Ongula yesiku limwe yinakulu yaVusi okwe mu ithana kuye. Okwe mu pe eyi e te mu lombwele ta ti: “Vusi, taamba eyi ndika e to li fala kaakuluntu yoye. Oya hala aniwa okuteleka oshikuki oshinene shohango yamumwanyoko.”
Frue iun matenon la avino de Vusi vokis lin, “Vusi, bonvolu porti tiun ĉi ovon al viaj gepatroj. Ili volas fari grandan kukon por la edziniĝo de via fratino.”
Mondjila okuya kaakuluntu ye Vusi okwa tsakaneke uumati wa li tawu likola iiyimati. Okamati kamwe oka kutha ko eyi kuVusi e take li umbile mekota lyomiti. Eyi nolya tatuka.
Survoje al siaj gepatroj Vusi renkontis du knabojn kiuj kolektis fruktojn. Unu el la knaboj ekprenis la ovon de Vusi kaj pafis ĝin al arbo. La ovo rompiĝis.
“Owa ningi ngiini ngawo? “Vusi ta pula. “Eyi ndyoka olya li lyoshikuki shohango yomumwameme. Ngashingeyi ota ka tya ngiini ngele opwa kala pwaa na oshikuki shohango.”
“Kion vi faris?” ekkriis Vusi. “Tiu ovo estis por kuko. La kuko estis por la edziniĝo de mia fratino. Kion diros mia fratino, se ne estos geedziĝa kuko?”
Uumati owa li wu uvitile Vusi ohenda sho we mu hindi. “Itatu vulu we okuninga sha kombinga yoshikuki, ashike taamba oshiti shika opo mumwanyoko e ki itsile ko.” Okamati kamwe osho ka ti. Vusi okwa tsikile nondjila ye.
La knaboj tre bedaŭris ke ili mokis Vusi. “Ni ne povas helpi pri la kuko, sed jen bastono por via fratino,” unu el ili diris. Vusi daŭrigis sian vojaĝon.
Mondjila okwa adha mo ishewe aasamane yaali taa tungu ondunda. “Natu longithe po oshiti shoye shoka oshile nawa?” Gumwe osho a pula. Ashike oshiti kasha li sha kola lela nosha teka.
Survoje li renkontis du virojn kiuj konstruis domon. “Ĉu ni povas uzi tiun fortan bastonon?” demandis unu el ili. Sed la bastono ne estis sufiĉe forta, kaj ĝi rompiĝis.
“Owa ningi ngiini ngawo?” Vusi osho a ti neyeme. “Oshiti shoka osho omagano gomumwamemekadhona. Nde shi pewa kaakongi yiiyimati sho ya tatula po eyi lyokuninga oshikuki. Oshikuki shohango yamumwameme. Ngashingeyi kapu na we eyi, kapu na oshikuki no kapu na we omagano. Mumwameme ota ka tya ihe nduno ngiini?”
“Kion vi faris?” ekkriis Vusi. “Tiu bastono estis donaco por mia fratino. La fruktokolektistoj donis la bastonon al mi, ĉar ili rompis la ovon por la kuko. La kuko estis por la geedziĝo de mia fratino. Nun estas neniu ovo, neniu kuko, kaj neniu donaco. Kion diros mia fratino?”
Aatungi oya li ye eta ohenda sho ya teya oshiti. “Katu na shoka tatu vulu we okuninga kombinga yoshikuki, ashike taamba omwiidhi nguka gwokukumba wu faalele mumwanyoko.” Omulumentu gumwe osho a ti kuye. Vusi okwa tsikile nondjila ye.
La konstruistoj tre bedaŭris ke ili rompis la bastonon. “Ni ne povas helpi pri la kuko, sed jen iom da tegmenta pajlo por via fratino,” diris unu el ili. Kaj do Vusi daŭrigis sian vojaĝon.
Mondjila okwa adha mo omunafaalama e na ongombe. “Omwiidhi omwaanawa ngiini ngono, iho pe ndje ko wo ohuto? “Ongombe tayi pula. Omwiidhi ogwa li omutoye unene nongombe oye gu li po sigo ye gu mana po aguhe!
