Sho yina ya Simbegwire a mana oondjenda, okwa li a yemata noonkondo. He okwa kambadhala a ninge shoka ta vulu opo a sile okamwanakadhona oshimpwiyu. Kashona nakashona oya tameke okudhimbwa yina nokukala ya nyanyukwa. Ongula kehe ohaa kuutumba nokukundathana shoka taa ka ninga momukokomoko gwesiku. Kongulohi ohaa teleke uulalelo pamwe. Shampa ya yogo iiyaha he ya Simbegwire oha kwathele okamwana miithigilwalonga yako yosikola.
Kiam la patrino de Simbegwire mortis, ŝi ege malĝojis. La patro de Simbegwire faris laŭeble plej bone por varti sian filinon. Malrapide ili eklernis kiel denove senti sin feliĉaj, sen la patrino de Simbegwire. Ĉiumatene ili sidiĝis kaj parolis pri la venonta tago. Ĉiuvespere ili kune preparis vespermanĝon. Post kiam ili lavis la manĝilaron, la patro de Simbegwire helpis ŝin fari sian hejmtaskon.
Esiku limwe he ya Simbegwire okwe ya kegumbo kwa toka unene hangaashi he ya shito. “Owu li peni kakadhona kandje?” he te mu ithana. Simbegwire okwa matukile kuhe. Okwa kankama sho a mono kutya he oya li yi ikwata nomukulukadhi moonyala. “Onda hala mu tseyathane nomuntu gumwe ngoka a simana kamwandje. Nguka oye Anita,” he osho a ti ti imemeha.
Iun tagon, la patro de Simbegwire malfrue revenis hejmen. “Kie vi estas, mia infano?” li vokis. Simbegwire kuris al sia patro. Ŝi haltis senmove, kiam ŝi vidis ke li tenas la manon de iu virino. “Mi volas, ke vi renkontu iun specialan, mia infano. Jen Anita,” li diris ridete.
“Ongiini Simbegwire, ho okwa lombwela ndje oshindji kombinga yoye,” Anita osho a ti. Ihe ini imemeha nando ye ina minika okanona. He ya Simbegwire okwa li a nyanyukwa nokwa shambukwa. Okwa li ta popi kombinga yawo yatatu sho taa ka kala pamwe ayehe nonkalamwenyo yawo nkene tayi ka kala ombwanawa. “Mumwandje ondi inekela oto taamba ko Anita a ninge nyoko gwokulipo,” omusamane osho a ti.
“Saluton Simbegwire, via patro diris multe al mi pri vi,” diris Anita. Sed ŝi nek ridetis, nek prenis la manon de la knabino. La patro de Simbegwire ĝojis kaj ekscitiĝis. Li parolis pri la estonteco, kiam ili tri kune vivos, kaj kiel bona estos ilia vivo. “Mia infano, mi esperas ke vi akceptos Anita kiel patrinon,” li diris.
Onkalamwenyo yaSimbegwire oya lunduluka. Ke na we ethimbo okukuutumba nahe ongula onene kehe. Anita okwa li he mu pe iilonga oyindji unene sho ta ka mana okwa vulwa no ita vulu we okuninga iithigilwalonga ye yosikola kongulohi. Shampa a li uulalelo oha ka kotha owala. Ehekeleko limwe a li e na okakumbatha komalwaala hoka a li a thigilwa kuyina. He yaSimbegwire okwa li inaa dhimbulula kutya okamwana kaka li ku uvite ombili.
La vivo de Simbegwire ŝanĝiĝis. Ŝi ne plu havis tempon por sidi matene kun sia patro. Anita donis tiom da hejmtaskoj al ŝi, ke ŝi estis tro laca por fari siajn lernejajn taskojn vespere. Post la vespermanĝo ŝi tuj enlitiĝis. Ŝia sola konsolo estis ŝia kolora lankovrilo, kiun ŝia patrino donis al ŝi. La patro de Simbegwire ŝajne ne rimarkis, ke lia filino malĝojas.
Konima yoomwedhi dhimwe dhimwe, he yaSimbegwire okwe ya lombwele kutya ota zi po. “Otandi yi niilonga,” osho a ti. “Ashike ondi shi shi kutya otamu ka silalathana nawa oshimpwiyu.” Oshipala shaSimbegwire osha lembe, ihe he ina dhimbulula sha. Anita ina yamukula sha, ashike naye wo ka li a nyanyukwa.
