Enwa ke Khalai. O na le dilemo tse supa. Lebitso la hae le bolela ‘ya lokileng’ ka puo ya habo ya Lubusuku.
Jen Khalai. Ŝi havas sep jarojn. Ŝia nomo signifas “la bonulo” en ŝia lingvo, la lubukusa.
Khalai o a tsoha a bue le sefate sa dilamunu. ” Sefate sa dilamunu ke kopa o hole hle! Hola o re fe dilamunu tse ngata tse butswitseng.”
Khalai vekiĝas kaj parolas al la oranĝujo. “Oranĝujo, mi petas, kresku granda kaj donu al ni multe da maturaj oranĝoj.”
Khalai o ya sekolong ka maoto. Tseleng o bua le jwang. “Jwang hola hle! Hola o be motalana mme o se ke wa omella.”
Khalai piediras al la lernejo. Survoje ŝi parolas al la herbo. “Herbo, mi petas, kresku verda kaj ne sekiĝu.”
Khalai o feta pela dipalesa. “Dipalesa holang hle! Holang ke tle ke kgone ho le beha moriring wa ka.”
Khalai preterpasas sovaĝajn florojn. Floroj, mi petas, daŭre floru, tiel ke mi povos meti vin en mian hararon.
Sekolong Khalai o bua le sefate se mahareng a jarete. Sefate ntsha makala a maholo, hore re tle re bale ka tlasa moriti wa hao hle!
En la lernejo Khalai parolas al la arbo en la centro de la korto. “Arbo, mi petas, kreskigu grandajn branĉojn, tiel ke ni povas legi sub via ombro.”
Khalai o bua le dihlahlana tse potapotileng sekolo. Dihlahlana holang hle! Holang le be matla mme le thibele dikweta hore di se ke tsa kena sekolong sa heso.
Khalai parolas al la arbedo, kiu ĉirkaŭas ŝian lernejon. “Mi petas, kresku forta kaj haltigu la malbonulojn enveni.”
Ha Khalai a kgutla sekolong, o tjhakela sefate sa dilamunu. “Na dilamunu tsa hao di se di butswitse?” Khalai o a botsa.
Kiam Khalai revenas hejmen de la lernejo, ŝi vizitas la oranĝujon. “Ĉu viaj oranĝoj jam estas maturaj?” demandas Khalai.
“Dilamunu di ntse di le tala,” Khalai o hemela hodimo. “Ke tla o bona hosane.” Ho rialo Khalai. “Mohlomong o tla mpha lamunu e butswitseng.”
“La oranĝoj estas ankoraŭ verdaj,” Khalai suspiras. “Mi morgaŭ revidos vin, oranĝujo,” Khalai diras. “Eble tiam vi havos maturan oranĝon por mi!”