Nēs ge ǂhôas Ngedeb, daniǃkhōdao-ao anib tsî xūǃgunuxa ǂkham khoeb, Gingileb hâkha disa. ǀGui tsēb Gingileba ra ǃau hîa ge ǃaub Ngedeb diba ra ǁnâu. Gingileb ge ra ǂa-am dani-i turab xa. ǁÎb ge ǁūse mâ tsî ǂōrisase ra ǃgâ ôa rase, ǁîb ǂamǃnâ hâ hais di ǁnâub ai ǂnôa anibab nî mûs kōse. “Tsitik-tsitik-tsitik,” tib ge ǂkhari aniroba ra ǃau, tsî sao rahsisa ǃoa ra ǁkhana, tsî ǁkhaba nausa ǃoa. “Tsitik-tsitik-tsitik,” tib ge ra ǂgai, ǁaeba xu ǁaeb ǁga ra ǃâunǀkhāse îb Gingileba sao bi.
Jen la historio de Ngede, la Mielgvida Birdo, kaj avida junulo nomata Gingile. Unu tagon dum Gingile estis ĉasanta li aŭdis la vokon de Ngede. La buŝo de Gingile komencis akvumi pro la penso pri mielo. Li haltis kaj aŭskultis atente, serĉante ĝis li vidis la birdon en la branĉoj super sia kapo. “Ĉitik-ĉitik-ĉitik”, krakis la birdeto, dum li flugis al la sekva arbo, kaj la sekva. “Ĉitik, ĉitik, ĉitik”, li vokis, haltante de tempo al tempo por esti certa, ke Gingile sekvas.
ǃKhare iri khaoǃgâ kha ge kai faia hais tawa ge sī. Ngedeb ge ǃhaeǃhaebese haiǁnâugu ǃnâ ra urimâ. ǁÎb ge ǀgui ǁnâub ai ǂnû tsî Gingileba ǃoa danasa ra ǀhōǂui, iseb ra mî, “Nē i ge a! Nēsi ǀkhī re! Tare-ets ra ǀhaweba?” Gingileb ge ǀGuis khami ī ǁhabu-e hais ǃnākaba xu mû tama, xaeb ge ǁîba Ngedeb ra ǂgom ǃgâ.
Post duonhoro ili atingis grandan sovaĝan figarbon. Ngede freneze saltetis inter la branĉoj. Li tiam staris sur unu branĉo kaj klinis sian kapon al Gingile kvazaŭ dirante, “Jen ĝi! Venu nun! Kio okupas vin tiom longe?” Gingile ne povis vidi iujn abelojn de sub la arbo, sed li fidis Ngede.
Ob ge Gingileba ǁîb di ǁkhaba hais ǃnāka ra ǁgui, ǂkhari ǀaeroga ǀhaoǀhao tsî ǂkhari ǀaerosa ra khau. ǀAes ge ǃgâise a khau, ob ge gaxu ǂnâsa haiba ǀAes di ǁaegu ǃnâ ra ǃkhāǂgā. Nē haib ge ǃgōsase a ǂansa khauheb ra ob ǀgaisa lana ra
kuru ti. ǁÎb ge ǃnāpaxu hais ai ra ǂharo tsoatsoa, khau tama ǀkhāb haib diba ǁgûn ǀkha nâmâi hâse.
Do Gingile demetis sian ĉaslancon sub la arbon, kunigis kelkajn sekajn branĉetojn kaj faris fajreton. Kiam la fajro bone brulis, li metis longan sekan bastonon en la koron de la fajro. Ĉi tiu ligno estis speciale konata fari multon da fumo dum ĝi brulis. Li komencis grimpi, tenante la malvarmetan finon de la fumanta bastono en siaj dentoj.
ǀAeǁaeb ge ǃhabugu ra summm ǀgaub ra ǁnâu. ǁÎgu ge hais ǃnâ ǂnôa āba xu ra ǂgâ ka ǂoa - ǃhabu omma xu. Gingileb ge ǃhabu ommab ge ǀgū o khau ra ǀkhāb haib diba ǁnāpa ra ǃkhāǂgā. ǃHabugu ge ǁaixa hâse ra ǁkhana ǂoaxa. ǁÎgu ge ra ǁkhanabē, ǀani xa gu ǃgâibahe tama xui-ao - xawegu aibe Gingileba tsûgase
ǃkhātoa tsî!
