E rile fa mmagwe Simbegwire a tlhokafala, o ne a utlwile botlhoko thata.Rragwe Simbegwire o dirile ka bojotlhe jwa gagwe go tlhokomela morwadie. Ka bonya, ba ithuta go ikutlwa ba itumetse, kwa ntle ga ga mmagwe Simbegwire. Letsatsi le letsatsi mo mosong ba ne ba nna fatshe ba bua ka ga letsatsi go ya pele. Maitsiboa mangwe le mangwe ba ne ba dira dijo tsa maitsiboa mmogo. Morago fa ba sena go tlhatswa dijelo, rragwe Simbegwire o mo thusa ka tiro ya sekolo.
Kiam la patrino de Simbegwire mortis, ŝi ege malĝojis. La patro de Simbegwire faris laŭeble plej bone por varti sian filinon. Malrapide ili eklernis kiel denove senti sin feliĉaj, sen la patrino de Simbegwire. Ĉiumatene ili sidiĝis kaj parolis pri la venonta tago. Ĉiuvespere ili kune preparis vespermanĝon. Post kiam ili lavis la manĝilaron, la patro de Simbegwire helpis ŝin fari sian hejmtaskon.
Ka letsatsi lengwe rragwe Simbegwire a tla go le thari fa gae e seng jaaka gale. “O kae ngwanaka?” a bitsa. Sibegwire a tabogela kwa go rragwe. O ile a ema fa a bona rragwe gore o tshwere motho wa mme ka letsogo. “Ke batla gore o kopane le mongwe yo o kgetegileng, ngwanaka. Yo ke Anita,” a bua a nyenya.
Iun tagon, la patro de Simbegwire malfrue revenis hejmen. “Kie vi estas, mia infano?” li vokis. Simbegwire kuris al sia patro. Ŝi haltis senmove, kiam ŝi vidis ke li tenas la manon de iu virino. “Mi volas, ke vi renkontu iun specialan, mia infano. Jen Anita,” li diris ridete.
“Dumela Simbegwire, rrago o mpoleletse tse dintsi ka ga gago,” go bua Anita. Mme ga a ka a nyenya kgotsa a tshwara letsogo la mosetsana. Rragwe Simbegwire o ne a itumetse. O ne a bua ka boraro jwa bona ba nna mmogo, le gore botshelo jwa bone bo tla nna jo bo siameng. “Ngwanaka, ke solofela gore o tla amogela Anita jaaka mmago,” a bua.
“Saluton Simbegwire, via patro diris multe al mi pri vi,” diris Anita. Sed ŝi nek ridetis, nek prenis la manon de la knabino. La patro de Simbegwire ĝojis kaj ekscitiĝis. Li parolis pri la estonteco, kiam ili tri kune vivos, kaj kiel bona estos ilia vivo. “Mia infano, mi esperas ke vi akceptos Anita kiel patrinon,” li diris.
Botshelo jwa ga Simbegwire jwa fetoga. O ne a sena nako ya gonna le rragwe mo mesong. Anita o ne a mo naya ditiro tse dintsi tsa mo gae gore a lape a palelwe ke go dira tiro ya sekolo maitsiboa. Morago ga dijo tsa maitsiboa o tlhamalelela kwa bolaong. Kgomotso ya gagwe e ne e le kobo e e mebalabala e o e neilweng ke mmagwe. Rragwe Simbegwire go ne go sa bonale gore o lemoga gore ngwana wa gagwe ga a itumela.
La vivo de Simbegwire ŝanĝiĝis. Ŝi ne plu havis tempon por sidi matene kun sia patro. Anita donis tiom da hejmtaskoj al ŝi, ke ŝi estis tro laca por fari siajn lernejajn taskojn vespere. Post la vespermanĝo ŝi tuj enlitiĝis. Ŝia sola konsolo estis ŝia kolora lankovrilo, kiun ŝia patrino donis al ŝi. La patro de Simbegwire ŝajne ne rimarkis, ke lia filino malĝojas.
Morago ga dikgwedi tse di mmalwa, ragwe Simbegwire a ba bolelela gore o tla be a seo lobaka nyana mo gae. “Ke tshwanetse ka tsamaya ka tiro ya me,” go bua ene. “Mme ke a itse gore lo tla tlhokomelelana.” Sefatlhego sa ga Simbegwire sa wa, mme rragwe ga a lemoga se. Anita ga a bua le fa e le sepe. Le ene o ne a sa itumele.
Post kelkaj monatoj la patro de Simbegwire diris al ili ke li foriros iom da tempo. “Mi devas vojaĝi por mia laboro,” li diris. “Sed mi scias ke vi ambaŭ prizorgos unu la alian.” La vizaĝo de Simbegwire malridetis, sed ŝia patro ne rimarkis pri tio. Anita nenion diris. Ankaŭ ŝi ne ĝojis.