Survoje Vusi renkontis bieniston kaj bovinon. “Kia bongusta pajlo, ĉu mi rajtas manĝeti iomete?” demandis la bovino. Sed la pajlo estis tiel bongusta, ke la bovino manĝis ĉiom!
“Owa ningi ihe ngiini ngawo?” Vusi oshi a ti neyeme. “Omwiidhi ngoka ogwa li omagano gamumwameme. E ga pewa kaatungi sho ya teya oshiti she, nde shi pewa kaakongi yiiyimati. Aakongi yiiyimati oya tatula po eyi lyoshikuki. Oshikuki shohango yamumwameme. Nena kapu na we eyi, kapu na oshikuki, kapu na omagano. Nena mumwameme ota ka tya ihe ngiini?”
“Kion vi faris?” ekkriis Vusi? “Tiu pajlo estis donaco por mia fratino. La konstruistoj donis la pajlon al mi, ĉar ili rompis la bastonon de la fruktokolektistoj. La fruktokolektistoj donis la bastonon al mi, ĉar ili rompis la ovon por la kuko de mia fratino. La kuko estis por la edziniĝo de mia fratino. Nun estas neniu ovo, neniu kuko, kaj neniu donaco. Kion diros mia fratino?”
Ongombe oya li yu uvite ohenda sho ya li po omwiidhi nuufukedhi. Omunafaalama okwa zimine opo Vusi a ye nongombe, omagano gomumwayina. Vusi okwa tsikile nondjila ye.
La bovino tre bedaŭris ke ŝi tiel avidis. La bienisto konsentis ke la bovino iru kun Vusi kiel donaco por lia fratino. Kaj Vusi pluiris sur la vojo.
Pethimbo lyuulalelo ongombe oya fadhuka po e tayi shuna komunafaalama. Vusi okwa puka ondjila naasho a ka thika kohango okwa li kwa toka noonkondo. Okwa adha aayenda ya tameka nale okulya.
Sed la bovino rekuris al la bienisto je horo vespermanĝa. Kaj Vusi perdiĝis dum sia vojaĝo. Li alvenis tre malfrue por la geedziĝo de sia fratino. La gastoj jam estis manĝantaj.
“Nena otandi ningi ihe ngiini?” Vusi osho a ti neyeme. “Ongombe ndjoka ya fadhuka po oyo ya li omagano nde yi pewa peha lyomwiidhi. Aatungi ya pe ndje omwiidhi sho ya teya po oshiti shoka nda pewa kaakongi yiiyimati. Aakongi yiiyimati ye shi pe ndje sho ya tatula po eyi lyoshikuki. Oshikuki shoka sha li shohango. Nena kapu na we eyi, kapu na oshikuki nokapu na we omagano.”
“Kion mi faru?” ekkriis Vusi. “La bovino kiu forkuris estis donaco, kompense pro la pajlo, kiun donis al mi la konstruistoj. La konstruistoj donis al mi la pajlon, ĉar ili rompis la bastonon de la fruktokolektistoj. La fruktokolektistoj donis al mi la bastonon, ĉar ili rompis la ovon por la kuko. La kuko estis por la geedziĝo. Nun estas neniu ovo, neniu kuko, kaj neniu donaco.”
Omumwayina gwaVusi okwa dhiladhila e ta ti: “Vusi mumwameme, ngame kandi na unene sha nomagano! Itandi ipula wo noshikuki! Atuheni opo tu lyeni mpaka, onda nyanyukwa. Inda wu ka zale oonguwo dhoshituthi e to ya tu tyapuleni esiku ndika!” Na Vusi osho a ningi.
La fratino de Vusi pensis iomete, tiam ŝi diris, “Vusi, mia frato, ne vere gravas al mi la donacoj. Eĉ ne la kuko! Ni ĉiuj estas kune ĉi tie, do mi ĝojas. Nun surmetu viajn bonajn vestaĵojn, kaj ni festu tiun ĉi tagon!” Kaj do Vusi tion faris.
Nina Orange
Wiehan de Jager
Rachel Nandjembo
Rachel Nandjembo
ndonga
4-a nivelo
