Bogologolo tala batho ba ne ba sa itse sepe. Ba ne ba sa itse jaaka go tlhonngwa, go dira sepata,kgotsa go dira didirisiwa tsa tshipi.Modimi Nyame kwa loaping o na le botlhale jotlhe jwa lefatshe.O bo beile sentle mo pitseng ya boraga.
Longe, longe antaŭe la homoj ne sciis ion ajn. Ili ne sciis kiel farmi kultivaĵojn aŭ kiel teksi tukojn aŭ kiel fari ferajn ilojn. La dio Nyame supre en la ĉielo havis ĉiun saĝecon de la mondo. Li tenis ĝin sekura en argila kruĉo.
Letsatsi lengwe, Nyame a tsaya tshwetso ya gore o ka naya Anansi pitsa ya botlhale,a ithuta sengwe se setsha.Go ne go itumedisa!
Unu tagon, Nyame decidis ke li donos la kruĉon de saĝeco al Anansi. Ĉiam kiam Anansi rigardis en la argilan kruĉon, li lernis ion novan. Ĝi estis tiel ekscita!
Ke gopola fa Anansi a ne a le pelotshetlha, “ke tla baya pitsa sentle kwa setlhoeng sa setlhare se se leele.E be le gore ke kgona go bo e tshegeletsa!”A loga thudi e e telele a e gokela mo pitseng ya boraga,a e gokela mo mogodung wa gagwe. O ne a simolola go palama setlhare.Mme go le thata go palama setlhare ka pitsa e e mo ngatang mo mangoleng.
Avida Anansi pensis, “mi tenos la kruĉon ĉe la supro de alta arbo. Tiel mi povas havi ĉion por mi mem!” Li ŝpinis longan fadenon, bobenis ĝin ĉirkaŭ la argilan kruĉon kaj ligis ĝin al sia stomako. Li komencis grimpi la arbon. Sed estis malfacile grimpi la arbon kun la kruĉo frapanta liajn genuojn la tutan tempon.
Ka nako yotlhe mosimane yo motlana wa ga Anansi o ne a eme ka fa tlase ga setlhare a mo lebile.A re,”A go ne go se ka go na bofefo fa o palama o gokeletse pitsa ya boraga mo mokotleng wa gago?Anansi o a leka go gokelela pitsa ya boraga ya botlhale mo mokotleng wa gagwe, mme ruri ga nna bofefo.
La tutan tempon la juna filo de Anansi estis observanta malsupre ĉe la trunko de la arbo. Li diris, “Ĉu ne estus pli facile grimpi se vi anstataŭe ligus la kruĉon al via dorso?” Anansi provis ligi la argilan kruĉon plenan de saĝeco al sia dorso, kaj tio vere estis multe pli facila.
Ka nako e e sa fediseng pelo a fitlha kwa setlhoeng sa setlhare. Mme a ema a akanya,”A mme tota ke nna fela yo o tshwanetseng go na le botlhale jotlhe, ke fa morwaake o ne a le botlhale go mphitisa!”Anansi o ne a kgotswa jaana gore a latlhele pitsa ya boraga fa fatshe go tswa mo setlhareng.
Tujtuje li atingis la supron de la arbo. Sed tiam li haltis pensante, “mi devus esti tiu kiu havas ĉiun saĝecon sed jen mia filo estis pli lerta ol mi!” Anansi estis tiel kolera pri tio ĉi ke li ĵetis la argilan kruĉon malsupren for de la arbo.
Pitsa ya thuba mo diphatseng fa fatshe. Botlhare bo ne bo gololesegile go abalana le mongwe le mongwe.Ke gone jaaka batho itse go rua, go dira sepata, go dira didirisiwa tsa ditshipi,le dilo tse dingwe tse batho ba itseng go di dira.
Ĝi frakasiĝis en pecojn sur la tero. La saĝeco estis libera por dividiĝi inter ĉiuj. Kaj tiel la homoj lernis farmi, teksi tukojn, fari ferajn ilojn, kaj ĉiujn aliajn aferojn kiujn homoj scias fari.
Ghanaian folktale
Wiehan de Jager
Antonia Madi
cvana
3-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
