Ehala lya thinana lyomathikameno goombesa olya li lyu udha aantu noombesa ndhoka dha li dhu udha dha fa ofenya. Pevi opwa li natango oondongelwa ndhoka dha li dha tegelelwa okulondekwa. Aalondeki oya li taa igidha nokutseyitha omahala hoka oombesa dhawo dha li dhu uka.
Ĉe la malgranda bushaltejo en mia vilaĝo estis multa agado de homoj kaj superŝarĝitaj busoj. Sur la tero estis eĉ pli da ŝarĝoj. Helpantoj kriis la loknomojn kien iliaj busoj iris.
“Koshilando! Koshilando! Tse otu uka kuuninginino!” Osho nda uvu omulondeki ta igidha. Nandjoka oyo ya li ombesa ndjoka ndi na okulonda.
“Urbo! Urbo! Iranta okcidenten!” Mi aŭdis helpanton krii. Tio estis la buso, kiun mi devis kapti.
Ombesa oya li konyala yu udha, ihe aantu oyendji oya li natango taa iyundula opo ya mone mo omahala. Aantu yamwe oya tula iinima yawo kohi yombesa omanga yamwe ye yi tula moolaka meni lyombesa.
La urba buso estis preskaŭ plena, sed pli da homoj ankoraŭ antaŭenpuŝis. Iuj enmetis sian pakaĵon sub la buso. Aliaj metis la siajn interne sur la rakojn.
Aafaalelwa oya li ye na uutekete wawo pomake omanga taa kongo natango omahala mothina yaantu mpoka taa kuutumba. Aakulukadhi mboka ya li ye na uuhanona oya kambadhala oku wu kaleka nawa noku wu longekidhila olweendo olule.
Novaj pasaĝeroj kroĉis siajn biletojn, dum ili serĉis ie sidiĝi en la homplena buso. Virinoj kun junaj infanoj faris ilin komfortaj por la longa vojaĝo.
Ngame onda hitikwa pokahala okashona pooha dhekende. Omuntu ngoka nda li nda tegama naye okwa li a kwata onayilona ndjoka ya li meke lye e yi dhiginina. Okwa li a zala oongaku dhoosandala dha kulupa nombaikitha ya nyayika. Okwa li ta monika a timpililwa.
Mi alpremiĝis apud fenestro. Tiu, kiu sidis apud mi tenis firme verdan plastan sakon. Li portis malnovajn sandalojn, eluzitan mantelon, kaj li aspektis nervoza.
Onda tala pondje, onda dhimbulula kutya otandi thigi po omukunda gwaandjetu, ehala mpoka nda putukila. Otandi yi koshilando oshinene.
Mi rigardis eksteren el la buso kaj rimarkis ke mi forlasis mian vilaĝon, la lokon, kie mi kreskis. Mi estis survoje al la granda urbo.
Okulondeka okwa pu, naafaalelwa ayehe oya li ya kuutumba. Aalandithi oya li taa ithininike natango okuya mombesa opo ya landithe iipindi yawo. Kehe gumwe okwa li ta igidha shoka a li ta landitha. Iitya oya li iiyolithi momakutsi gandje.
La ŝarĝado estis finfarita kaj ĉiuj pasaĝeroj sidis. Kolportistoj ankoraŭ enŝoviĝis en la buson por vendi siajn varojn al la pasaĝeroj. Ĉiuj kriis la nomojn de la haveblaj varoj. La vortoj sonis al mi strangaj.
Kelkaj pasaĝeroj aĉetis trinkaĵojn, aliaj aĉetis malgrandajn manĝetojn kaj komencis maĉi. Tiuj, kiuj ne havis monon, kiel mi, nur rigardis.
Omainyengo ngaka oga ka hulithwa po kombenda yombesa ndjoka ya hiki, okuulika kutya ombesa otayi katuka. Omulondeki okwa igidha naalandithi oya zi mo mombesa.
Ĉi tiuj agadoj interrompis la hupadon de la buso, signo ke ni pretis foriri. La helpanto kriis ke la kolportistoj eliru.
Aalandithi oya li taa undulathana sho taa zi mo mombesa. Yamwe oya li natango yi ipyakidhila okugandja ooshendja dhaamboka ya landa. Omanga yamwe ya li ngaa natango taa heke aantu ya lande.
Kolportistoj puŝis unu la alian por elbusiĝi. Kelkaj redonis monŝanĝon al la vojaĝantoj. Aliaj faris lastatempajn klopodojn vendi pli da aĵoj.
Ombesa sho ya tameke okweenda onda kala nda tala mekende. Onda li nda kumwa ngele otandi ka mona we tuu ompito okugalukila komukunda gwetu ishewe.
Kiam la buso forlasis la bushaltejon, mi fiksrigardis tra la fenestro. Mi demandis min ĉu mi iam revenos al mia vilaĝo.
Molweendo, mombesha omwa tameke okupupyala noonkondo. Onda thithikile opo andola ndi kothe po.
La vojaĝo progresis, kaj la interno de la buso tre varmiĝis. Mi fermis miajn okulojn esperante dormi.
Omadhiladhilo gandje ogi ishuna konima kegumbo. Meme ota ka kala tuu e li megameno? Uulimba wandje otawu eta tuu okamaliwa kasha? Okamwamememati ota ka ka dhimbulukwa tuu okutekela iimeno yandje?
Sed mia menso vagis hejmen. Ĉu mia patrino estos sekura? Ĉu miaj kunikloj havigos monon? Ĉu mia frato memoros akvumi miajn ĝermintajn arbetojn?
Molweendo ondi idhimbulutha edhina lyehala mpoka kuku a li a kala moshilando. Onda li natango tandi li tumbula sho nda gu omulendu koomposi.
Survoje mi enmemorigis la nomon de la loko, kie mia onklo loĝis en la granda urbo. Mi ankoraŭ murmuris ĝin, kiam mi ekdormis.
Konima yoowili omugoyi, onda pendulwa kekonkolo nokeigidho lyaamboka ya li ya hala okufaalelwa komukunda okuza koshilando. Onda kwata okandjato kandje nda dhiginina, e tandi nuka mo mombesa.
Naŭ horoj poste mi vekiĝis pro laŭta ekbruo kaj voko al pasaĝeroj kiuj reiros al mia vilaĝo. Mi ekprenis mian saketon kaj saltis el la buso.
Mbala ombesa oya udha ishewe aafaalelwa. Mbala mbala otayi ka shuna ishewe kuuzilo hoka ya zile. Shoka sha li shi na oshilonga kungame osho oku ka konga egumbo lyakuku mpoka lya li lya gama.
La buso veturonta reen rapide pleniĝis . Baldaŭ ĝi reiros orienten. La plej grava afero por mi nun estis serĉi la domon de mia onklo.
Lesley Koyi, Ursula Nafula
Brian Wambi
Rachel Nandjembo
Rachel Nandjembo
ndonga
3-a nivelo
