Bogologolo tala, Koko le Matsianye ba ne ba le ditsala.Ba agile ka kagiso mmogo le dinonyane tse dingwe.Go ne go se na epe e e ne e kgona go fofa.
Iam Kokino kaj Aglo estis amikoj. Ili vivis en paco kun ĉiuj aliaj birdoj. Neniu el ili sciis flugi.
Letsatsi lengwe, go ne go na le tlala mo lefatsheng.Matsianye o ne a ya kgakala go ya go batla dijo. A boe kong a lapile.”Go tshwanetse go bo go na le mokgwa mongwe o o bonolo go ka eta!” ga bua Matsianye.
Iun tagon regis malsato en la lando. Aglo devis paŝi tre malproksimen por trovi manĝaĵon. Ŝi revenis tre laca. “Devas esti pli facila maniero vojaĝi!” diris Aglo.
Morago ga robala sentle bosigo, Koko ya nna le mogopolo o o botlhale.A simolola go kokoanya diphafa tse di wang go tswa mo ditsaleng tsotlhe tsa bone.”A re di rokelele mmogo mo godimo ga diphafa sa tsona,a bua.”Gongwe go ka dira go eta bonolo.”
Post bona dormo Kokino havis brilan ideon. Ŝi komencis kolekti la falintajn plumojn el ĉiuj siaj birdaj amikoj. “Ni kudru ilin kunen super niaj propraj plumoj,” ŝi diris. “Eble tio faros vojaĝi pli facila afero.”
Matsianye e ne e le fela ene yo o na le nnale mo motseng,o ile a simolola go roka lwa ntlha.O ne a itirela diphuka tse dintle le go fofela kwa godimo go le Koko. Koko ya adima nnale mme ka bonako ya lapa go roka.A tlogela nnale fa godimo ga lekase mme a ya kwa phaposing boapelo go baakanyetsa bana ba gagwe dijo.
Aglo estis la sola en la vilaĝo kun kudrilo, do ŝi komencis kudri unue. Ŝi faris al si paron da belaj flugiloj kaj flugis alta super Kokino. Kokino prunteprenis la kudrilon, sed ŝi baldaŭ laciĝis pri kudrado. Ŝi lasis la kudrilon sur la ŝranko kaj iris en la kuirejon por prepari manĝaĵon por siaj infanoj.
Mme dinonyane tse dingwe tsa bona jaaka Matsianye a fofa. Ba kopa Koko go ba adima nnale go ka itirela diphuka le bone. Ka bonako ga nna le dinonyane tse di fofang mo loaping lotlhe.
Sed la aliaj birdoj vidis Aglon flugi for. Ili petis Kokinon prunti al ili la kudrilon por fari flugilojn ankaŭ por ili mem. Baldaŭ birdoj flugis ĉie supre en la ĉielo.
E rile nonyane ya bofelo e busa nnale e e adimilweng,Koko o ne a sio fao. Bana ba gagwe ba tsaya nnale ba simolola go tshameka ka yone. Fa ba lapa go tshameka, ba tlogela nnale mo mmung.
Kiam la lasta birdo redonis la pruntitan kudrilon, Kokino ne estis tie. Do ŝiaj infanoj prenis la kudrilon kaj ekludis kun ĝi. Kiam ili laciĝis pri la ludo, ili lasis la kudrilon en la sablo.
Morago mo tshokologong, Matsianye boa.A kopa nnale go baakanya diphafa tse di neng di tantologile mo loetong lwa gagwe.Koko ya leba fa godimi ga lekase.A leba mo phaposing boapelo. A leba mo jarateng. Mme nnale e se ka ya bonala gope.
Poste tiun posttagmezon, Aglo revenis. Ŝi petis la kudrilon por ripari iujn plumojn kiuj malfiksiĝis sur ŝia vojaĝo. Kokino rigardis la ŝrankon. Ŝi rigardis en la kuirejon. Ŝi rigardis en la korton. Sed la kudrilo troviĝis nenie.
“Naya fela letsatsi,” Koko ya kopa Matsianye.”Go tswa foo o kgona go baakanya diphuka tsa gago o fofe go ya go tsaya dijo tsa gago gape.”Fa e kan moragi ga malatsi,” ga bua Matsianye. Fa o sa bone nnale, o ka tshwanelwa ke go naya lerama lengwe la gago.”
“Nur donu al mi tagon,” Kokino petegis Aglon. “Tiam vi povos ripari vian flugilon kaj flugi por akiri manĝaĵon denove.” “Nur unu tagon pli,” diris Aglo. “Se vi ne trovos la kudrilon, vi devos doni al mi unu el viaj idoj kiel pagon.”
Fa Matsianye a tla letsatsi le le latelang, o fitlhela Koko e hatahata mo mmung mme go se nnale e e bonalang.Matsianye a fologela tlase ka bonako a mo phamola ka lengwe la lerama.A e tsholetsa a fofa. Go ya bofelong morago ga letsatsi leo, fa Matsianye e bonalang gone, e fitlhela Koko e fatafata mo mmung ka ntlha ya nnale.
Kiam Aglo venis la venontan tagon, ŝi trovis Kokinon skrapantan en la sablo, sed neniu kudrilo. Do Aglo flugis tre rapide kaj kaptis unu el la idoj. Ŝi forportis ĝin. Ĉiam post tiam, kiam ajn Aglo aperas, ŝi trovas Kokinon skrapantan en la sablo por la kudrilo.
Fa seriti sa diphuka tsa Mtsianye se fela fa fatshe, Koko e tlhagisa lerama la yone.”Tswa mo ....o omise lefatse.”Ba araba ba re:”Ga re ditlaela.Re tla sia
Kiam la ombro de la flugilo de Aglo falas sur la kampo, Kokino avertas siajn idojn. “Eliru el la nuda kaj seka tereno.” Kaj ili respondas, “Ni ne estas malsaĝuloj. Ni kuros.”
Ann Nduku
Wiehan de Jager
Antonia Madi
cvana
3-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
