Ti ǁnaos ǃhanab ge kaise oaamsa, sorxam-i, millet-i, tsî kasava hân xa ǀoa hâ. Xawe ge hoan xa oaamsase māoa gu ge banana ga. Ti ǁnaos ge âuna ǁnuriǀgôana ūhâ, xawe ta ge sâusase a an ǁîs tita ǃkhōuibasen basen hâsa.
La ĝardeno de avinjo estis mirinda, plena da sorgo, milio kaj manioko. Sed plej bonaj de ĉio estis la bananoj. Kvankam avinjo havis multajn genepojn, mi sekrete sciis, ke mi estas ŝia plej ŝatata. Ŝi ofte invitis min al sia domo. Ŝi ankaŭ diris al mi sekretetojn. Sed estis unu sekreto, kiun ŝi ne dividis kun mi: kie ŝi maturigis bananojn.
ǀGuitsē ta ge kaiǃgâ ǀharusa sores ǃnâ ǁîs oms ǃauka ge mûmâ. Dî si ta ge tare-i a sa, o hoarahus ǃereams ǁîsa xu ta ge hōs ge, “Ti ǀō-aisa ǀharus ge.” ǀHarus xōǀkha, gu ge ǀnîkhamakō banana napogu ǁîs xa ge ǁaeba xu ǁaeb ǁga gere dawa-aihe ga ǁgoe. Hīna kai te ge. “Tare-i di napoga, ti ǁnaose?” Tita ge ra dî. “Ti ǀō-aisa naporogu ge.”
Iun tagon mi vidis grandan pajlan korbon metitan en la sunbrilo ekster la domo de avino. Kiam mi demandis, por kio ĝi utilas, la sola respondo, kiun mi ricevis, estis: “Ĝi estas mia magia korbo.” Apud la korbo, estis pluraj bananfolioj, kiujn avino turnis de tempo al tempo. Mi scivolis. “Por kio servas la folioj, avinjo?” Mi demandis. La sola respondo, kiun mi ricevis, estis: “Ili estas miaj magiaj folioj.”
Kaise ge ǀō-aisa i ǁîsa kōsa, bananagu, banana napogu tsî kai ǀharus ona. Xawes ge ǁîsa ti mamas ǁga ra sî te. “Ti ǁnaose, toxoba, a ta toxoba aihomi du ra ǀgausa kō …” “Tā ǃgaridana, ǀgôatse, mîbahets ra khami dī, tis ge ra mî” ǃNoesase ta ge ra ǃkhoe.
Estis tre interesa rigardi Avinjon, la bananojn, la bananajn foliojn kaj la grandan pajlan korbon. Sed avinjo sendis min al mia patrino pro komisio. “Avinjo, mi petas, lasu min rigardi dum vi preparas …” “Ne obstinu, infano, faru tion, kion oni diras al vi,” ŝi insistis. Mi ekkuris.
Oaǀkhī ta ge o, os ge ti ǁnaosa ǃauga ge nôa i ҭharus tamas ka io bananagu ose. “Ti ǁnaose, ǀharusa mâpa hâ, bananagu hoaga mâpa hâ, tsî mâpa …” Hoarahus ǃereams hîna ta ge hōs ge, “Ti ǀō-aisa ǃkhais ǃnâ.” Kaise i gege tsûtsûsa i!
Kiam mi revenis, avinjo sidis ekstere sed kun nek la korbo nek la bananoj. “Avinjo, kie estas la korbo, kie estas ĉiuj bananoj, kaj kie …” Sed la sola respondo, kiun mi ricevis, estis: “Ili estas en mia magia loko.” Ĝi estis tre seniluziiga!
ǀGam tsē ra ǃkharu tsîs ge ti ǁnaosa ǁîs ǁgâibasenhaiba ra sîte ǁîs ǁgoeǃnâǃnā-oms ǁga. Dao-amsa ta ra ǁkhowa-am khama ta ge ǀgaisa ǁamab ǁan ra bananagu dib xa ge ǁkhoreǁharehe. Gangab ǃnā-oams ǃnâs ge ti ǁnaos ǀō-aisa kai ǀharusa mâ. ǃAmkuse sâusase ǀoro nams ǀkhā. Tita ge ūkhâi tsî ge ǃkhapa dans xa ǀoa hâse.
Du tagojn poste, avinjo sendis min preni ŝian bastonon el sia dormoĉambro. Tuj kiam mi malfermis la pordon, bonvenigis min la forta odoro de maturaj bananoj. En la interna ĉambro estis la granda magia pajla korbo de avinjo. Ĝi estis bone kaŝita sub malnova litkovrilo. Mi levis ĝin kaj flaris tiun gloran odoron.
