Odongob tsî Apiyos hâra ge kaiǃās ǃnâ,dadasab ǀkha ge ǁan hâ i. ǁÎra ge kaise gere mûǂui ǃgoaxa mâiǂuis xa. Skolgu ra ǂganam ǃkhais ǃaroma tama i tsî, xawe ra nî si aumasa sari xui-ao. ǁÎra aumas ge ǁaun ra ǃkhōhe ǃgaroǃās hîa kai ǃā-ammi ai ǂnôas taw age ǁan hâ i.
Odongo kaj Apiyo loĝis en la urbo kun sia patro. Ili antaŭĝojis la ferioperiodon. Ne nur pro la lernejo estis fermita, sed pro ili vizitis sian avinon. Ŝi loĝis en fiŝkaptista vilaĝo proksime al granda lago.
Odongob tsî Apiyos hâra ge ǁkhawa ra aumasa nî si sari, ǃkhais xa kaise gere ǃgâiaǂgao. Īgo ǃoesa ra ge ǁîra sarana ǁgarugu ǃnâ ge ǂgā,ǃgaroǃās ǁga hâ gaxu ǃnarisa ra gere aiǂhomisenba ǃkhais ǃaroma.ǂOm-e hō tama i tsîra ge mâiǂuis xa ge ǁgam ǂkhai.
Odongo kaj Apiyo estis ekscititaj, ĉar venis la tempo viziti sian avinon denove. La antaŭan nokton ili pakis siajn sakojn kaj pretiĝis por la longa vojaĝo al ŝia vilaĝo. Ili ne povis dormi kaj parolis la tutan nokton pri la ferio.
Sao ra ǁgoaga kaise furuse ra ge ǁîra dadasab ǀkha ǃgaroǃās ǁga ge ǃnari. ǁÎn ge ǃhomgu,xamarin tsî tē ǃhanagu tsîna gere ǃnariǃkharu ǀkha. Audona ǃgôa tsîra ge ǁnae-made gere ǁnae.
Frue la sekvan matenon, ili foriris vilaĝen en la aŭto de sia patro. Ili veturis preter montoj, sovaĝaj bestoj kaj teplantejoj. Ili kalkulis aŭtojn kaj kantis kantojn.
ǁAe-i khaoǃgâ ra ge ǀgôara tsau tsî ge ǁom.
Post iom da tempo, la infanoj laciĝis kaj ekdormiĝis.
ǃGaroǃās ain ge sī,ob ge ǁîra dadaba ge ǂkhaiǂkhai ra.Nyar-Kanyadasan ge ǂgoa i ais hais ǃnaga ǁgoese ra ǀhao-u.Nyar-Kanyadas ti hâ ǀons ge Luo gowab ǃnâ ‘Kanyadab khoen ǀgôas’ ti ra ǂâibasen. ǁÎs ge îxa tsî ǀgaisa tara ge isa.
Patro vekis Odongon kaj Apijon dum ili alvenis en la vilaĝon. Ili trovis Nyar-Kanyada, sian avinon, ripozantan sur mato sub arbo. Nyar-Kanyada en Luo, signifas ‘filino de la popolo de Kanyada’. Ŝi estis forta kaj bela virino.
Aumas ge khoe-ôaguna ǁkhoreǁhare tsî ǁnae ra se oms ǃnâ ǃgâiaǂgaob xa gere ǂnāmâ. ǁÎs ǁnurira ge kaise gere ǃgâiaǂgao tsî ǀkhaex¡n hîa ra kaiǃāsa xu ge sī-una ge mā si. “Ti ǀkhaeba ǂguro ǀhui-am” tib ge Ondongoba ram î. “Hî-i, ti ǀkhaeba ǂguro ǀhui-am” tis ge Apiyosa ra mî.
Nyar-Kanyada bonvenigis ilin en la domon kaj dancis ĉirkaŭ la ĉambro kantante kun ĝojo. Ŝiaj genepoj ĝojis doni al ŝi la donacojn, kiujn ili alportis de la urbo. “Unue malfermu mian donacon,” diris Odongo. “Ne, mia donaco unue!” diris Apiyo.
ǀKhaex¡nas ge ǀhui-ams khaoǃgâs ge Nyar-Kanyadasa ǁîs ǁnurira ǃhaoǃnāsi ǀgaub ai ge ǀkhae.
Post kiam ŝi malfermis la donacojn, Nyar-Kanyada benis siajn nepojn laŭ tradicia maniero.
Tiam Odongo kaj Apiyo iris eksteren. Ili postkuris papiliojn kaj birdojn.
ǁÎra ge haidi ai gere ǃapamâ tsî ǁgammi ǃnâ gere uriǂgâ.
Ili grimpis arbojn kaj plaŭdis en la akvon de la lago.
ǃKhae i ge,o ra ge oms ǁga oa tsî ǃoes ǂûsa gere si ǂû. ǂÛ toa ra nîs aiǃâ ra ge gere ǁom ǂnôa.
Je mallumo, ili revenis al la domo por vespermanĝi. Antaŭ ol ili povis finmanĝi, ili endormiĝis!
Sao ra tsēb ge dadasaba kaiǃās ǁga ge ǃnari-oa tsî ǀgôara Nyar-Kanyadas ǀkha ge ǃgoro.
La sekvan tagon, la patro de la infanoj veturis reen al la urbo lasante ilin kun Nyar-Kanyada.
Odongob tsî Apiyos hâra ge ǁnaosasa oms sîsengu ǀkha gere hui. ǁGam-e si xuri tsîra ge ǀaena gere ǀare. ǁÎra ge aniǃupuna si ¡ tsî haina gere si ǃhanab ǃnâ ǃkhai.