Post kelkaj monatoj la patro de Simbegwire diris al ili ke li foriros iom da tempo. “Mi devas vojaĝi por mia laboro,” li diris. “Sed mi scias ke vi ambaŭ prizorgos unu la alian.” La vizaĝo de Simbegwire malridetis, sed ŝia patro ne rimarkis pri tio. Anita nenion diris. Ankaŭ ŝi ne ĝojis.
Onkalo kaya li nawa kombinga yaSimbegwire. Ngele ina mana iilonga ye nenge a ngongota kombinga yasha, Anita ohe mu dhenge. Puulalelo Anita oha li po konyala iikulya ayihe, ta thigile Simbegwire uundjagumuke wowala. Ongulohi kehe Simbegwire oha lili sigo a kotha, omanga a papatela okakumbatha kayina.
La situacio malboniĝis por Simbegwire. Se ŝi ne finfaris siajn taskojn, aŭ ŝi plendis iomete, Anita batis ŝin. Kaj dum la vespermanĝo, la virino manĝis la plejparton de la manĝaĵo, lasante nur kelkajn restaĵojn por Simbegwire. Ĉiuvespere Simbegwire ploris, ĝis ŝi ekdormis, brakumanta la lankovrilon de sia patrino.
Ongula yesiku limwe Simbegwire okwa kothelele. “Munanyalo ngoye!” Anita osho a igidha. Okwe mu hili mo mombete. Okakumbatha ke okaholike oka patekene momboha e taka tuuka miipambu iyali.
Iun matenon Simbegwire malfrue ellitiĝis. “Vi estas pigrulino!” Anita kriis. Ŝi eltiris Simbegwire el la lito. La valora lankovrilo kroĉiĝis sur najlo kaj duoniĝis.
Simbegwire okwa li a yemata noonkondo. Okwa kutha iinyakwi iyali yokakumbatha niikulya e ta yi. Okwa landula ondjila ndjoka he a zi nayo megumbo.
Simbegwire malĝojegis. Ŝi decidis forkuri de sia hejmo. Ŝi prenis la pecojn de la lankovrilo de sia patrino, pakis iom da manĝaĵo kaj foriris el la domo. Ŝi sekvis la vojon, kiun prenis ŝia patro.
Etango sho lya toko okwa londo komuti gu li popepi nokandombe komeya, okwa kongo ehala ewanawa nokulala pokati kiitayi. Manga ta kotha okwa imbi ngeyi: “Meme, meme meme, owa thigi ndje po. Owa thigi ndje po no ino galuka we. Tate ke hole ndje we. Meme oto galuka uunake? Owa thigi ndje po.”
Kiam vesperiĝis, ŝi surgrimpis altan arbon apud rivereto kaj pretigis liton por si mem en la branĉoj. Dormonte, ŝi kantis, “Panjo, panjo, panjo, vi forlasis min. Vi forlasis min kaj neniam revenis. Paĉjo ne plu amas min. Panjo, kiam vi revenos? Vi forlasis min.”
La sekvan tagon Simbegwire kantis la kanton denove. Kiam la virinoj venis por lavi siajn vestaĵojn en la rivereto, ili aŭdis la malfeliĉan kanton, kiu eliris de la alta arbo. Ili kredis, ke tio estas nur la vento, kiu susuras en la folioj, kaj daŭre faras sian laboron. Sed unu el la virinoj aŭskultis atente la kanton.
Omukulukadhi nguka okwa tala nawa miitayi yomuti. Sho a mono okanona okwa igidha,” OSimbegwire okanona komumwamememati!” Aakulukadhi ooyakwawo oya etha shoka ya li taa ningi e taa kwathele Simbegwire opo a londoloke ko komuti. Yinagona okwe mu papatele e te mu hekeleke.
Tiu virino suprenrigardis en la arbon. Kiam ŝi vidis la knabinon kaj la pecojn de la kolora lankovrilo, ŝi ekkriis, “Simbegwire, infano de mia frato!” La aliaj virinoj haltigis la lavadon kaj helpis Simbegwire grimpi malsupren el la arbo. Ŝia onklino brakumis la knabineton kaj klopodis konsoli ŝin.
Yinagona okwe mu fala kegumbo lye. Okwe mu pe iikulya iipyu nawa, e te mu siikile nawa. Uusiku mboka Simbegwire okwa lili, ihe okwa li ta lili kenyanyu. Okwa li e shi shi kutya, yinagona ote ke mu sila nawa oshimpwiyu.
