Sankimab ge ǁîb îra tsî haka kurixa ǃgâsas tsîn ǀkha ge ǁan hâ i. ǁÎn ge ǃkhū hâ aob ǃās ai gere hâ. ǁÎn di ǀgâ oms ge saogub ǃnâ mâ haidi ǀams ai ge mâ i.
Sakima vivis kun siaj gepatroj kaj sia kvarjara fratino. Ili vivis sur la tereno de riĉulo. Ilia pajlo-tegmenta kabano staris je la fino de arbovico.
Sankimab ge ǃnona kurixa a hîa ge ǀaesen tsî mûs ǁkhāsîba ge ǂoa ǃnâ. Sankimab ge māsa ge ūhâ i axaba.
Kiam Sakima havis tri jarojn, li malsanis kaj perdis sian vidon. Sakima estis talentplena knabo.
Sankimab ge ǂgui xūna gere dī nau ǃnâ î kurixa ǀgôan dī tamana. Aiǁgause, ǁîb ge kai hâ khoen ǃās di ǀkha ǂnû tsî ǂhâǂhâsa xūna gere ǃhoaǂam.
Sakima faris multajn aferojn, kiujn aliaj sesjaraj knaboj ne faris. Ekzemple li povis sidi kun la pli aĝaj vilaĝanoj kaj diskuti gravajn aferojn.
Sankimab di îra ge ǃkhū hâ aob oms tawa gere sîsen. ǁÎra ge ǁgoaga furuse omsa xu gere ī tsî tsuxub ǃnâ ǀgui gere oaǀkhī. Sankimab ge ǁîb ǃgâsas ǀkha gere hâ.
La gepatroj de Sakima laboris ĉe la domo de la riĉulo. Ili eliris la hejmon frumatene kaj revenis malfrue vespere. Sakima estis lasita kun sia fratineto.
Sankimab ge made ǁnaes xa ge ǃgâibahe i. ǀGui tsēs ge ǁîb mamasa ge dî bi, “Mâpats nē amde ra ǁkhāǁkhāsen, Sankima?”
Sakima ŝategis kanti kantojn. Iun tagon lia patrino demandis lin, “De kie eklernis vi tiujn ĉi kantojn, Sakima?”
Sankimab ge ge ǃeream, “Hās ǀguisa ra hî mama. Tita ge ti danas ǃnâ ra ǁnâu, tsî ta ge ra ǁnae.”
Sakima ripondis, “Ili simple venas, patrino. Mi aŭdas ilin en mia kapo kaj tiam mi kantas.”
Sankimab ge ǁîb ǂkhari ǃgâsaba ǁnae as xa ge ǃgâibahe i,ǃgōsase, ǃās gere o. ǁÎb ǃgâsas ge ǁîba ǃgâibahe amsab gere ǁnae o gere ǀgausa gere ǃgâ. ǁÎs ge ǁkhoaxa ǀōba ǃoa gere ǂnā.
Sakima ŝatis kanti por sia fratineto, precipe se ŝi malsatis. Lia fratino aŭskultus lin kanti sian plej ŝatatan kanton. Ŝi kutimis svingiĝi laŭ la trankviliga melodio.
“ǁKhabats a ǁnae ǁkhā, Sankima,” ti’s ge ǁîb di ǃgâsasa gere ǀkhoma bi. Sankimab ge ǂansa ūǃoa tsî ǁkhawa gere ǁnae.
“Ĉu vi povas kanti ĝin ree kaj ree, Sakima?” lia fratino petis lin. Sakima do akceptis kaj kantis ĝin ree kaj ree.
ǀGui ǃoe ra ge ǁîb îra oms tawa a oaǀkhī, o ra ge ǁîra kaise ge ǃnōsa i. Sankimab ge ge ǂan i xū-i ǃgâi tama ǃkhaisa.
Iun vesperon, kiam liaj gepatroj revenis hejmen, ili tre silentis. Sakima sciis ke io ne ĝustas.
“Tare-e a tsū, mama, dad?” tib ge Sankimaba ra dî. Sankimab ge ra ǁnâu ǃkhū hâ aob di ôab kā hâ ǃkhaisa. Aob ge kaise ǃoa hâ tsî ra ǀguritsâsen.
“Kio ne ĝustas, patrino, patro?” Sakima demandis. Sakima sciĝis ke la filo de la riĉulo mankas. La viro estis tre malĝoja kaj soleca.
