Khari bēgu mâǃkhais sida ǃāros ǃnâ mâs ge kaise a ǀhawe khoen tsî ǃnaoǃnāsa bē xa. ǃHūb ai i ge noxoba gui xūn ǃnaohe nîse ge īna ge mâ i. ǃNao-aogu ge ǁîgu bēgu ra ǃgûǀî ǀgauba ra ǁgauǁgause gere ǃau.
Ĉe la malgranda bushaltejo en mia vilaĝo estis multa agado de homoj kaj superŝarĝitaj busoj. Sur la tero estis eĉ pli da ŝarĝoj. Helpantoj kriis la loknomojn kien iliaj busoj iris.
“Kaiǃā! Kaiǃā! Hurioasa ǃoa!” Ti ta ge ǃnao-aob ra mîsa ra ǁnâu. ǁNāb ge bēb hîna ta nî ūse ība.
“Urbo! Urbo! Iranta okcidenten!” Mi aŭdis helpanton krii. Tio estis la buso, kiun mi devis kapti.
Nē kaiǃā bēb ge ǁaupexa ge ǀoa hâ i, xawen ge noxopa gui khoena gere ǁgūtsâ ǃapasa. ǀNîn ge ǁîn di ǃgaeǀkhāde bēb ǃnâka ge pakhe hâ i. Naun ge bēb ganagab ai pakhe hâ īse.
La urba buso estis preskaŭ plena, sed pli da homoj ankoraŭ antaŭenpuŝis. Iuj enmetis sian pakaĵon sub la buso. Aliaj metis la siajn interne sur la rakojn.
ǀAsa ǃnarisao-aon ge ǁîn tiketde ǁkhammâi hâse nûǃkhai-e nē ǀoa hâ bēb ǃnâ ra kōmâ. Taradi khariǀgôarona ūhâ di tsîn ge nē kaixū ǃnarisa ra humisense ra nû-unuǃnâ.
Novaj pasaĝeroj kroĉis siajn biletojn, dum ili serĉis ie sidiĝi en la homplena buso. Virinoj kun junaj infanoj faris ilin komfortaj por la longa vojaĝo.
Tita ge mûuidaos xōǀkhā ra ǀāgāsen. Nûxōǀkhā ta ge khoe-i ge ǃam plastik ǁgaruba ǃgarise ge ǃkhō hâ i. ǁÎb ge ǀoro ǁkharode ge ana hâ i, ana ǀorohe hâ jab ǀkhā, tsî kaise ǃhuri hâse gere mûsen.
Mi alpremiĝis apud fenestro. Tiu, kiu sidis apud mi tenis firme verdan plastan sakon. Li portis malnovajn sandalojn, eluzitan mantelon, kaj li aspektis nervoza.
ǃAukab ai ta ra kō ǁaeb ai ta ge ra mûan khariǃāsa ta ra ǁnāxūsa, kai-ai ta ge ǃāsa. Kaiǃāsa ǃoa ta ge ra ī.
Mi rigardis eksteren el la buso kaj rimarkis ke mi forlasis mian vilaĝon, la lokon, kie mi kreskis. Mi estis survoje al la granda urbo.
ǃGaeǀhāde ǃnaotoahe tsîn ge hoa ǃnarisao-aona nôa. ǁAmaxū-aon ge noxoba bēb ǃnâ ra ǀāgāsen în ǃnarisao-aon ai ǁîn xūna sī ǁamaxū ka. Mâ i hoa i ge ǁamaxūn ra xūna gere ǃhaose. Mîdi ge kaise ǃhaose gere ǀōbate.
La ŝarĝado estis finfarita kaj ĉiuj pasaĝeroj sidis. Kolportistoj ankoraŭ enŝoviĝis en la buson por vendi siajn varojn al la pasaĝeroj. Ĉiuj kriis la nomojn de la haveblaj varoj. La vortoj sonis al mi strangaj.