La onklino de Simbegwire portis la infanon al sia hejmo. Ŝi donis varman manĝaĵon kaj enlitigis ŝin per la kovrilo de ŝia patrino. Tiu nokto Simbegwire ploris, ĝis ŝi ekdormis. Sed tiuj estis larmoj de malŝarĝiĝo. Ŝi sciis, ke ŝia onklino vartos ŝin.
He yaSimbegwire sho a galukile kegumbo, okwa adha ondunda ye yi li owala. “Anita oshike sha ningwa po?” osho a pula nomutima gu udha eyeme. Omukulukadhi okwa hokolola kutya Simbegwire okwa fadhuka po. “Onda li owala nda hala a simaneke ndje,” osho a ti. “Ndele ngiika onda longitha unene onyati.” He yaSimbegwire okwa landula ndjila ndjoka yu uka kondombe. Okwa yi kegumbo lyamumwayina a ka pule ngele ina mona okamwana Simbegwire.
Kiam la patro de Simbegwire revenis hejmen, li trovis ke ŝia ĉambro estas malplena. “Kio okazis, Anita?” li demandis pezkore. La virino klarigis ke Simbegwire jam forkuris. “Mi nur volis ke ŝi respektu min,” ŝi diris. “Sed eble mi tro severis.” La patro de Simbegwire foriris el la domo kaj iris en la direkto de la rivereto. Li daŭre iris al la vilaĝo de sia fratino por sciiĝi, ĉu ŝi vidis Simbegwire.
Simbegwire oya adhika taa dhana naamwayinagona, sho a mono he, okwe mu monene kokule. Shoka okwa li a tila pamwe he ote mu geele, okwa matukile megumbo e ta holama. He okwa yi kuye e ta ti: “Simbegwire owa mona nyoko omwaanawa. Nyoko ngoka e ku hole noku ku uvite ko.” Oya uvathana opo Simbegwire a kale puyinagona ethimbo ndyoka a hala.
Simbegwire ludis kun siaj kuzoj, kiam ŝi vidis malproksime sian patron. Ŝi timis ke li eble koleras, do ŝi kuris en la domon por kaŝi sin. Sed ŝia patro iris al ŝi kaj diris, “Simbegwire, vi jam trovis perfektan patrinon por vi mem. Iu, kiu amas vin kaj komprenas vin. Mi fieras pri vi kaj mi amas vin.” Ili konsentis ke Simbegwire restu kun sia onklino tiom longe, kiom ŝi volos.
Omusamane okwa li ha talele po okamwana kehe esiku. Oshikando shimwe oya yi naAnita. Anita okwa kwata Simbegwire mokwaako e ta ti: “Ombili kakadhona kandje, onda ningi epuko,” osho a lili. “Ito vulu okupa ndje ompito natango?” Simbegwire okwa tala koshipala shahe shoka sha li sha limbililwa. Okwa hedha kuAnita e te mu papatele.
Lia patro vizitis ŝin ĉiutage. Fine li venis kune kun Anita. Ŝi etendis sin kaj prenis la manon de Simbegwire. “Mi tre bedaŭras, mia etulo, mi eraris,” ŝi kriis. “Ĉu vi jam permesos min reprovi?” Simbegwire rigardis sian patron kaj lian maltrankvilan vizaĝon. Tiam ŝi paŝis malrapide antaŭen kaj ĉirkaŭbrakis Anita.
Oshiwike sha landula ko, Anita okwa hiya Simbegwire, yinagona naamwayinagona komatelekela. Osha li oshituthi. Anita okwa teleke iikulya mbyoka ya li yi holike unene kuSimbegwire. Kehe gumwe okwa li naanaa sigo ita vulu we. Aanona oya ka dhana omanga aakuluntu taa kundathana. Simbegwire okwa li a nyanyukwa noku uvite uupenda. Okwa tokola kutya ota ka galukila mbala kegumbo a kale nahe nayina gwokulipo.
La sekvan semajnon Anita invitis Simbegwire, kune kun ŝiaj kuzoj kaj onklino, al la domo por manĝi. Kia manĝego ĝi estis! Anita pretigis ĉiujn el la plej amataj manĝaĵoj de Simbegwire, kaj ĉiuj manĝis ĝis sato. Poste la infanoj ludis, dum la plenkreskuloj diskutis. Simbegwire sentis sin feliĉa kaj kuraĝa. Ŝi decidis ke post nelonge ŝi revenos hejmen por vivi kune kun sia patro kaj duonpatrino.
Rukia Nantale
Benjamin Mitchley
Rachel Nandjembo
Rachel Nandjembo
ndonga
5-a nivelo
