a sale sentle.
Odongo kaj Apiyo ambaŭ brakumis ŝin forte kaj adiaŭis.
E rile fa Odongo le Apiyo ba boela kwa sekolong ba bolelela ditsala tsa bone ka ga botshelo mo motseng. Bangwe ba bana ba ne ba ikutlwa gore botshelo mo toropong bo siame. Ba bangwe ba ikutlwa gore motse o botoka. Mme se segolo thata mo go tsotlhe, mongwe le mongwe o ne a dumalana gore Odongo le Apiyo ba na le mmemogolo yo o siameng!
Kiam Odongo kaj Apiyo reiris al la lernejo, ili rakontis al siaj amikoj pri la vivo en la vilaĝo. Iuj infanoj sentis, ke la vivo en la urbo estas bona. Aliaj opiniis, ke la vilaĝo estas pli bona. Sed ĉefe ĉiuj konsentis, ke Odongo kaj Apiyo havas mirindan avinon!
Violet Otieno
Catherine Groenewald
Domitilla Naledi Madi
cvana
4-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