ǀOro ǃnarisao-aon ge ān nî xūrona ge ǁama, naun ge khari ûxūrona ǁama tsî a ǁgaetsoatsoase. ǁNîn hîna ge mari-e ūhâ tama hâ în, tita khamin, ge kōǃkharas ǀguisa gere dī.
Kelkaj pasaĝeroj aĉetis trinkaĵojn, aliaj aĉetis malgrandajn manĝetojn kaj komencis maĉi. Tiuj, kiuj ne havis monon, kiel mi, nur rigardis.
Nē ǁaxasib ge bēb huters ǀōb xa ge hanihe, ǁgauǁgaus ǃnarioa da ras disa. ǃNao-aob ge ǁamaxū-aona ra ǃkhaoba în bēba xū ǁgôa ga.
Ĉi tiuj agadoj interrompis la hupadon de la buso, signo ke ni pretis foriri. La helpanto kriis ke la kolportistoj eliru.
ǁAmaxū-aon ge hāgu ra se bēba xū gere ôa-am ǁgôasa. ǀNîn ge khari marina gere mā-oa. ǁKhātin ge nauna harugu xūna ǁamaxūsa noxoba gere dītsâse.
Kolportistoj puŝis unu la alian por elbusiĝi. Kelkaj redonis monŝanĝon al la vojaĝantoj. Aliaj faris lastatempajn klopodojn vendi pli da aĵoj.
Bēb ra ǁîb māǃkhaisa xū gaebe ǁaeb ai ta ge mūuidaosa ra kō. Âi ta ge ra, tsâbe ta ǁkhawa ǃgāroǃāsa ǃoa nî oahāsa.
Kiam la buso forlasis la bushaltejon, mi fiksrigardis tra la fenestro. Mi demandis min ĉu mi iam revenos al mia vilaĝo.
ǃNaris ra aiǃgû khami îb ge bēb ganakaba kaise ge ǀgam. ǁOmsa ra ǁkhorese ta ge mûde ra ganam.
La vojaĝo progresis, kaj la interno de la buso tre varmiĝis. Mi fermis miajn okulojn esperante dormi.
Xawes ge ti âisa omsa ǃoa ra oa. Ti mamasa ǃnorasa îs nî? Ti ǃôade xare mari-e kuru i di nî? Tsâbe ti ǃgâsaba âihō îb nî ti hairode nâbatesa?
Sed mia menso vagis hejmen. Ĉu mia patrino estos sekura? Ĉu miaj kunikloj havigos monon? Ĉu mia frato memoros akvumi miajn ĝermintajn arbetojn?
Garu ta a daob ǃnâ ta ge ti ǁnaob kaiǃās ǃnâ ra hâ ǃkhais ǀōnsa ra ǁkhāpesen î ta ǃkhōmâisi ǁkhā ga. ǁAeb ǀkhā ǁîsa ra gaiseb ge ra ǁom.
Survoje mi enmemorigis la nomon de la loko, kie mia onklo loĝis en la granda urbo. Mi ankoraŭ murmuris ĝin, kiam mi ekdormis.
Khoese īrgu khaoǃgâ, ta ge ǃgari huwib tsî ǃnarisarao-aon gaihes hāxū ta ra ǃgaroǃās dib ǀgaub xa ra ǃhuirihai. Ti khari ǁgarurosa ǁgope tsî ta bēba xū ra uriǁgôa.
Naŭ horoj poste mi vekiĝis pro laŭta ekbruo kaj voko al pasaĝeroj kiuj reiros al mia vilaĝo. Mi ekprenis mian saketon kaj saltis el la buso.
Oa dawasen ra bēb ge ǃkhaese ra ǀoa. ǀGūǁaeb ge ǁîba aioas ǁga nî ǃnari-oa. Tita nēsi a hâhâsaba xū i ge, ti ǁnaob omsa ôatsoatsoasa.
La buso veturonta reen rapide pleniĝis . Baldaŭ ĝi reiros orienten. La plej grava afero por mi nun estis serĉi la domon de mia onklo.
Lesley Koyi, Ursula Nafula
Brian Wambi
Maureen Merley So-Oabes
nama
3-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