“Tita ge ǁîba a ǁnae a ǁkhā. ǁÎb ge ǁkhaba a ǂkhî ǁkhā,” tib ge Sankimaba ǁîb îra ra mî a. Xawe ra ge ǁîb îra ǁnâu ǂgao tama. “ǁÎb ge kaise ǃkhū hâ. Sats ge ǂgī a as ǀguisa ī. Satsa ra ǂâi sa a di nî hui bi ti?”
“Mi povas kanti por li. Li eble feliĉos denove,” Sakima diris al siaj gepatroj. Sed liaj gepatroj malakceptis lin. “Li estas tre riĉa. Vi nur estas blinda knabo. Ĉu vi kredas ke via kanto povos helpi lin?”
Xaweb ge Sankimaba ǀûsen tama hâ. ǁÎb ǃgâsas ge ra ǂkhâǃnâ bi. ǁÎS ge ra mî, “Sankimab amdi ge ǃâ ta ra o ra ǂkhîǂkhî te. ǁÎdi ge ǃkhū hâ aob tsîna nî ǂkhîǂkhî.”
Tamen Sakima ne rezignis. Lia fratineto subtenis lin. Ŝi diris, “La kantoj de Sakima trankviligas min, kiam mi malsatas. Ili trankviligos ankaŭ la riĉulon.”
Sao ra tsēb ge Sankimaba ǁîb di ǃgâsasa ra ǂgan îs ǃkhū hâ aob di oms ǁga ǃgû-ū bi.
La sekvan tagon Sakima petis sian fratineton gvidi lin al la domo de la riĉulo.
ǁÎb ge ǀgui kai mûǂuidaos ǃnāka mâ tsî ǁîb ǁKhoaxa amsa ra ǁnae tsoatsoa. ǁAeb ǀkhas ge ǃkhū hâ aob di danas ra kai mûǂuidaosa xu ra ǀhōǂuisen.
Li staris sub granda fenestro kaj ekkantis sian plej ŝatatan kanton. Malrapide la kapo de la riĉulo ekaperis tra la granda fenestro.
Sîsenaon ge dī ra xūna ra ǀû. ǁÎn ge Sankimab di ǁKhoaxa amsa ra ǃgâ. Xaweb ge ǀgui aoba ra mî, “ǀGuis khami ī khoe-i tsîn ge ǀhonkhoeba go ǂkhîǂkhî ǁoa î. Nē ǂgī axaba ra ǂâi ǁîb xa nî ǂkhîǂkhîhe ti?”
La laboristoj haltigis sian laboron. Ili aŭskultis la belan kanton de Sakima. Sed unu el la viroj diris, “Neniu povis konsoli la ĉefon. Ĉu tiu blinda knabo kredas ke li povas konsoli lin?”
Sankimab ge ǁîb amsa ǁnaetoa tsî ra dawasen îb oaga. Xaweb ge ǃkhū hâ aoba ǃkhoeǂoaxa tsî ra mî, “Toxopa ǁkhawa ǁnae re.”
Sakima finis la kantadon kaj turniĝis por foriri. Sed la riĉulo rapidis eksteren kaj diris, “Mi petas, kantu denove.”
ǁKhā ǁaeb ai kha ge ǀgam aokha tani-ūdab ai ǁgoe khoe-e tani hâse ra ǀkhī. ǁÎkha ge ǃkhū hâ aob di ôaba ǂnautsûtsûsase daob xōǀkhā ge hō.
Ĝuste tiumomente du viroj venis portante iun sur homportilo. Ili trovis la filon de la riĉulo batitan kaj forlasitan sur la flanko de la vojo.
ǃKhū hâ aob ge kaise ge ǂkhî ôadabab ge mû o. ǁÎb ge Sankimaba ǂkhîǂkhîhes ǃaroma ge mātawa-am. ǁÎb ge ôasab tsî Sankimab hâkha ǀaeǁgâub ǁga ge ī-ū, îb Sankimaba ǁîb mûde ǀaeǃkhōhe tsî mûs ǁkhāsîba hō-oa.
La riĉulo tiel ĝojis revidi sian filon. Li rekompencis Sakima por konsili lin. Li kunprenis sian filon kaj Sakima al la malsanulejo por regajnigi la vidon al Sakima.
Ursula Nafula
Peris Wachuka
Ngeve Shangombe
nama
3-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