Dilo di ne tsa nna maswe le go feta go Simbegwire. Fa a sa fetsa tiro ya gagwe ya mo gae, kgotsa a bua ka sengwe se se sa mo itumediseng, Anita wa mobetsa.Nako ya dijo tsa maitsiboa, mosadi o ja bontsi jwa dijo, mme a tlogelela Simbegwire matlhotlhori fela. Maitsiboa le maitsiboa Simbegwire o lela go fitlhela a robala, a atlaretse kobo ya ga mmagwe.
La situacio malboniĝis por Simbegwire. Se ŝi ne finfaris siajn taskojn, aŭ ŝi plendis iomete, Anita batis ŝin. Kaj dum la vespermanĝo, la virino manĝis la plejparton de la manĝaĵo, lasante nur kelkajn restaĵojn por Simbegwire. Ĉiuvespere Simbegwire ploris, ĝis ŝi ekdormis, brakumanta la lankovrilon de sia patrino.
Moso mongwe, Simbegwire o ne a le thari go tsoga. “Mosetsana ke wena wa sekopa!” go goa Anita. O ne a goga Simbegwire go tswa mo bolaong. Kobo e ntle e ile ya tshwara sepeikiri, mme ya gagoga ka dikarolo tse pedi.
Iun matenon Simbegwire malfrue ellitiĝis. “Vi estas pigrulino!” Anita kriis. Ŝi eltiris Simbegwire el la lito. La valora lankovrilo kroĉiĝis sur najlo kaj duoniĝis.
Simbegwire o ne tenegile tota. O ne a tsaya tshwetso ya gore o sia gotswa mo gae. O ile a tsaya dikarolo tse pedi tsa kobo ya ga mmagwe, a tsaya dijo nyana, mme a tsamaya. O ile a tsaya tsela e rragwe o tsamaileng ka yona.
Simbegwire malĝojegis. Ŝi decidis forkuri de sia hejmo. Ŝi prenis la pecojn de la lankovrilo de sia patrino, pakis iom da manĝaĵo kaj foriris el la domo. Ŝi sekvis la vojon, kiun prenis ŝia patro.
Fa gonna maitsiboa, o palama setlhare se se leele gaufi le noka mme a itirela bolao mo dikaleng. Fa a ya go robala, a opela: “Mme, mme, mme, o ntlogetse. O ntlogetse mme, mme ga se o ke o menoge. Rre ga a tlhole a nthata. Mme, o tla menoga leng? O ntlogetse.”
Kiam vesperiĝis, ŝi surgrimpis altan arbon apud rivereto kaj pretigis liton por si mem en la branĉoj. Dormonte, ŝi kantis, “Panjo, panjo, panjo, vi forlasis min. Vi forlasis min kaj neniam revenis. Paĉjo ne plu amas min. Panjo, kiam vi revenos? Vi forlasis min.”
Moso wa letsatsi le le latelang, Simbegwire a opela pina gape. Erile fa bomme ba tla go tshwatswa diaparo tsa bone fa nokeng, ba utlwa pina e e tlhomolang pelo e utlwala gotswa mo setlhareng se se leele. Ba ne ba ithaya gore e ne e le phefo e e fokang makakaba, mme ba tswelela ka tiro ya bone. Mme mongwe wa bomme a reetsa pina ka tlhwafalo.
La sekvan tagon Simbegwire kantis la kanton denove. Kiam la virinoj venis por lavi siajn vestaĵojn en la rivereto, ili aŭdis la malfeliĉan kanton, kiu eliris de la alta arbo. Ili kredis, ke tio estas nur la vento, kiu susuras en la folioj, kaj daŭre faras sian laboron. Sed unu el la virinoj aŭskultis atente la kanton.
Mme yo a leba kwa godimo mo setlhareng. Erile fa a bona mosetsana le dikarolo tsa kobo e e mebala-bala, a lela, “Simbegwire, ngwana wa ga kgaitsadieke!” Bomme ba bangwe ba khutla go tlhatswa mme ba thusa Simbegwire go phola mo setlhareng. Rakgadiagwe o ile a mo a atla mosetsanyana mme a leka go mogomotsa.
Tiu virino suprenrigardis en la arbon. Kiam ŝi vidis la knabinon kaj la pecojn de la kolora lankovrilo, ŝi ekkriis, “Simbegwire, infano de mia frato!” La aliaj virinoj haltigis la lavadon kaj helpis Simbegwire grimpi malsupren el la arbo. Ŝia onklino brakumis la knabineton kaj klopodis konsoli ŝin.
Rakgadiagwe Simbegwire o ile a tseela ngwana kwa ntlong ya gagwe. O ile a naya Simbegwire dijo tse di molelo, mme a mo tsenya mo bolaong ka kobo ya ga mmagwe. Bosigo joo, Simbegwire o ne a lela fa a ya go robala. Mme e ne e le dikeledi tsa kgomotso. O ne a itse gore rakgadiagwe o tla motlhokomela.
