Ke kgang ya Ngede, Mogaka.le monna wa lekau yo o timanang
a bidiwa Gingile. Letsatsi lengwe Gingile a ile go tsoma a utlwa lentswe la ga Ngede. Legano la ga Gingile la tlala mathe a gopotse lomepe. O ne a ema le reetsa sentle, a batlisisa go tsamaya a bona nonyane mo kalengfa godimo ga tlhogo ya gagwe. “Shitik,shitik, shitik,”e bitsa, e tla a khutla fa gare go netefatsa gore Gingile a e sale morago.
Jen la historio de Ngede, la Mielgvida Birdo, kaj avida junulo nomata Gingile. Unu tagon dum Gingile estis ĉasanta li aŭdis la vokon de Ngede. La buŝo de Gingile komencis akvumi pro la penso pri mielo. Li haltis kaj aŭskultis atente, serĉante ĝis li vidis la birdon en la branĉoj super sia kapo. “Ĉitik-ĉitik-ĉitik”, krakis la birdeto, dum li flugis al la sekva arbo, kaj la sekva. “Ĉitik, ĉitik, ĉitik”, li vokis, haltante de tempo al tempo por esti certa, ke Gingile sekvas.
Morago ga ura le halofo, ba fitlhela setlhare feie se se tona.Ngede e ne e tlola tlola jaaka setsenwa mo gare ga dikala.A ye go nna mo kaleng e le ngwe fela a tlhomile tlhofo ya gagwe ko Gingile jaaka e kete e ka re .”Ke a fa!Tla jaanong! O tseelang lobaka lo lo leele jana?”Gingile o ne a sa bone dinotshe dipe ka fa tlase ga setlhare, mme o ne a ikanya Ngede.
Post duonhoro ili atingis grandan sovaĝan figarbon. Ngede freneze saltetis inter la branĉoj. Li tiam staris sur unu branĉo kaj klinis sian kapon al Gingile kvazaŭ dirante, “Jen ĝi! Venu nun! Kio okupas vin tiom longe?” Gingile ne povis vidi iujn abelojn de sub la arbo, sed li fidis Ngede.
Gingile a baya lerumo ka fa tlase ga setlhare,a kokoanya matlhare a gotsa molelo o monnye.E rile molelo o tuka sentle, a tsenya logong lo lo omileng mo gare ga molelo.Logong lo lo ne lo itsege ka go dira mosi o montsi fa lo tuka. A palama, a tshegeditse logong ka fa ntlheng e e tsididi ka meno a gagwe.
Do Gingile demetis sian ĉaslancon sub la arbon, kunigis kelkajn sekajn branĉetojn kaj faris fajreton. Kiam la fajro bone brulis, li metis longan sekan bastonon en la koron de la fajro. Ĉi tiu ligno estis speciale konata fari multon da fumo dum ĝi brulis. Li komencis grimpi, tenante la malvarmetan finon de la fumanta bastono en siaj dentoj.
ka bonako a utlwa modumo wa dinotshe se di dirang. Di ne di tsena le go tswa mo lehogong la setlhare kgoro ya motshitshi ya jone. Fa Gingile a fitlhelela motshitshi a tsenya logong lo lo kubang mosi mo lehogong. Dinotshe di ne tsa tswa, ka bogale le ka boikaelelo. Di ne tsa fofa tsa tsamaya ka di sa rate mosi - mme pele tsa loma loma Gingile thata.
Baldaŭ li aŭdis la laŭtan zumadon de la okupataj abeloj. Ili eniris kaj eliris el kavaĵo en la arbotrunko – sia abelujo. Kiam Gingile atingis la abelujon, li puŝis la fumantan finon de la bastono en la kavon. La abeloj elflugis, koleraj kaj kruelaj. Ili forflugis pro la fumon – sed ne antaŭ ol ili donis al Gingile dolorajn pikilojn!
fa di se na go tswa, Gingile a tsenya mabogo a gagwe mo teng ga setlhaga. A tsaya lomepe seatla se tletse, se ntse se rotha lomepe le mafura, le diboko tse ditshweu. a tsena lomepe mo kgamelong e o ne a itseile, a simolola go phola setlhare.
Kiam la abeloj estis ekstere, Gingile puŝis siajn manojn en la neston. Li elprenis manplenojn da la peza mielĉelaro, gutanta per riĉa mielo kaj plena de dikaj, blankaj larvoj. Li metis la vaksaĵon zorge en la saketon, kiun li portis sur sian ŝultron, kaj komencis grimpi suben laŭ la arbo.
Ndege o ne a lebeletse sengwe le sengwe ka thwaafalo se Gingile a se dirang. O ne a mo letile gore a o tla tlogela sengwenyana sa motshitshi go ka leboga nonyane e e mo kaetseng lomepe. Ngede ya fofa fofa mo dikaleng, go atamelana le mmu. Bofelong Gingile a fitlha kwa tlase ga setlhare.Ngede akwaya mo godimo ga letlapa go bapa le mosimanyana mme a letile tuelo ya gagwe.
Ngede fervore spektis ĉion, kion Gingile faris. Li atendis, ke li lasu dikan pecon de mielĉelaro kiel dankoferon al la Mielgvidisto. Ngede flirtis de branĉo al branĉo, pli kaj pli proksime al la tero. Fine Gingile atingis la fundon de la arbo. Ngede sidis sur rokon proksime al la knabo kaj atendis sian rekompencon.
