Kgale kgale go be go na
le balapa le lengwe la
go phela ka thabo.
Iam estis feliĉa familio.
Ba be ba sa kgopišane.
Ba be ba thuša
batswadi ba bona ka
gae le kua mašemong.
Ili neniam interbatalis. Ili helpis siajn gepatrojn hejme kaj kampe.
Eupša ba be sa
dumelelwa go ba
kgaufsi le mollo.
Sed ili ne rajtis proksimiĝi al fajro.
Ba be ba swanetšwe ke
go dira mešomo ya
bona bošego fela.
Ka gobane ba be ba bopilwe ka kerese!
Ili ĉiam devis nokte fari sian laboron. Ĉar ili estis faritaj el vakso.
E fela, e mongwe wa
bašimanyana o be a
hlologela go bona
letšatši.
Sed unu el la knaboj sopiris eliri en la sunlumon.
Ka letšatši le lengwe
tlhologelo ya gagwe e
ile ya tla ka maatla.
Bomorwarragwe ba ile
ba mo lemoša…
Iun tagon la sopiro estis tro forta. Liaj fratoj avertis lin…
Eupša go be go šetše
go senyegile.
O ile a tologa mo
letšatšing le le fišago.
Sed jam estis tro malfrue! Li fluidiĝis pro la varmega suno.
Bana ba kerese ba ile
ba kwa bohloko go bona
yo mongwe wa bona a
tologa.
La vaksinfanoj tiel malĝojis vidi sian fraton forfandiĝi.
Eupša ba ile ba dira
maano. Ba ile ba tšea
lekwate la kerese ye e
tologilego gomme ba le
bopa go ba nonyana.
Sed ili faris planon. Ili formis la fandiĝintan vakson kaj kreis birdon.
Ba ile ba tšea
morwarrabo wa
nonyana ba mo iša
godimo dimo kua
thabeng.
Ili transportis sian birdo-fraton supren al alta monto.
Ge letšatši le hlaba, o
ile a fofela godimo a
opela ka fase ga tlhabo
ya letšatši.
Kaj kiam la suno leviĝis, li forflugis kantante en la matenlumo.