Nēs ge a Khalai. ǁÎs ge a hû kurixa. ǁÎs di lons ge ‘ǁÎs ge a ǃgâi’ ti ǁîs gowab, Lubukusub ǃnâ ra ǂâibasen.
Jen Khalai. Ŝi havas sep jarojn. Ŝia nomo signifas “la bonulo” en ŝia lingvo, la lubukusa.
Khalais ge ǁgoagas ra ǂkhai o lemun hais ǀkha ra ǃhoa. “Toxopa Lemun hai, ǃgâise ǁhoa re î ǂgui ǁansa lemunde mā da.”
Khalai vekiĝas kaj parolas al la oranĝujo. “Oranĝujo, mi petas, kresku granda kaj donu al ni multe da maturaj oranĝoj.”
Khalais ge skoli ǁga ra ǃgû. Daob ǃnâs ge ǁîsa ǀgân ǀkha ra ǃhoa. “Toxopa ǀgân, ǀgaisase ǃam re tsî tā ǂnâ re.”
Khalai piediras al la lernejo. Survoje ŝi parolas al la herbo. “Herbo, mi petas, kresku verda kaj ne sekiĝu.”
Khalais ge ǃgarob ǃkhādi xōǀkhā ra ǃkharu. “Toxopa ǃkhāso, îsase so ǁhoa re î ta ti ǀûn ǃnâ ǃkhāǂgāso.
Khalai preterpasas sovaĝajn florojn. Floroj, mi petas, daŭre floru, tiel ke mi povos meti vin en mian hararon.
Skoli ta was ge Khalaisa ǁaegu ǃnâ mâ hais ǀkha ra ǃhoa. “Toxopa hais, kai ǁnâuga ǃī re î da sa so mî ǃnâ ǂnû tsî khomai.”
En la lernejo Khalai parolas al la arbo en la centro de la korto. “Arbo, mi petas, kreskigu grandajn branĉojn, tiel ke ni povas legi sub via ombro.”
Khalais ge skoli ǂnamipe ra ǁhoa ǀgapegu ǀkha ra ǃhoa. “Toxopa ǀgapegu, ǀgaisase ǃī re î ǁgâi khoena nēpa ǂgâxasa ǁkhae.”
Khalai parolas al la arbedo, kiu ĉirkaŭas ŝian lernejon. “Mi petas, kresku forta kaj haltigu la malbonulojn enveni.”
Khalais ge skola xu a oaǀkhī, os ge lemun hais sī ra kō. “Sa lemunde noxopa ǁan tama hâ?” tis ge Khalaisa ra dî.
Kiam Khalai revenas hejmen de la lernejo, ŝi vizitas la oranĝujon. “Ĉu viaj oranĝoj jam estas maturaj?” demandas Khalai.
“Lemundi ge noxopa a ǃam, ” tis ge Khalaisa ra ǀhâimâiǀom. “ǁAri ta ge nî mû si lemun hais,” ti’s ge Khalaisa ra mî. “ǀNîsis kom ǁari ǁansa lemunde nî mā te.”
“La oranĝoj estas ankoraŭ verdaj,” Khalai suspiras. “Mi morgaŭ revidos vin, oranĝujo,” Khalai diras. “Eble tiam vi havos maturan oranĝon por mi!”
Ursula Nafula
Jesse Pietersen
Ngeve Shangombe
nama
2-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
