Sakima nokamwayinakadhona oya kala paakuluntu yawo. Oya li ya kala mehala lyomuyamba gwontumba. Okandunda kawo komwiidhi oka li ke li konima yesiti lyomiti.
Sakima vivis kun siaj gepatroj kaj sia kvarjara fratino. Ili vivis sur la tereno de riĉulo. Ilia pajlo-tegmenta kabano staris je la fino de arbovico.
Sakima sho a li e na oomvula ndatu, okwa kwatwa komukithi omudhigu ngoka gwe mu ningi omuposi. Ashike okwa li e na omagano noonkondo.
Kiam Sakima havis tri jarojn, li malsanis kaj perdis sian vidon. Sakima estis talentplena knabo.
Sakima sho a gwanitha oomvula hamano, okwa li ha ningi iinima oyindji mbyoka ya li ihaayi vulu okuningwa kaanona yoomvula dhe. Oshiholelwa ongaashi a li ha vulu okukuutumba naakuluntu yomukunda nokukundathana nayo iinima yi na oshilonga.
Sakima faris multajn aferojn, kiujn aliaj sesjaraj knaboj ne faris. Ekzemple li povis sidi kun la pli aĝaj vilaĝanoj kaj diskuti gravajn aferojn.
Aakuluntu yaSakima oya li haa longo megumbo lyomuyamba ngwiyaka. Ohaa meneka ongula taa ka longa, e taa galuka kongulohi. Sakima oye a li ha thigala ta tonatele okamwayinakadhona.
La gepatroj de Sakima laboris ĉe la domo de la riĉulo. Ili eliris la hejmon frumatene kaj revenis malfrue vespere. Sakima estis lasita kun sia fratineto.
Sakima okwa li e hole okwiimba. Esiku limwe yina okwe mu pula: “Omaimbilo ngoka ho imbi owe ga ilongo peni, Sakima?”
Sakima ŝategis kanti kantojn. Iun tagon lia patrino demandis lin, “De kie eklernis vi tiujn ĉi kantojn, Sakima?”
“Omaimbilo ohage ya owala meme. Ohandi ga uvu owala momutse gwandje, ngame tandi tameke oku ga imba.” Sakima ta yamukula.
Sakima ripondis, “Ili simple venas, patrino. Mi aŭdas ilin en mia kapo kaj tiam mi kantas.”
Sakima okwa li e hole okwiimbila okamwayinakadhona, unene tuu ngele ku uvite ondjala. Okamwayina oka li ihe hake mu pulakene sho ti imbi omaimbilo ngoka a li e hole unene. Oka li ihe haka inyenge neimbilo nokulelwa kengelengendjo lyalyo tali hekeleke.
Sakima ŝatis kanti por sia fratineto, precipe se ŝi malsatis. Lia fratino aŭskultus lin kanti sian plej ŝatatan kanton. Ŝi kutimis svingiĝi laŭ la trankviliga melodio.
“Shuna mo ishewe natango Sakima,” osho okamwayina ke mu indile. Sakima iha tindi nando, oha zimine e ti ishuna mo lwiikando niikando.
“Ĉu vi povas kanti ĝin ree kaj ree, Sakima?” lia fratino petis lin. Sakima do akceptis kaj kantis ĝin ree kaj ree.
Ongulohi yimwe sho aakuluntu yawo ya galukile kegumbo, oya li ya mwena unene. Sakima okwa dhimbulula kutya opu na sha puka.
Iun vesperon, kiam liaj gepatroj revenis hejmen, ili tre silentis. Sakima sciis ke io ne ĝustas.
“Oshike ano sha puka meme natate?” Sakima ta pula. Sakima okwa uvu kutya anuwa okamwanamati komusamane ngoka ha longelwa koohe nayina oka kana. Omusamane okwa li u uvite uuwike nokwa ponga.
