Sibahwana gaali muhaana muŋoono ate ow’ehisa. Olufanyuma lwa nyina ohufa, Sibahwana gaali munakuŋafu nyo. Cooka geega ohumenya ni semwana. Hiisi mugamba banywanga caayi era baaloma hu bibanahahole hu lunaku olulondaho. Era hiisi hy’egulo ganyiyanga emere ey’ehyegulo era nga goosa esaani. Semwana gamuyedangaho ohuhola ebibuuso ebi gaŋwanga ni nabyo hu somero.
Kiam la patrino de Simbegwire mortis, ŝi ege malĝojis. La patro de Simbegwire faris laŭeble plej bone por varti sian filinon. Malrapide ili eklernis kiel denove senti sin feliĉaj, sen la patrino de Simbegwire. Ĉiumatene ili sidiĝis kaj parolis pri la venonta tago. Ĉiuvespere ili kune preparis vespermanĝon. Post kiam ili lavis la manĝilaron, la patro de Simbegwire helpis ŝin fari sian hejmtaskon.
Lulala, semwana gagaluha ŋango mu ngeri atali ya bulijo. Ni goola ng’alanga, “Sibahwana, Sibahwana, oliŋeena?” Sibahwana gadulumirira semwana nahayana ati, “Bbaabba, bbaabba” Ni gamwolaho nga gemeerera ni bimutangalihire! Semwana gaali n’omuhasi ahiiri omuŋere ate omuŋoono n’amuŋambire hu muhono.
Iun tagon, la patro de Simbegwire malfrue revenis hejmen. “Kie vi estas, mia infano?” li vokis. Simbegwire kuris al sia patro. Ŝi haltis senmove, kiam ŝi vidis ke li tenas la manon de iu virino. “Mi volas, ke vi renkontu iun specialan, mia infano. Jen Anita,” li diris ridete.
Omuhasi galoma, “Puliye bingi ebihuŋambaho.” Naye sigaŋamba hu muhono gwa Sibahwana. Nga era amurengerera ohuŋwa ŋamugulu paka ŋaasi natamwenyaho bbe. Bbaabba wuwe galoma hu engeri eyi badaatu baja huba musanyu, nibamenyire ŋalala, era sigafania hiitu hyosi.
“Saluton Simbegwire, via patro diris multe al mi pri vi,” diris Anita. Sed ŝi nek ridetis, nek prenis la manon de la knabino. La patro de Simbegwire ĝojis kaj ekscitiĝis. Li parolis pri la estonteco, kiam ili tri kune vivos, kaj kiel bona estos ilia vivo. “Mia infano, mi esperas ke vi akceptos Anita kiel patrinon,” li diris.
Obulamu wa Sibahwana wacuuha naali ni maama omunyaha. Ŋali ŋaŋuma caayi womumugamba. Maama wuwe omunyaha gamuŋanga emirimo ej’omu nyumba mingi era ti Sibahwana gademba nga nyo nataŋanga huhoola emirimo j’abasomesa eji bamuŋanga ohuholera engo. Gatiinanga ohuŋenyuha yeŋene. Ehya mugumyangaho hyalinga bbulangiti ya maama wuwe eyi gamulehela ko nafuye. Bbaabba wuwe sigaali namanyire ti ŋaliŋo ehita bulaŋi.
La vivo de Simbegwire ŝanĝiĝis. Ŝi ne plu havis tempon por sidi matene kun sia patro. Anita donis tiom da hejmtaskoj al ŝi, ke ŝi estis tro laca por fari siajn lernejajn taskojn vespere. Post la vespermanĝo ŝi tuj enlitiĝis. Ŝia sola konsolo estis ŝia kolora lankovrilo, kiun ŝia patrino donis al ŝi. La patro de Simbegwire ŝajne ne rimarkis, ke lia filino malĝojas.
Nga, lulala, bbaabba wa Sibahwana alanga ti ajahuŋwaho ŋango ohuhena ahateŋama. Musanyu semwana galoma, “Maama wuwo omunyaha aja huhulabirira.” Sibahwana ganakuwala, aye bbaabba wuwe sigamanya.