Baldaŭ li aŭdis la laŭtan zumadon de la okupataj abeloj. Ili eniris kaj eliris el kavaĵo en la arbotrunko – sia abelujo. Kiam Gingile atingis la abelujon, li puŝis la fumantan finon de la bastono en la kavon. La abeloj elflugis, koleraj kaj kruelaj. Ili forflugis pro la fumon – sed ne antaŭ ol ili donis al Gingile dolorajn pikilojn!
ǃHabugu ge ǂoatoa, ob ge Gingileba ǁîb di ǃomma ǃhabu-oms ǃnâ ǀhōǂgā tsî ǃomsǀoase ǃgom daniǂgoaba ra ūǂui, kausa ǃkhū hâ danib hîa ǃuri goaba ra ǂnâba. ǁÎb ge ǃamkuse daniǂgoaba ǁîb ǃhōb aib tani hâ ǁgarub ǃnâ ra ǂgā, tsî haisa xu ra ǁgôaxa.
Kiam la abeloj estis ekstere, Gingile puŝis siajn manojn en la neston. Li elprenis manplenojn da la peza mielĉelaro, gutanta per riĉa mielo kaj plena de dikaj, blankaj larvoj. Li metis la vaksaĵon zorge en la saketon, kiun li portis sur sian ŝultron, kaj komencis grimpi suben laŭ la arbo.
Ngedeb ge ǂhīnase Gingileb ra dī xūn hoa a ra kō. ǁÎb ge ge ǃâubasen hâ i Gingileb kausa daniǃâsa daniǃkhōdao-aoba nî mā gangans di ǁgauǁgaus ase ti. Ngedeb ge ǁnâub a xu ǁnâub ǁga ra uriǁgôa haisa xu ǃhūb aib nî sīs kōse. ǀUnilams aib ge Gingileba haisa xu ra ǁgôaxa. Ngedeb ge axab xōǀkhā ǂnôa ǀuis ai ǁîb di mātawasa ǃâuǂnû hâ.
Ngede fervore spektis ĉion, kion Gingile faris. Li atendis, ke li lasu dikan pecon de mielĉelaro kiel dankoferon al la Mielgvidisto. Ngede flirtis de branĉo al branĉo, pli kaj pli proksime al la tero. Fine Gingile atingis la fundon de la arbo. Ngede sidis sur rokon proksime al la knabo kaj atendis sian rekompencon.
Xaweb ge Gingileba ǀaesa ǀari, tsî ǁîb di ǁkhaba ūkhâi tsî anib ǀkha ǁae tamase oms ǁga ra ǃgû. Anib ge ǁaixa hâse, “Vik-torr! Vik-torrr!” ti ra ǃau. Gingileb ge ǁūse mâ tsî sîba kō tsî ǃgarise ra âi. “Dani-ets ra ǂhâba, ǂhâbats ra, ti hōre? Ha! Tita ge hoa sîsenni go dī tsî ǀguri hoa ǃkhāde go hō. Tare-i ǃaroma ta sats ǀkha nî ǀgoragu?” Ti mî tsîb ge ge ǃgûbē. Ngedeb ge kaise ge ǁaixa! Nē ǀgau tamab ǁîb nî hâ ūheba! ǁÎb xa nî ǀkhaohe.
Gingile estingis la fajron, prenis sian lancon kaj ekmarŝis hejmen, ignorante la birdon. Ngede kolere vokis, “VIC-torr! VIC-torrr!” Gingile haltis, fiksrigardis la birdeton kaj laŭte ridis. “Vi volas iom da mielo, ĉu ne, mia amiko? Ha! Sed mi faris la tutan laboron kaj ricevis ĉiujn de la pikojn. Kial mi dividu iun el ĉi tiu dolĉa mielo kun vi?” Poste li ekiris. Ngede furiozis! Ĉi tio ne estis maniero trakti lin! Sed li venĝos.
