Odongo le Apiyo ba dula motsesetoropong le tatago bona.
Ba be ba fela pelo gore
maikhutšo a dikolo a thoma
neng.
Ba fela pelo ka gore ba ya go
etela koko.
Odongo le Apiyo ba be ba
thabile ka gore maikhutšo a ile
a fihla.
Odongo kaj Apiyo loĝis en la urbo kun sia patro. Ili antaŭĝojis la ferioperiodon. Ne nur pro la lernejo estis fermita, sed pro ili vizitis sian avinon. Ŝi loĝis en fiŝkaptista vilaĝo proksime al granda lago.
Mantšiboa ba ile ba paka
diaparo tša leeto, ba itokišetša
leeto la bona le le telele go yo
etela koko.
Bošegong bjoo, bana ba ba ile
ba palelwa ke go robala, ba lala
ba bolela ka maikhutšo bošego
kamoka.
Odongo kaj Apiyo estis ekscititaj, ĉar venis la tempo viziti sian avinon denove. La antaŭan nokton ili pakis siajn sakojn kaj pretiĝis por la longa vojaĝo al ŝia vilaĝo. Ili ne povis dormi kaj parolis la tutan nokton pri la ferio.
Mesong, ba tloga ka koloi ya
tate ba leba go koko.
Koloi ya sepela ya feta dithaba,
ya feta diphoofolo tša naga le
polasa ya teye.
Bana ba ipshina ka go bala
dikoloi tšeo di fetago le ka go
opela dikoša.
Frue la sekvan matenon, ili foriris vilaĝen en la aŭto de sia patro. Ili veturis preter montoj, sovaĝaj bestoj kaj teplantejoj. Ili kalkulis aŭtojn kaj kantis kantojn.
Morago ga nakwana, bana ba
lapa ba swarwa ke boroko.
Post iom da tempo, la infanoj laciĝis kaj ekdormiĝis.
Tate o ile a tsoša Odongo le
Apiyo ge ba tsena ka motse.
Ba ile ba hwetša koko, Selaelo,
a dutše legogong tlase ga
mohlare.
Ka Sepedi, “Selaelo” ke gore,
‘ngwana wa mafelelo’.
Patro vekis Odongon kaj Apijon dum ili alvenis en la vilaĝon. Ili trovis Nyar-Kanyada, sian avinon, ripozantan sur mato sub arbo. Nyar-Kanyada en Luo, signifas ‘filino de la popolo de Kanyada’. Ŝi estis forta kaj bela virino.
O ile a amogela baeng ba
gagwe ka go opela le go bina ka
ntlong ka lethabo
Odongo le Apiyo ba ile ba
thabela go fa koko Selaelo
dimpho tšeo ba mo reketšego
tšona go tšwa toropong.
“Bula mpho ya ka pele koko,”
gwa bolela Odongo. “Aowa, bula
ya ka pele!” gwa goelela Apiyo.
Nyar-Kanyada bonvenigis ilin en la domon kaj dancis ĉirkaŭ la ĉambro kantante kun ĝojo. Ŝiaj genepoj ĝojis doni al ŝi la donacojn, kiujn ili alportis de la urbo. “Unue malfermu mian donacon,” diris Odongo. “Ne, mia donaco unue!” diris Apiyo.
Koko Selaelo o ile a leboga
dimpho ka go šegofatša bana le
go ba reta ka ditheto tša bona.
Post kiam ŝi malfermis la donacojn, Nyar-Kanyada benis siajn nepojn laŭ tradicia maniero.
Odongo le Apiyo ba ile ba ya
ntle go raloka.
Ba ile ba kitimiša dinonyane le
dirurubele..
Tiam Odongo kaj Apiyo iris eksteren. Ili postkuris papiliojn kaj birdojn.
Ba namela mehlare gape ba
raloka ka letamong.
Ili grimpis arbojn kaj plaŭdis en la akvon de la lago.
Mathapama ba boa gae go tlo
lalela.
Ba ile ba thoma go otsela ba le
gare ba eja!
Je mallumo, ili revenis al la domo por vespermanĝi. Antaŭ ol ili povis finmanĝi, ili endormiĝis!
Ka tšatši leo le latelago, tatago
bana o ile a boela morago gae,
bana ba šala le koko Selaelo.
La sekvan tagon, la patro de la infanoj veturis reen al la urbo lasante ilin kun Nyar-Kanyada.
Odongo le Apiyo ba ile ba thuša
koko ka mešongwana ya ka
gae.
Ba kga meetse, ba tla le
dikgong.
Ba tla le mae a dikgogo a go
tšwa ka hokong, ba kga le
merogo ka serapeng sa koko sa
merogo.
