Kgalekgale ho ne ho na le lelapa le thabileng.
Iam estis feliĉa familio.
Lelapeng lena, ba ne ba sa lwantshane. Bana ba ne ba thusa batswadi ba bona ka mesebetsi ya ka tlung, le ya masimong.
Ili neniam interbatalis. Ili helpis siajn gepatrojn hejme kaj kampe.
Empa, ba ne ba sa dumellwa ho atamela pela mollo.
Sed ili ne rajtis proksimiĝi al fajro.
Ba ne ba lokela ho phethisa mesebetsi ya bona bosiu, hobane ba ne ba entswe ka kerese.
Ili ĉiam devis nokte fari sian laboron. Ĉar ili estis faritaj el vakso.
E mong wa bashanyana o ne a lakatsa ho ya kantle letsatsing.
Sed unu el la knaboj sopiris eliri en la sunlumon.
Ka tsatsing le leng, takatso ena e bile matla haholo. Baenae ba mo kgalemela…
Iun tagon la sopiro estis tro forta. Liaj fratoj avertis lin…
Empa nako e ne e se e seyo. O ile a qhibidiha letsatsing le tjhesang.
Sed jam estis tro malfrue! Li fluidiĝis pro la varmega suno.
Bana ba kerese ba ile ba hlonama haholo ha ba bona ngwana bo bona a qhibidiha letsatsing.
La vaksinfanoj tiel malĝojis vidi sian fraton forfandiĝi.
Empa ba ile ba tla le leano la ho bopa nonyana ka kerese e neng e qhibidihile.
Sed ili faris planon. Ili formis la fandiĝintan vakson kaj kreis birdon.
Ba nka nonyana ena e leng abuti wa bona, ba e isa hodimo thabeng.
Ili transportis sian birdo-fraton supren al alta monto.
Ha letsatsi le tjhaba, a fofa a ntse a bina mahlaseding a letsatsi hoseng.
Kaj kiam la suno leviĝis, li forflugis kantante en la matenlumo.
Southern African Folktale
Wiehan de Jager
Maria Vaz
sota
2-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