Odongo kaj Apiyo helpis sian avinon pri hejmaj taskoj. Ili alportis akvon kaj brullignon. Ili kolektis ovojn de la kokinoj kaj plukis legomfoliojn el la ĝardeno.
ǁNurisaras ge Nyar-Kanyandasa tsaura ugali- i hîa goma ǁgan- i ǀkha ra ǂûhe i ra sâihe ǀgausa ra ǁkhāǁkhā.Amsa ǁau i ǀkha ra ǂûhe kokonut raisi- i ra sâihe ǀgaus tsînas ge ra ǁgau ra.
Nyar-Kanyada instruis siajn genepojn fari molan ugali por manĝi kun stufaĵo. Ŝi montris al ili kiel fari kokosan rizon por manĝi kun rostitaj fiŝoj.
ǀGui ǁgoagab ge Odongoba ǁîb aumas gomana ǃarob gure în si ǃû. Goman ge ǁanxōǃnan hâ farams ǃnâ ge ǃkhoeǂgâ.Nē aob ge Odongob ǀkha kaise ge ǁaixa tsî ge ǁēbabi, ǁîb gomanab nî ¡ ǃkhaisa, ǁÎn ǃhanaǂûna ge hîkaka xui-ao. ǁNātsēs khaoǃgâb ge nē axaba ge dītsâ în ta ǁîn gomana ǁkhawa ǃgomsib ǃnâ ǂgābi.
Unun matenon, Odongo prenis la bovinojn de sia avino por paŝti. Ili kuris sur la bienon de najbaro. La kamparano koleris kontraŭ Odongo. Li minacis posedi la bovinojn pro manĝado de siajn rikoltojn. Post tiu tago, la knabo certigis, ke la bovinoj ne faris problemojn denove.
ǀGôara ge ǀnîhâ tsēs ai aumas ǀkha ǁamaǂharuguǁgâub ǁga ge ǃgû, ǁîs ge nēba ge ǁamax¡ ǃkhairo-e ¡hâ i tsîs ge nē stors ǃnâ ǃhanaǂûn, sugur- i, tsî sē- i tsîna gere ǁamax¡. Apiyos ge matikō- en x¡na ra ǂgan ǃkhaisa ǁama-aona mapas xa ge ǃgâibahe i. Odongob ge ǁama-aon ra ǁama-aon ra ǁama x¡na ǁgarub ߮ǃnâ gere ǂgāba.
En alia tago, la infanoj iris al la bazaro kun Nyar-Kanyada. Ŝi havis budon por vendi legomojn, sukeron kaj sapon. Apiyo ŝatis diri al klientoj la prezon de varoj. Odongo pakus tion, kion aĉetis la klientoj.
Tsēs ǀams ain ge nē khoeǁnuriguna chai tē- i gere ǀguipa ā. Aumasa ra ge hōǂgās ge marina gere ǃgôahui.
Je la fino de la tago ili kune trinkis chai-teon. Ili helpis avinon kalkuli la monon, kiun ŝi gajnis.
Xawes ge nē mâiǂuisa kaise ǃhaese ge toa,tsîra ge ǀgôara nî kaiǃās ǁga oa.Nyar-Kanyadas ge Odongoba ǀgapasa mâ tsîs ge Apiyosa jersisa ge mā.
Sed tro baldaŭ finiĝis la ferioj kaj la infanoj devis reiri al la urbo. Nyar-Kanyada donis al Odongo ĉapon kaj al Apiyo puloveron. Ŝi pakis manĝaĵojn por ilia vojaĝo.
Dadasab ge ôaǀkhīra, ora ge nē ǀgôara ge oa ǂgao tama hâ i. ǀGôara ge Nyar-Kanyadasa gere ǀkhoma, îs ǁîn ǀkha kaiǃās ǁga ǃnari-oa sao. ǀNom rases ge ra mîba ra ” Tita ge kaise kaira hâ kaiǃās ǃaroma,” tita ge nî ǃâu ro ǁkhawa ro nî ǃgaroǃās ǁga sari ǀkhīse.
Kiam ilia patro venis por venigi ilin, ili ne volis foriri. La infanoj petegis Nyar-Kanyadan, ke li iru kun ili al la urbo. Ŝi ridetis kaj diris: “Mi estas tro maljuna por la urbo. Mi atendos, ke vi revenu al mia vilaĝo.”
Odongob tsî Apiyos hâra ge ra ǁnamǂgāsi tsî ra tawede ǁnâx¡si.
Odongo kaj Apiyo ambaŭ brakumis ŝin forte kaj adiaŭis.
Skoli tawa ra ge oasī, ora ge Odongob tsî Apiyos tsîra ǀhōsana gere ǃgāroǃās ûib xa ǁgamba. ǀNî ǀgôan ge kaiǃā ûib a ǃgâi ǃkhaisa gere mî. Naun ge ǃgaroǃā ûib a ǂoaǂamsa ti gere mî. Xawen ge hoa ǀgôana gere ǃkhōǃgâ Odongob tsî Apiyos hâra kaise ǃgâi aumasa ¡hâ ǃkhaisa.
Kiam Odongo kaj Apiyo reiris al la lernejo, ili rakontis al siaj amikoj pri la vivo en la vilaĝo. Iuj infanoj sentis, ke la vivo en la urbo estas bona. Aliaj opiniis, ke la vilaĝo estas pli bona. Sed ĉefe ĉiuj konsentis, ke Odongo kaj Apiyo havas mirindan avinon!
Violet Otieno
Catherine Groenewald
Petrus Josob
nama
4-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