“Kio ne ĝustas, patrino, patro?” Sakima demandis. Sakima sciĝis ke la filo de la riĉulo mankas. La viro estis tre malĝoja kaj soleca.
“Otandi vulu ndi ye ndi ke mu imbile ko otashi mu nyanyudha.” Sakima ta lombwele aakuluntu ye. “Aakuluntu oye mu sitha uunye ya ti: “Ye omulumentu omuyamba, ngoye okamati kowala kokaposi. Oto dhiladhila kutya ondjimbo yoye otayi mu kwatha sha?”
“Mi povas kanti por li. Li eble feliĉos denove,” Sakima diris al siaj gepatroj. Sed liaj gepatroj malakceptis lin. “Li estas tre riĉa. Vi nur estas blinda knabo. Ĉu vi kredas ke via kanto povos helpi lin?”
Nando ongawo Sakima ina sa uunye. Okamwayinakadhona wo oke mu tsu omukumo ka ti: “Omaimbilo gaSakima oga uvitha ndje aluhe nawa uuna nda sa ondjala. Otaga kwatha nomuyamba ngwiyaka wo.”
Tamen Sakima ne rezignis. Lia fratineto subtenis lin. Ŝi diris, “La kantoj de Sakima trankviligas min, kiam mi malsatas. Ili trankviligos ankaŭ la riĉulon.”
Esiku lya landula, Sakima okwa pula okamwayina ke mu fale kegumbo lyomulumentu omuyamba.
La sekvan tagon Sakima petis sian fratineton gvidi lin al la domo de la riĉulo.
Okwa thikama pooha dhekende enene lyondunda nokwa tameke okwiimba limwe lyomomaimbilo ngoka a li e hole unene. Kashona nakashona omulumentu okwa tameke okupititha mo omutse gwe mekende.
Li staris sub granda fenestro kaj ekkantis sian plej ŝatatan kanton. Malrapide la kapo de la riĉulo ekaperis tra la granda fenestro.
Aaniilonga ayehe oya etha shoka ya li taa longo. Oya li ya pulakena eimbilo ewanawa lyaSakima. Omulumentu gumwe okwa ti: “Kapu na nando ogumwe a hekelekele omusamane nguka. Okamati hano kokaposi otaka dhiladhila kutya otaka vulu oku mu hekeleka?”
La laboristoj haltigis sian laboron. Ili aŭskultis la belan kanton de Sakima. Sed unu el la viroj diris, “Neniu povis konsoli la ĉefon. Ĉu tiu blinda knabo kredas ke li povas konsoli lin?”
Sakima sho a mana okwiimba eimbilo lye oya piluka andola ya shune. Ashike omuyamba okwa zi meni ta endelele e te mu indile ta ti: “Kwatha ndje alikana, imba natango!”
Sakima finis la kantadon kaj turniĝis por foriri. Sed la riĉulo rapidis eksteren kaj diris, “Mi petas, kantu denove.”
Pethimbo tuu ndyoka, aalumentu yaali oye ya mo ya humbata omuntu kolutala. Okwa li omwanamati gwomuyamba. Oye mu adha aniwa a dhengwa e ta thigwa pooha dhondjila.
Ĝuste tiumomente du viroj venis portante iun sur homportilo. Ili trovis la filon de la riĉulo batitan kaj forlasitan sur la flanko de la vojo.
Omuyamba okwa li a nyanyukwa okumona omwana ishewe. Okwa pandula Sakima sho e mu hekeleke. Okwa fala omwana naSakima koshipangelo, Sakima okwa pangwa e ta vulu okumona ko ishewe.
La riĉulo tiel ĝojis revidi sian filon. Li rekompencis Sakima por konsili lin. Li kunprenis sian filon kaj Sakima al la malsanulejo por regajnigi la vidon al Sakima.
Ursula Nafula
Peris Wachuka
Rachel Nandjembo
Rachel Nandjembo
ndonga
3-a nivelo
