E ne e le mosetsana yo o boneng pele sebopego se se sa tlwaelesegang mo sekgaleng.
Estis knabineto kiu unue vidis la misteran formon en la malproksimo.
Fa sebopego se ntse se utamela, a bona e le mosadi yo o goletsweng.
Kiam la formo proksimiĝis, ŝi vidis ke ĝi estas tre graveda virino.
Mosetsana a ya gaufi le mosadi a ntse a tlhabiwa ke ditlhong mme a le pelokgale. “Re tshwanetse go mo mmaya fa le rona” e le batho ba mosetsana ba dumalana. “Re tla sireletsa mme yo le ngwaga wa gagwe.”
Sinĝena sed kuraĝa, la knabineto proksimiĝis al la virino. “Ni devas teni ŝin kun ni,” la popolo de la knabineto decidis. “Ni gardos ŝin kaj ŝian infanon sekure.”
Losea lo ne lo le mo tseleng go ka belegwa. “Kgorometsa!” “Tlisang dikobo!” “Metsi” “Kgoromeeetsa!!!
La infano baldaŭ ekvenis. “Puŝu!” “Alportu kovrilojn!” “Akvo!” “Puuuuuŝŝŝŝŝuuu!!!”
Fa ba bona losea ke fa ba tlolela botlhe kwa morago ka kgakgamalo. “Tonki?!”
Sed kiam ili vidis la infaneton, ĉiuj saltis malantaŭen ŝokite. “Azeno?!”
Batho botlhe ba simolola go omana. “Re rile re tla sireletsa mme le losea la gagwe e bile ke se re tla se dirang,” ga bua bangwe. “Mme gone ba tla re tlisetsa bomadimabe!” ga bua ba bangwe.
Ĉiuj ekdisputis. “Ni diris ke ni gardus la patrinon kaj la infanon sekure, kaj tion ni faros,” diris iuj. “Sed ili alportos al ni malbonŝancon!” diris aliuloj.
Ke fa jaanong mosadi a ipona a le nosi gape. A ipotsa gore o tlile go dira eng ka ngwana wa gagwe yo o makatsang. O ne a ipotsa gore o tlile go dira eng ka botshelo jwa gagwe.
Kaj tiel la virino trovis sin sola denove. Ŝi demandis sin, kion ŝi faru kun tiu stranga infano. Ŝi demandis sin, kion ŝi faru kun si mem.
Mme bofelelong a tshwanela ke go amogela gore losea ke la gagwe le gore ke ene mmalona.
Sed finfine ŝi devis akcepti ke li estas ŝia infano kaj ŝi estas lia patrino.
Fa ngwana nkabe a ntse fela jalo, a le monnye, sengwe le sengwe se ka bo se siame. Mme ngwana wa setshwano sa tonki a gola a bo a gola go fitlhela mmagwe a seka a kgona go mmelega mo mokwatleng. Le fa a ne a leka thata jang, o ne a sa kgone go itshola jaaka motho. Mmagwe o ne a tlhola a lapile ebile a tenegile. Ka dinako dingwe, o ne a mo dirisa tiro e e tshwanetseng diphologolo.
Nu, se la infano restis same malgranda, ĉio eble okazus alie. Sed la azeninfano grandiĝis kaj grandiĝis, ĝis li ne plu trovis lokon sur la dorso de sia patrino. Kaj kiom ajn li klopodis, li ne povis konduti sin kiel homo. Lia patrino estis ofte laca kaj ĉagrenita. Iufoje ŝi devigis lin fari bestan laboron.
Tonki a tlala tlhakatlhakano mme sekgopi sa gola mo go ene. O ne a sa kgone go dira se kapa se. O ne a sa kgone go nna jaana kgotsa jalo. O ne a kgotswa thata gore ka letsatsi lengwe, a ragela mmagwe fa fatshe.
Konfuzo kaj kolero kreskiĝis en Azeno. Li ne faru ĉi tion kaj li ne faru tion ĉi. Li ne kondutu sin tiel kaj li ne kondutu sin tiel. Li tiel koleriĝis ke iutage li piedbatis sian patrinon al la tero.
Tonki o ne a tlhabiwa ke ditlong. A simolola go tabogela kgakala thata ka lobelo lo a neng a lo kgona.
Azeno pleniĝis de honto. Li forkuris tiom malproksimen kaj tiom rapide kiom li povis
Ka nako fa a khutla go taboga, go ne go le bosigo mme Tonki a iphitlhela a timetse. “Uuu Uuu?” a sebela lefifi. “Uuu Uuu?” lefifi la mo sebela le lona. O ne a le esi. A ikgara mo sedikong se se tiileng mme a wela mo borokong jo bo tseneletseng jo bo sa iketlang.
Kiam li ĉesis kuri, estis jam nokto, kaj Azeno perdiĝis. “I-a?” li flustris al la mallumo. “I-a?” ĝi resonis al li. Li estis sola. Li buklis sin strikte en pilkoformo kaj eniris profundan kaj maltrankvilan dormadon.
Tonki a tsoga go fitlhela monna yo o sa tlwaelesegang a mo lebeletse. A lebelela mo matlhong a monna mme a simolola go utlwa tshepo e se kae.
Azeno vekiĝis kaj vidis strangan maljunulon, kiu fikse rigardis lin desupre. Li rigardis en la okulojn de la maljunulo kaj eksentis iom da espero.
Tonki o ile a ya go nna le monnamogolo yo o neng a mo ruta mekgwa e e farologaneng ya go tshela. Tonki o ne a reeditse le gona a ithutile fela jaaka le ene monnamogolo. Ba ne ba thusana e bile ba tshega mmogo.
Azeno restis kun la maljunulo, kiu instruis lin pri multaj diversaj manieroj vivteni sin. Azeno aŭskultis kaj lernis, samkiel la maljunulo. Ili helpis unu la alian, kaj ili kune ridis.
Mo mosong mongwe, monnamogolo a kopa Tonki go mo isa kwa godimo ga thaba.
Iun matenon la maljunulo petis Azeno-n porti lin al montopinto.
Kwa godimo ga thaba magareng ga maru ba thulamela. Tonki o lorile mmagwe a bobola e bile a mmitsa. Fa a kubuga …
Alte inter la nuboj ili dormiĝis. Azeno sonĝis, ke lia patrino malsanas kaj vokis lin. Kaj tiam li vekiĝis…
… maru a ne a nyeletse mmogo le tsala ya gagwe ya monnamogolo.
… la nuboj estis malaperintaj, kune kun lia amiko, la maljunulo.
Tonki o ne a itse gore a dire eng.
Azeno finfine sciis, kion fari.
Tonki o ne a fitlhela mmagwe a le esi gape a hutsafaletse ngwana wa gagwe yo o timetseng. Ba lebana lebaka le le leele. Morago ba tlamparelana thata.
Azeno trovis sian patrinon, solan kaj funebrantan sian perditan infanon. Ili fikse rigardis unu la alian longtempe. Kaj tiam forte brakumis unu la alian.
Ngwana Tonki le mmagwe ba godile mmogo jalo ba bone mekgwa e e farologaneng ya go tshela ba bapile. Ka bonya, mo tikologong ya bona, malwapa a ne a simolola go nna mmogo.
La azeninfano kaj lia patrino kreskis kunen kaj trovis multajn manierojn vivi kune. Iom post iom aliaj familioj ekloĝis ĉirkaŭe.
Lindiwe Matshikiza
Meghan Judge
McDonald Kgobetsi
cvana
3-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