ǀGui tsē, wekhega ǃkharu hâse ge Gingileba ǁkhaba Ngedeb di ǃauba ra ǁnâu. ǁÎb ge ǁkhoaxa Dani-ets ra ǂâihō tsî turaxase ǁkhaba aniba ra
sao-ai. Gaxu ǁaeba Gingileba ǃgarob di ǂnaob kōse nana hâs khaoǃgâ ge Ngedeb kaiǃgâ ǁkhūhais tawa ra mâ. “Ahh,” tib ge Gingileba ra ǂâi. “ǃHabu-oms ge nē hais ǃnâ hâ.” ǁÎb ge ǃHaese ǂkhai ǀaerosa ra khau tsî hais ai ra ǂharo, ǀan ra haiba ǁgûgu ǀkha nâ hâse. Ngedeb ge ǂnû tsî ra kō.
Unu tagon pluraj semajnoj poste, Gingile denove aŭdis la mielan vokon de Ngede. Li memoris la bongustan mielon, kaj fervore sekvis la birdon denove. Post gvidado de Gingile laŭ la arbara rando, Ngede haltis por ripozi en granda ombrela dornarbo. “Ahh,” pensis Gingile. “La abelujo devas esti en ĉi tiu arbo.” Li rapide faris sian malgrandan fajron kaj komencis grimpi, la fumanta branĉo en liaj dentoj. Ngede sidis kaj rigardis.
Gingileb ge ǃaruǀî ra ǂoa ǂhâ rase tare-i xa ǃhabugu ǀōba ǁnâu tama ǃkhaisa. “Tsâpes kom ǃhabu-omsa ǃgame hais ǃnâ ǂnôa o,” tib ge ǁîb ǃnâ ra ǂâi. ǁÎb ge noxopa ǀnî ǁnâub ǃoa ra ǂgaekhâisen. Xaweb ge ǃhabu-oms ǃâs ǃnâ ǂhûiseb ǀkha ra ǃomgu. ǂHûiseb ge ǁîb di ǂomsa xu ǂhanihes xa kaise ra ǁaixa. ǁÎb ge mûra ra ǂōǂō, tsî amǃnâba khora hîa kaiǃgâ tsî kaise ǀā ǁgûga ra ǁgauba.
Gingile grimpis, miranta kial li ne aŭdis la kutiman zumadon. “Eble la abelujo estas profunde en la arbo,” li pensis al si. Li tiris sin supren laŭ alia branĉo. Sed anstataŭ la abelujo, li fiksrigardis la vizaĝon de leopardo! Leopardo tre koleris pro la kruda interrompo de sia dormo. Ŝi duonfermis la okulojn kaj malfermis la buŝon por malkaŝi siajn tre grandajn kaj tre akrajn dentojn.
ǂHûiseb xa nî xorahes aiǃâ ge Gingileba ǃHaese haisa xu ra ǁgôaxa. ǃNoaǃnā tsîb ge ǀgui ǁnâuba dasā tsî tsûsase ǃhūb ai ra ǁnā tsî ǂaisa ra ǁkhuri. ǁÎb ge ǁkhā as kōse ǃhaese ra ǀībē. ǁÎb ǃGâi a ǃoab ge ǂhûiseb noxopa ǂoms ǃnâ ge hâ i tsî ge sauru tama ge i. Ngedeb, Daniǃkhōdao-aob ge ǁîb di ǀkhaoba ge hō. Tsî Gingileb ge ǁîb di ǁkhāǁkhāsa ge hō.
Antaŭ ol Leopardo povis ĵeti sin al Gingile, li rapidis suben laŭ la arbo. Pro hasto, li maltrafis branĉon, kaj alteriĝis peze sur la teron tordante sian maleolon. Li marŝis kiel eble plej rapide. Feliĉe por li, Leopardo ankoraŭ estis tro dormema por postkuri lin. Ngede, la Mielgvidisto, venĝis sin. Kaj Gingile lernis sian lecionon.
Tsî ǁnāti, Gingileb di ôasan Ngedeb di ǂhôas xa ra ǁnâu on ge kai ǃgôasiba ǁnā ǂkhari aniroba ūba hâ. Dani-en ra xoa ǁaeb hoaban ge hoa xa kai ǃâsa daniǃkhōdao-aoba ra ǃgauba!
Kaj do, kiam la infanoj de Gingile aŭdas la historion de Ngede, ili respektas la birdeton. Kiam ajn ili rikoltas mielon, ili certe lasas la plej grandan parton de la mielĉelaro por Mielgvidisto.
Zulu folktale
Wiehan de Jager
Ngeve Shangombe
nama
4-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
