Okakadhona okashona oko ka mono tango eholoko ekumumithi ndyoka lya li okakako okuza mpoka ko ka li.
Estis knabineto kiu unue vidis la misteran formon en la malproksimo.
Efano ndika olya tameke okuhedha popepi, nokakakadhona oka vulu okudhimbulula kutya nani osha li omukulukadhi ngoka a li metegelelo evalelwapeni lyaa na siku inaa li valwa.
Kiam la formo proksimiĝis, ŝi vidis ke ĝi estas tre graveda virino.
Nomukumo ashike onuuhwenge, okakadhona okashona oka hedha komukulukadhi. “Natu mu kaleke putse,” aakwawo yokakakadhona osho ya tokola. “Otatu mu sile oshimpwiyu pamwe nokanona ke.”
Sinĝena sed kuraĝa, la knabineto proksimiĝis al la virino. “Ni devas teni ŝin kun ni,” la popolo de la knabineto decidis. “Ni gardos ŝin kaj ŝian infanon sekure.”
La infano baldaŭ ekvenis. “Puŝu!” “Alportu kovrilojn!” “Akvo!” “Puuuuuŝŝŝŝŝuuu!!!”
Ihe sho ya mono okanona hoka ka valwa, kehe gumwe okwa hedha kokule nonkumwe! “Okandoongi?!”
Sed kiam ili vidis la infaneton, ĉiuj saltis malantaŭen ŝokite. “Azeno?!”
Oya tameke okupatathana. “Otwa uvanene okusila yina nokanona ke oshimpwuyu, na osho tu na okuninga,” yamwe osho ya ti. “Mbaka otaye tu etele oshipwe!” yalwe taa yi mo ishewe.
Ĉiuj ekdisputis. “Ni diris ke ni gardus la patrinon kaj la infanon sekure, kaj tion ni faros,” diris iuj. “Sed ili alportos al ni malbonŝancon!” diris aliuloj.
Omukiintu okwi iyadha e li oye awike natango. Okwa li a limbililwa nkene ta ningi nokanona ke haka okakumithi. Okwa li wo a limbililwa nkene ta hupu ye mwene.
Kaj tiel la virino trovis sin sola denove. Ŝi demandis sin, kion ŝi faru kun tiu stranga infano. Ŝi demandis sin, kion ŝi faru kun si mem.
Konima okwa taamba ko kutya haka okanona ke, na oye yina yako.
Sed finfine ŝi devis akcepti ke li estas ŝia infano kaj ŝi estas lia patrino.
Okanona ngele andola oka kale okashona nokethike owala mpoka ke thike, nena andola osha kala shi li nawa. Ashike okanona oka koko e taka koko sigo itaka wapa we okukwiininwa kombunda yayina. Okanona nando ka kambadhale, kaka li taka vulu okwiihumbata ngaashi omuntu. Yina okwa li aluhe a timpililwa nokwa lulilwa. Ethimbo limwe ohe ka pe ka longe iilonga mbyoka hayi longwa kiinamwenyo.
Nu, se la infano restis same malgranda, ĉio eble okazus alie. Sed la azeninfano grandiĝis kaj grandiĝis, ĝis li ne plu trovis lokon sur la dorso de sia patrino. Kaj kiom ajn li klopodis, li ne povis konduti sin kiel homo. Lia patrino estis ofte laca kaj ĉagrenita. Iufoje ŝi devigis lin fari bestan laboron.
Ongeyo nondjahi oya mbwimbwitile momwenyo gwokandoongi haka. Kaka li taka vulu okuninga shika nenge shiyaka. Itaka vulu okukala ngeyi nenge ngeyaka. Esiku limwe oka pwidhuka noka thanga yina e take mu pundulile pevi.
Konfuzo kaj kolero kreskiĝis en Azeno. Li ne faru ĉi tion kaj li ne faru tion ĉi. Li ne kondutu sin tiel kaj li ne kondutu sin tiel. Li tiel koleriĝis ke iutage li piedbatis sian patrinon al la tero.
Ndoongi okwa li a sa ohoni. Okwa fadhuka po e ta yi kokule ngaashi ta vulu.
Azeno pleniĝis de honto. Li forkuris tiom malproksimen kaj tiom rapide kiom li povis
Sho a ka ziguka metondoko lye, ka li e shi mpoka e li nokwa li uusiku nokwa luudha. “Oooih! Oooih!” Ewi lye olye mu galukile “Oooih. Oooih!” Okwa li awike. Okwi igonyo e ta kotha oomposi dhaashi oombwanawa.
Kiam li ĉesis kuri, estis jam nokto, kaj Azeno perdiĝis. “I-a?” li flustris al la mallumo. “I-a?” ĝi resonis al li. Li estis sola. Li buklis sin strikte en pilkoformo kaj eniris profundan kaj maltrankvilan dormadon.
Ndoongi okwa penduka e ta mono omulumentu omukokele omukumithi e mu tongolola. Okwa tala momeho gomulumentu nokwa tameke okumona omukumo omupe.
Azeno vekiĝis kaj vidis strangan maljunulon, kiu fikse rigardis lin desupre. Li rigardis en la okulojn de la maljunulo kaj eksentis iom da espero.
Ndoongi okwa yi e ta kala pomukokele, ngoka e mu longo omikalo odhindji nkene e na okuhupa. Ndoongi okwa pulakene nawa nokwiilonga. Nomulumentu wo okwi ilongo sha muye. Oya kwathathana noya nyanyukwa wo aluhe pamwe.
Azeno restis kun la maljunulo, kiu instruis lin pri multaj diversaj manieroj vivteni sin. Azeno aŭskultis kaj lernis, samkiel la maljunulo. Ili helpis unu la alian, kaj ili kune ridis.
Esiku limwe omulumentu okwa pula Ndoongi e mu fale kondungu yondundu.
Iun matenon la maljunulo petis Azeno-n porti lin al montopinto.
Muulelela mokati kiikogo ayehe oya kotha. Ndoongi okwa yaguma aniwa yina ta alukwa nokwa li te mu ithana. Naasho a papudhuka moomposi…
Alte inter la nuboj ili dormiĝis. Azeno sonĝis, ke lia patrino malsanas kaj vokis lin. Kaj tiam li vekiĝis…
… iikogo nakuume ke omukokele, oya nena po.
… la nuboj estis malaperintaj, kune kun lia amiko, la maljunulo.
Ndoongi okwa tseya shoka e na okuninga.
Azeno finfine sciis, kion fari.
Okwa adha yina e li muuwike nokwa li ta lili okanona ke hoka ka kana. Oya papatelathana olule noya kala pamwe ethimbo ele.
Azeno trovis sian patrinon, solan kaj funebrantan sian perditan infanon. Ili fikse rigardis unu la alian longtempe. Kaj tiam forte brakumis unu la alian.
Okandoongi nayina oya koko pamwe noya koneke omikalo odhindji nkene taa vulu okukala pamwe. Kashona nakashona ayehe mboka ya li popepi nayo oya tameke okutaamba ko ekwatathano lyawo.
La azeninfano kaj lia patrino kreskis kunen kaj trovis multajn manierojn vivi kune. Iom post iom aliaj familioj ekloĝis ĉirkaŭe.
Lindiwe Matshikiza
Meghan Judge
Rachel Nandjembo
Rachel Nandjembo
ndonga
3-a nivelo