Mme, Gingile a tima molelo, a tsaya lerumo la gagwe a boela gae, a tlhokomologa nonyane. Ngede a bitsa ka letenego,”VIC_torr!VIC_torr!” Gingile a ema, a gotolela nonyane e nnye matho mme a tshegela kwa godimo. “A o batla lomepe. a o a batla tsala ya me? Ha! Mme ke dirile tiro yotlhe, ka lomiwa ga botlhoko. Ke ka ntlha ya eng ke tshwanetse go kgaogana lomepe lo le wena?”Mme a tsamaya. Ngede o ne a sakgala! E ne e se mokgwa o a ka tsewang ka one!Mme o ka ipusololetsa.
Gingile estingis la fajron, prenis sian lancon kaj ekmarŝis hejmen, ignorante la birdon. Ngede kolere vokis, “VIC-torr! VIC-torrr!” Gingile haltis, fiksrigardis la birdeton kaj laŭte ridis. “Vi volas iom da mielo, ĉu ne, mia amiko? Ha! Sed mi faris la tutan laboron kaj ricevis ĉiujn de la pikojn. Kial mi dividu iun el ĉi tiu dolĉa mielo kun vi?” Poste li ekiris. Ngede furiozis! Ĉi tio ne estis maniero trakti lin! Sed li venĝos.
Letsatsi lengwe moraga ga dibeke tse mmalwa Gingile gape a utlwa Ngede a mo biletsa lomepe. A gakologelwa lomepe lo lo monate, ka bogale a latela nonyane gape. Morago ga go gogela Gingile mo sekgweng, Ngede a ema go khutsa ka fa tlase ga setlhare se tona. “Ahh,” ga akanya Gingile.” Motshitshi o tshwanetse o bo o le mo setlhareng se. “Ka bonako a gotsa molelo o monye wa gagwe a simolola go palama setlhare, logong lo lo kubang mosi a le tshegeditse ka meno a gagwe. Ngede o ne a dutse a lebeletse.
Unu tagon pluraj semajnoj poste, Gingile denove aŭdis la mielan vokon de Ngede. Li memoris la bongustan mielon, kaj fervore sekvis la birdon denove. Post gvidado de Gingile laŭ la arbara rando, Ngede haltis por ripozi en granda ombrela dornarbo. “Ahh,” pensis Gingile. “La abelujo devas esti en ĉi tiu arbo.” Li rapide faris sian malgrandan fajron kaj komencis grimpi, la fumanta branĉo en liaj dentoj. Ngede sidis kaj rigardis.
Gingile o ne a pagama, mme a akgamala gore ke eng a sa utlwe modumo wa dinotshe jaaka gale. Gongwe motshitsho o ko teng ga thata mo setlhareng, a ikakanyetsa. A pagamela kwa kaleng e nngwe. Mme mo boemong jwa motshtshi, o ne a gotolela matlho mo sefatlhogong sa lengau! Lengau le ne le kgotsoile ka le tshwentswe mo borokong la jone. A dira matlho a yone mannye, ya bula legano go bontsha meno a yone a a matona le a bogale thata.
Gingile grimpis, miranta kial li ne aŭdis la kutiman zumadon. “Eble la abelujo estas profunde en la arbo,” li pensis al si. Li tiris sin supren laŭ alia branĉo. Sed anstataŭ la abelujo, li fiksrigardis la vizaĝon de leopardo! Leopardo tre koleris pro la kruda interrompo de sia dormo. Ŝi duonfermis la okulojn kaj malfermis la buŝon por malkaŝi siajn tre grandajn kaj tre akrajn dentojn.
Pele lengau le ka moloma,a pagologa ka bonako.Mo go itlhaganeneng ga gagwe a se ka ka gata kala nngwe, a wela fa fatshe a wa maswe a utlwa botlhoko mo legwejaneng. A tsamaya ka bonako a ntse a kotsemela. Lesego la gagwe lengau le ne le sa ntse le tshwere ke boroko la palelwa ke go ke go mo leleka. Ngede, nonyane ya lomepe e ne ya ipusolosetsa.Mme Gingile a ithuta sengwe.
Antaŭ ol Leopardo povis ĵeti sin al Gingile, li rapidis suben laŭ la arbo. Pro hasto, li maltrafis branĉon, kaj alteriĝis peze sur la teron tordante sian maleolon. Li marŝis kiel eble plej rapide. Feliĉe por li, Leopardo ankoraŭ estis tro dormema por postkuri lin. Ngede, la Mielgvidisto, venĝis sin. Kaj Gingile lernis sian lecionon.
Mme e rile bana ba ga Gingile ba utlwa kgang e ya ga Ngede ba tlotla le yone nonyane e e nnye. Gongwe le gongwe ko ba batla lomepe gone, ba leka go tlogelela nonyane ya lomepe ,lomepe lo lontsi.
Kaj do, kiam la infanoj de Gingile aŭdas la historion de Ngede, ili respektas la birdeton. Kiam ajn ili rikoltas mielon, ili certe lasas la plej grandan parton de la mielĉelaro por Mielgvidisto.
Zulu folktale
Wiehan de Jager
Antonia Madi
cvana
4-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