Odongo kaj Apiyo helpis sian avinon pri hejmaj taskoj. Ili alportis akvon kaj brullignon. Ili kolektis ovojn de la kokinoj kaj plukis legomfoliojn el la ĝardeno.
Koko Selaelo o ile a ruta
ditlogolo tša gagwe go apea
mageu.
A ba ruta gape go apea bogobe
bja mabele, ba šeba ka hlapi.
Nyar-Kanyada instruis siajn genepojn fari molan ugali por manĝi kun stufaĵo. Ŝi montris al ili kiel fari kokosan rizon por manĝi kun rostitaj fiŝoj.
Tšatši le lengwe Odongo o ile a
iša dikgomo tša koko Selaelo
mafulong. Dikgomo di ile tša
šwahlela mašemo a moagišane
wa koko.
Mong polasa o ile a befelwa
kudu. O ile a tshepiša gore o
tlile go tšea dikgomo bakeng la
gore di jele ka mašemong a
gagwe.
Go tloga tšatšing leo, Odongo o
ile a tshepiša go hlokomela.
Unun matenon, Odongo prenis la bovinojn de sia avino por paŝti. Ili kuris sur la bienon de najbaro. La kamparano koleris kontraŭ Odongo. Li minacis posedi la bovinojn pro manĝado de siajn rikoltojn. Post tiu tago, la knabo certigis, ke la bovinoj ne faris problemojn denove.
Ka mokibelo, bana ba ya
mmarakeng le koko Selaelo.
Koko o be a rekisa merogo,
swikiri le disepe gona kua
mmarakeng.
Apiyo o be a rata go botša
bareki kelo ya direkišwa tšeo
tša koko.
Odongo yena, a rata go
phuthela tšeo bareki ba di
rekilego.
En alia tago, la infanoj iris al la bazaro kun Nyar-Kanyada. Ŝi havis budon por vendi legomojn, sukeron kaj sapon. Apiyo ŝatis diri al klientoj la prezon de varoj. Odongo pakus tion, kion aĉetis la klientoj.
Mathapama bana le koko ba
ipshina ka teye, morago ba bala
letseno la bona la tšatši leo
mmogo.
Je la fino de la tago ili kune trinkis chai-teon. Ili helpis avinon kalkuli la monon, kiun ŝi gajnis.
Go se goye kae, ke ge
maikhutšo a fedile.
Odongo le Apiyo ba swanela go
boela gae motse-setoropong.
Koko Selaelo o ile a fa Odongo
kepisi, a fa Apiyo jeresi.
Morago a phuthella bana
mphago wa leoto
Sed tro baldaŭ finiĝis la ferioj kaj la infanoj devis reiri al la urbo. Nyar-Kanyada donis al Odongo ĉapon kaj al Apiyo puloveron. Ŝi pakis manĝaĵojn por ilia vojaĝo.
Ge tatago bona a fihla, bana ba
be ba sa nyake go sepela.
Ba kgopela koko Selaelo gore a
sepele le bona.
Koko Selaelo o ile a myemyela a
re, “Nna ke tšofetše gore nka
dula motse-setoropong. Ke tla
le emela ge le tla go nketela
gape.”
Kiam ilia patro venis por venigi ilin, ili ne volis foriri. La infanoj petegis Nyar-Kanyadan, ke li iru kun ili al la urbo. Ŝi ridetis kaj diris: “Mi estas tro maljuna por la urbo. Mi atendos, ke vi revenu al mia vilaĝo.”
Odongo le Apiyo ba mo gokara
ka maatla, morago ba mo laela.
Odongo kaj Apiyo ambaŭ brakumis ŝin forte kaj adiaŭis.
Ge ba boela sekolong, Odongo
le Apiyo ba anegela bagwera ka
bophelo bja naga-magaeng.
Bangwe bagwera ba re bona ba
rata bophelo bja motsesetoropong efela bangwe ba re
bja naga-magaeng bo kaone.
Seo ba kwanego ka sona ka
moka, ke gore Odingo le Apiyo,
ba nale koko wa go loka wa
lerato!
Kiam Odongo kaj Apiyo reiris al la lernejo, ili rakontis al siaj amikoj pri la vivo en la vilaĝo. Iuj infanoj sentis, ke la vivo en la urbo estas bona. Aliaj opiniis, ke la vilaĝo estas pli bona. Sed ĉefe ĉiuj konsentis, ke Odongo kaj Apiyo havas mirindan avinon!
Violet Otieno
Catherine Groenewald
Motlhago Sara Mohale
peda
4-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
