Ajai emirya da
ngipengina eilate, ido
konyami inyaa lu
alibilibete kosiep loka
angolol.
Hipo ankaŭ estis tie, kie li promenis kaj manĝis iom da bongusta verda herbo.
Mam emirya lo
awanyunit ebe ajai ipoo
yen kawu ke,kosodi
aicak ake akeju komam
epeleikinit tii.
Kocelaari Ipoo,”Emirya
lo! mam ijo iteyi ebe
icakit ijo aka akeju?”
Hipo ne vidis ke Kuniklo estis tie kaj ŝi senintence paŝis sur la piedo de Kuniklo. Kuniklo ekkriis al Hipo, “Vi, Hipaĉo! Ĉu vi ne vidis ke vi paŝas sur mia piedo?”
Obu emiria ilip aitimio
kane ejai Opooi,”Okwe
opapero,itimoi.Mam
engo awanyunit ijo.
Elipit aitimio!”
Konye mam Opooi
akoto aipup nen ido
kobu koresiaar,”Ipeleikit
ijo! konye adope
apaaran iwanyuni jo!
Ebeit ijo aitac”.
Hipo pardonpetis al Kuniklo, “Mi tre bedaŭras. Mi ne vidis vin. Mi petas vian pardonon!” Sed Kuniklo ne volis aŭskulti kaj li kriis al Hipo, “Vi faris tion intence! Iutage vi vidos! Vi pagos!”
Kuniklo iris trovi Fajron kaj diris, “Iru kaj bruligu Hipon, kiam ŝi elvenis de la akvo por manĝi herbon. Ŝi paŝis sur min!” Fajro respondis, “Neniu problemo, Kuniklo, mia amiko. Mi laŭ via demando faros.”
Poste Hipo estis manĝante herbon malproksime de la rivero, kiam, “Vus!” Fajro ekflamiĝis. La flamoj ekbruligis la hararon de Hipo.
Ogewuni Amirya na
aimony kokeri
akipi.Konye ajulo kere
abu akim icweya.
Obu emirya lo osalak
emonyi, “Ecwaaros aka
ajulo kere ko akim!
Icweya ijo aka ajulo!
Adawunos aka ajulo
kere! Aka ajulo nu
alaete noi!”
Hipo ekploris kaj kuris al la akvo. Ŝia hararo tute forbrulis per la fajro. Hipo senĉese kriis, “Mia hararo forbrulis en la fajro! Mia hararo estas forbrulinta! Mia bela hararo!”
Ngesi iteyo jo ebe mam emirya elosi adak ne elwanikina
kede angolol kanu narai ekuriana ebe icweikino kede akim.
Akawulo, abu Opooi kiyalamikin noi kanu ecweikina Okim
Kuniklo ĝojis ke la hararo de Hipo estis forbrulinta. Kaj ĝis nun, pro timo de fajro, la hipopotamoj neniam iras malproksime de la akvo.
Verkita de: Basilio Gimo, David Ker
Ilustrita de: Carol Liddiment, Reginaldo Vicente Manhice