Ti ǁnaos dommi ge ra ǃhurikaite gaites ra ǁaeb ai, “Tare-ets ra dī? ǃHaese dī tsî hā haiba māte re.” Tita ge ǃhaese ǁîs ǁgâibasenhaib ǀkhā ra oaxa. “Tare-es ra ǀnomba ǀgausa?” tis ge ti ǁnaosa ra dîte. ǁÎs dîs ge ǁkhoaxa ǀnommi dība xu ǃnoesase ra oaǀkhī kaite anuis nē ǀō-aisa sâuǃkhais dis xa hâb dis disa xu.
La voĉo de avinjo surprizis min, kiam ŝi vokis: “Kion vi faras? Rapidu kaj alportu al mi la bastonon.” Mi elrapidis kun ŝia bastono. “Pri kio vi ridetas?” Avinjo demandis. Ŝia demando konstatigis min, ke mi ankoraŭ ridetis pro la malkovro de ŝia magia loko.
Sao ra tsēs ge ti ǁnaosa ti mamasa hā ge sari, tita ge ǁîs omsa ǃoa ge ǃkhoe îta banana ga ǁkhawa si gē ga. ǀNîkhamakō gu ge ǀnai ge ǁan hâ i. ǀGuiba ū tsî ta ge ti horokhoes ǃnâ ra sâu. ǀHarusa ganamtoa tsî ta ge oms ǃgâbai naba tsî ǃhaese ge ûbi. ǁKhoaxa hōn bananab hîna ta ge tsâtsâ ge īb ge.
La sekvan tagon, kiam avinjo vizitis mian patrinon, mi rapidis al ŝia domo por denove kontroli la bananojn. Estis aro tre matura. Mi elektis unu kaj kaŝis ĝin en mia robo. Ree kovrinte la korbon, mi iris malantaŭ la domon kaj rapide manĝis ĝin. Ĝi estis la plej dolĉa banano, kiun mi iam gustumis.
ǁNā tsēs khaoǃgâs ge ti ǁnaosa ǃhanab ǃnâ ǃhanaûna gere hāre, tita ge ǀhurigâ tsî banana ga ge uiǃnâ. ǁAupexa gu ge hoaga ge ǁan hâ i. Huiǁoa ta ge i xui-ao ta ge hakaga ge ū. Dao-ams ǁga ta ra ǀhurioa hîa ta ge ti ǁnaos ra ǁui ǀgausa ra ǁnâu. ǃNoesase ta ge horokhoes ǃnāka ra sâugu tsî ǁîs xōǀkhā ra ǃkharu.
La sekvan tagon, kiam avinjo estis en la ĝardeno, rikoltante legomojn, mi enŝteliĝis kaj rigardis la bananojn. Preskaŭ ĉiuj maturiĝis. Mi ne povis ne preni kvar. Dum mi piedpintis al la pordo, mi aŭdis la tuson de avinjo ekstere. Mi sukcesis ekkaŝi la bananojn sub mia robo kaj preterpasis ŝin.
Sao ra tsēs ge ge ǁamaxūtsē i. Ti ǁnaos ge kaise furuse ra khai. ǁÎs ge hoaǁae ǁan hâ bananagu tsî kasafagu tsîna sī ra ǁamaxū ǁamaxūǃkhaib tawa. Tita ǁîsa ǁnātsē sari tama ge i. Xawe ta ge kaixūse ǁîsa xū ge hâbē ǁoa i.
La sekva tago estis bazara tago. Avinjo frue vekiĝis. Ŝi ĉiam prenis maturajn bananojn kaj maniokon por vendi en la bazaro. Mi ne rapidis viziti ŝin tiun tagon. Sed mi ne povis eviti ŝin longe.
Ega ǁnātsekam ǃuia ra ge ti îra, tsî ti ǁnaos tsîna ge gaite. ǃAromasa ta ge a an. ǁNā ǃuia ta ge ǁgoe o, ta ge ge anǁawo ǁkhawa ta ǃnari tidesa, ti ǁnaosa xū, ti îra xu, tsî ǀnîa khoe-e xū ǃkhaisa.
Poste tiun vesperon vokis min mia patrino kaj patro, kaj Avinjo. Mi sciis kial. Tiun nokton, kiam mi ekdormis, mi sciis, ke mi neniam plu povos ŝteli, ne de avinjo, ne de miaj gepatroj, kaj certe ne de iu alia.
Ursula Nafula
Catherine Groenewald
Maureen Merley So-Oabes
nama
4-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