La onklino de Simbegwire portis la infanon al sia hejmo. Ŝi donis varman manĝaĵon kaj enlitigis ŝin per la kovrilo de ŝia patrino. Tiu nokto Simbegwire ploris, ĝis ŝi ekdormis. Sed tiuj estis larmoj de malŝarĝiĝo. Ŝi sciis, ke ŝia onklino vartos ŝin.
E rile fa rragwe Simbegwire a boela gae, o fitlhetse phaposi ya borobalo ya gagwe e sena sepe. “Go diragetse eng, Anita?” a botsa ka pelo e e botlhoko. Mosadi a tlhalosa gore Simbegwire o siile. “Ke ne ke batla gore a ntlotle,” go bua ene. “Mme gongwe ke ne ka gagamatsa molao thata.” Rragwe Simbegwire o ne a tswa fa lwapeng mme a tsamaya ka tsela e e yang nokeng. O ile a tswelela go ya kwa motseng wa ga kgaitsadie go utlwa gore a ga a bona Simbegwire.
Kiam la patro de Simbegwire revenis hejmen, li trovis ke ŝia ĉambro estas malplena. “Kio okazis, Anita?” li demandis pezkore. La virino klarigis ke Simbegwire jam forkuris. “Mi nur volis ke ŝi respektu min,” ŝi diris. “Sed eble mi tro severis.” La patro de Simbegwire foriris el la domo kaj iris en la direkto de la rivereto. Li daŭre iris al la vilaĝo de sia fratino por sciiĝi, ĉu ŝi vidis Simbegwire.
Simbegwire o ne a tshameka le bo ntsalae fa a bona rragwe gotswa kgakala. O ne a boifa gore gongwe o kgopilwe, ka jalo a tabogela moteng ga ntlo go itshuba. Mme rragwe o ne a ya kwa go ene a re, “Simbegwire, o iponetse mmago yo o go tshwanetseng. Yo o go ratang gape a go tlhaloganya. Ke motlotlo ka wena ke a go rata.” Ba dumalana gore Simbegwire o tla nna le rakgadiagwe lobaka lo a neng a lo batla.
Simbegwire ludis kun siaj kuzoj, kiam ŝi vidis malproksime sian patron. Ŝi timis ke li eble koleras, do ŝi kuris en la domon por kaŝi sin. Sed ŝia patro iris al ŝi kaj diris, “Simbegwire, vi jam trovis perfektan patrinon por vi mem. Iu, kiu amas vin kaj komprenas vin. Mi fieras pri vi kaj mi amas vin.” Ili konsentis ke Simbegwire restu kun sia onklino tiom longe, kiom ŝi volos.
Rragwe o ne a mo etela letsatsi le letsatsi. Kgabagare, o ne a fitlha le Anita. O ne a mo tshwara ka seatla. “Ke maswabi ngwanyana,” A lela. “A o tla ntetla go leka gape?” Simbegwire o ne a leba rragwe le sefatlhego se se tshwenyegileng. Jaanong a atamela ka bonya mme a atla Anita.
Lia patro vizitis ŝin ĉiutage. Fine li venis kune kun Anita. Ŝi etendis sin kaj prenis la manon de Simbegwire. “Mi tre bedaŭras, mia etulo, mi eraris,” ŝi kriis. “Ĉu vi jam permesos min reprovi?” Simbegwire rigardis sian patron kaj lian maltrankvilan vizaĝon. Tiam ŝi paŝis malrapide antaŭen kaj ĉirkaŭbrakis Anita.
Beke e e latelang, Anita a laletsa Simbegwire, bontsalae le rakgadiagwe, kwa lwapeng go tla go ja. Mokete o montle tota! Anita o ne a apaya dijo tsotlhe tse Simbegwire o di ratang, mme mongwe le mongwe a ja go fitlhela megodu e tlala. Morago bana ba ne ba tshameka fa bagolo bona ba ne ba bua. Simbegwire o ne itumetse a le pelokgale. O ne a tsaya tshwetso ya gore go ise go ye kae, go ise go ye kae ka bonako, o tla boela gae gotla gonna le rragwe le mmagwe wa bobedi.
La sekvan semajnon Anita invitis Simbegwire, kune kun ŝiaj kuzoj kaj onklino, al la domo por manĝi. Kia manĝego ĝi estis! Anita pretigis ĉiujn el la plej amataj manĝaĵoj de Simbegwire, kaj ĉiuj manĝis ĝis sato. Poste la infanoj ludis, dum la plenkreskuloj diskutis. Simbegwire sentis sin feliĉa kaj kuraĝa. Ŝi decidis ke post nelonge ŝi revenos hejmen por vivi kune kun sia patro kaj duonpatrino.
Rukia Nantale
Benjamin Mitchley
Domitilla Naledi Madi
cvana
5-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