Post kelkaj monatoj la patro de Simbegwire diris al ili ke li foriros iom da tempo. “Mi devas vojaĝi por mia laboro,” li diris. “Sed mi scias ke vi ambaŭ prizorgos unu la alian.” La vizaĝo de Simbegwire malridetis, sed ŝia patro ne rimarkis pri tio. Anita nenion diris. Ankaŭ ŝi ne ĝojis.
Bbaabba wuwe naŋumaŋo, ebiitu byali biibi eri Sibahwana. Ni gahaholire emirimo pola pola, maama wuwe gahaŋambire esimbo gamuhubba. Hu hyegulo nyina ya Sibahwana ono galya nga cakana hiisi emere, nalehera Sibahwana bukukumuhira. Hiisi mu wiire Sibahwana galiranga najahuŋenyuha, ni geŋunamira mu bbulangiti ya maama wuwe agafa.
La situacio malboniĝis por Simbegwire. Se ŝi ne finfaris siajn taskojn, aŭ ŝi plendis iomete, Anita batis ŝin. Kaj dum la vespermanĝo, la virino manĝis la plejparton de la manĝaĵo, lasante nur kelkajn restaĵojn por Simbegwire. Ĉiuvespere Simbegwire ploris, ĝis ŝi ekdormis, brakumanta la lankovrilon de sia patrino.
Nga lulala, mu mugamba Sibahwana galwa ho ohusisimuha mu buliri. Omusika wa Maama wuwe gahayuha, “Muhaana ewe omunafu!” naŋalula sibahwana ohuŋwa mu buliri, era aha bbulangiti hahe ahalaŋi haŋagama humusumali, nga hahanuhamo ŋabiri.
Iun matenon Simbegwire malfrue ellitiĝis. “Vi estas pigrulino!” Anita kriis. Ŝi eltiris Simbegwire el la lito. La valora lankovrilo kroĉiĝis sur najlo kaj duoniĝis.
Simbegwire malĝojegis. Ŝi decidis forkuri de sia hejmo. Ŝi prenis la pecojn de la lankovrilo de sia patrino, pakis iom da manĝaĵo kaj foriris el la domo. Ŝi sekvis la vojon, kiun prenis ŝia patro.
Ehyegulo nihyolire, ganiina omusaala omuleŋi nyo ogwali ohuupi n’esobele nga gebbotera obuliri. Nigali najahuŋenyuha, gemba, “Maama, maama, maama wandeha ese wandeha ese nandugaluhe. “Bbaabba sahifayo oba nohunyenda bbe, wandeha ese, maama wuuja ŋaali? Wandehaŋo ese.
Kiam vesperiĝis, ŝi surgrimpis altan arbon apud rivereto kaj pretigis liton por si mem en la branĉoj. Dormonte, ŝi kantis, “Panjo, panjo, panjo, vi forlasis min. Vi forlasis min kaj neniam revenis. Paĉjo ne plu amas min. Panjo, kiam vi revenos? Vi forlasis min.”
Nibusheye mu mugamba gasisimuha nga gemba nundi. Abahasi ni baaja ohwoosa engoye husobele, baŋulira obujanjasi obulaŋi nibutulira hu musala omuleŋi. Balobosa ti hwali hweŋuba hw’ebihola, nga beyongera nemirimo jawe. Naye omuhasi mulala gali mwelarihiriri.
La sekvan tagon Simbegwire kantis la kanton denove. Kiam la virinoj venis por lavi siajn vestaĵojn en la rivereto, ili aŭdis la malfeliĉan kanton, kiu eliris de la alta arbo. Ili kredis, ke tio estas nur la vento, kiu susuras en la folioj, kaj daŭre faras sian laboron. Sed unu el la virinoj aŭskultis atente la kanton.
Tiu virino suprenrigardis en la arbon. Kiam ŝi vidis la knabinon kaj la pecojn de la kolora lankovrilo, ŝi ekkriis, “Simbegwire, infano de mia frato!” La aliaj virinoj haltigis la lavadon kaj helpis Simbegwire grimpi malsupren el la arbo. Ŝia onklino brakumis la knabineton kaj klopodis konsoli ŝin.
Gaŋira Sibahwana munyumba ewuwe, gamuŋa emele embalire, nga amuwiha ŋalala n’ebitundu by’ebulangiti ya maama wuwe. Owire owo, Sibahwana galira natiina ohuŋenyuha. Naye gali masiiga gohumununula. Gamanya ti masengewe gali wohumulabirila.
La onklino de Simbegwire portis la infanon al sia hejmo. Ŝi donis varman manĝaĵon kaj enlitigis ŝin per la kovrilo de ŝia patrino. Tiu nokto Simbegwire ploris, ĝis ŝi ekdormis. Sed tiuj estis larmoj de malŝarĝiĝo. Ŝi sciis, ke ŝia onklino vartos ŝin.
Naye bbaabba wuwe nigagoboye ego nga natabona muhana wuwe, gaaja muhutegera. Gategera engeri yi muhasi wuwe omunyaha ganakuwasa omuhana wuwe omuŋoono. Gahebulira obunakuwafu w’omuhana owa tasobola humanya ahasera aho nga era genenya omwene. Galeha omuhasi wuwe omunyaha munyumba, nga atiina ewa mbojo ohumubuusa oba nga aweene ho omuhana wuwe.
Kiam la patro de Simbegwire revenis hejmen, li trovis ke ŝia ĉambro estas malplena. “Kio okazis, Anita?” li demandis pezkore. La virino klarigis ke Simbegwire jam forkuris. “Mi nur volis ke ŝi respektu min,” ŝi diris. “Sed eble mi tro severis.” La patro de Simbegwire foriris el la domo kaj iris en la direkto de la rivereto. Li daŭre iris al la vilaĝo de sia fratino por sciiĝi, ĉu ŝi vidis Simbegwire.
Naye bbaabba wuwe galanga nga aloma, “Sibahwana, ofunire maama wuwo omulaŋi. Ahwenda ate ahumanyire. Kwesimisa ate kwenda nyo.”
Simbegwire ludis kun siaj kuzoj, kiam ŝi vidis malproksime sian patron. Ŝi timis ke li eble koleras, do ŝi kuris en la domon por kaŝi sin. Sed ŝia patro iris al ŝi kaj diris, “Simbegwire, vi jam trovis perfektan patrinon por vi mem. Iu, kiu amas vin kaj komprenas vin. Mi fieras pri vi kaj mi amas vin.” Ili konsentis ke Simbegwire restu kun sia onklino tiom longe, kiom ŝi volos.
Bbabba wuwe gamushaliranga hisi ludalo. Era oludalo lulala, gaaja ni maama wa Sibahwana owundi, nigola eri Sibahwana, gamugwa muhifuba eno nalila, genenya olwohumuwoneresa.
Lia patro vizitis ŝin ĉiutage. Fine li venis kune kun Anita. Ŝi etendis sin kaj prenis la manon de Simbegwire. “Mi tre bedaŭras, mia etulo, mi eraris,” ŝi kriis. “Ĉu vi jam permesos min reprovi?” Simbegwire rigardis sian patron kaj lian maltrankvilan vizaĝon. Tiam ŝi paŝis malrapide antaŭen kaj ĉirkaŭbrakis Anita.
Ganirisa Sibahwana na baganda babe aba masengewe ego, nga baba nembbaga ey’amani. Oh engeri eyi bagudula eno n’ohujeha. Sibahwana, Bbaabba wuwe, maama wuwe owundi, abaganda babe hulwa masengewe, ni masengewe omulaŋi. Nga balya. Ngaliŋo ebyohulya bingi!
La sekvan semajnon Anita invitis Simbegwire, kune kun ŝiaj kuzoj kaj onklino, al la domo por manĝi. Kia manĝego ĝi estis! Anita pretigis ĉiujn el la plej amataj manĝaĵoj de Simbegwire, kaj ĉiuj manĝis ĝis sato. Poste la infanoj ludis, dum la plenkreskuloj diskutis. Simbegwire sentis sin feliĉa kaj kuraĝa. Ŝi decidis ke post nelonge ŝi revenos hejmen por vivi kune kun sia patro kaj duonpatrino.
Rukia Nantale
Benjamin Mitchley
Enoch Wandera
njola
5-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
