Simbegwires îs ge ǁō, os ge kaise ge ǃoa. ǁÎs dadab ge gere dītsâ ǁîsa kōǃgâsa. Ause, ra ge ge ǁkhāǁkhāsen khîse hâsa, ǁîs mamas ose. Mâǁgoas hoasa ra ge tsēsa nû tsî gere aihomi. Mâ ǃoes ra ge ǃuiûsa ǀguiba gere aihomi. Xawana ra gere ǁātoa, ob ge Simbegwires dadaba skolsîsenni ǀkhā gere huisi.
Kiam la patrino de Simbegwire mortis, ŝi ege malĝojis. La patro de Simbegwire faris laŭeble plej bone por varti sian filinon. Malrapide ili eklernis kiel denove senti sin feliĉaj, sen la patrino de Simbegwire. Ĉiumatene ili sidiĝis kaj parolis pri la venonta tago. Ĉiuvespere ili kune preparis vespermanĝon. Post kiam ili lavis la manĝilaron, la patro de Simbegwire helpis ŝin fari sian hejmtaskon.
ǀGuitsēb ge Simbegwires dadaba ǁnaetihesas xa ǃonkhao hâse ge oaǀkhī. “Mâpas hâ ti ôarose?” tib ge ra gai. ǁÎs ge ǁîs îba ǃoa ra ǃkhoe. Dadasab ǀnî kaikhoesa ǃkhōǁôa hâ ǃkhaisas ra mû os ge ra mâ. “ǀŌ-aisa khoe-es nî angu-ū ǃkhaisa ta ge hâba hâ, ti ôase. Nēs ge Anitasa” tib ge ǀnom rase ra mî.
Iun tagon, la patro de Simbegwire malfrue revenis hejmen. “Kie vi estas, mia infano?” li vokis. Simbegwire kuris al sia patro. Ŝi haltis senmove, kiam ŝi vidis ke li tenas la manon de iu virino. “Mi volas, ke vi renkontu iun specialan, mia infano. Jen Anita,” li diris ridete.
“Mâtisa Simbegwirese, sa dadab ge sas xa guina go ǁgamba te” tis ge Anitasa ra mî. Xawes ge ǁîsa ǀnom tama i tsî axas ǃommi tsîna ge ū tama hâ i. ǀGôas dadab ge kaise khî tsî ge re hoe. ǁÎb ge ǁî ǃnonan nî ǀguiba ûiǁare ǀgaus, tsî mâtib ûiba nî ǃgâi ǀgaus xa gere ǃhoa. “Ti ôarose, tita ge ra ǁkhore Anitasas sa mamas axase nî ǃkhōǃoasa” tib ge ra mî.
“Saluton Simbegwire, via patro diris multe al mi pri vi,” diris Anita. Sed ŝi nek ridetis, nek prenis la manon de la knabino. La patro de Simbegwire ĝojis kaj ekscitiĝis. Li parolis pri la estonteco, kiam ili tri kune vivos, kaj kiel bona estos ilia vivo. “Mia infano, mi esperas ke vi akceptos Anita kiel patrinon,” li diris.
Simbegwires ûib ge ra dawa. ǁÎs ge ǁaubexa ǁae i tsîna hō tama ra ī dadasab ǀkhā ǁgoagade nûsa. Anitas ge kaise gui ǁgâusîsenga ra māsi tsaub xas skolsîsen-e dīhō tama ra īs kōse. ǃOeûs khoaǃgâs ge ǁîsa kharoba ǃoa ǀgui ra ǃgû. Hoarahūs ǁkhaegaos ge guiǀûxa nams ǁîs mamas xas ge māhe hâ īsa. ǁÎs dadab ǃkhās tsîna ge dī tama hâ i ôasas a khîoǃnâ ǃkhaisa.
La vivo de Simbegwire ŝanĝiĝis. Ŝi ne plu havis tempon por sidi matene kun sia patro. Anita donis tiom da hejmtaskoj al ŝi, ke ŝi estis tro laca por fari siajn lernejajn taskojn vespere. Post la vespermanĝo ŝi tuj enlitiĝis. Ŝia sola konsolo estis ŝia kolora lankovrilo, kiun ŝia patrino donis al ŝi. La patro de Simbegwire ŝajne ne rimarkis, ke lia filino malĝojas.
ǁKhâroga ǃkharu tsî, ob ge ǁîs dadaba ra mîba ra ǁîb omsa xū nǀkhai ǃkhaisa. “Sîsenni ǀkhā ta ge ra ǃnarioa”, tib ge ra mî. “An ta ge a kōǃgâgu ro nîsa.” Simbegwires ais ge ra ǁnā, xaweb ge dadasaba mûs tsîna hî tama ra i. Anitas ge xū-i tsîna khom taama. ǁÎs tsîn ge ra khîoǃnâ.
Post kelkaj monatoj la patro de Simbegwire diris al ili ke li foriros iom da tempo. “Mi devas vojaĝi por mia laboro,” li diris. “Sed mi scias ke vi ambaŭ prizorgos unu la alian.” La vizaĝo de Simbegwire malridetis, sed ŝia patro ne rimarkis pri tio. Anita nenion diris. Ankaŭ ŝi ne ĝojis.
Xūn ge ra ǁgaonûba Simbegwiresa. Omsîsengas ga toa tama i, tamas ka ios ga ǁao-amsen, os ge Anitasa ra nausi. Tsî ûǁaeb ais ge tarasa ǃnāsa û-e ra û, Simbegwiresa omaron ǀguina ra ǃgaubase. Mâ ǃuis hoasas ge ra āǁomǁomsen, ǁîs îs xas ge māhe namsa ǁnamgā hâse.
La situacio malboniĝis por Simbegwire. Se ŝi ne finfaris siajn taskojn, aŭ ŝi plendis iomete, Anita batis ŝin. Kaj dum la vespermanĝo, la virino manĝis la plejparton de la manĝaĵo, lasante nur kelkajn restaĵojn por Simbegwire. Ĉiuvespere Simbegwire ploris, ĝis ŝi ekdormis, brakumanta la lankovrilon de sia patrino.
ǀGuitsēkamǁgoa îs ge Simbegwiresa ǃonkhao hâse kharob ǃnâ ra ǀhao-ūhe. “Sa ǀopesa axase!” Tis ge Anitasa ra ǃau. ǁÎs ge Simbegwiresa goana xū ra ǃkharaui. Nē ǀō-aisa nams âs ge ǀā xū-i ai ra ǁkau, tsî ǀgam ǃâra ǃnâ ra doaǃā.
Iun matenon Simbegwire malfrue ellitiĝis. “Vi estas pigrulino!” Anita kriis. Ŝi eltiris Simbegwire el la lito. La valora lankovrilo kroĉiĝis sur najlo kaj duoniĝis.
Simbegwires ge kaise tsûagao. ǁÎs ge ge mîǁgui ǁgâusa xū ǃkhoebēsa. ǁÎs ge nē nams mamasas xas ge māhe hâ îs ǃân, ûn ǀhaminǀkhā, tsî ǁgâusa xū ra ǃgû. ǁÎs ge dadasab ge ǃgû daoba ra sao-ai.
Simbegwire malĝojegis. Ŝi decidis forkuri de sia hejmo. Ŝi prenis la pecojn de la lankovrilo de sia patrino, pakis iom da manĝaĵo kaj foriris el la domo. Ŝi sekvis la vojon, kiun prenis ŝia patro.
ǃUi i ge os ge ǃāb amǃgâ mâ ǀgapi hais ǃnâ haro tsî hais gonagu ǃnâ kharoba kurubasen. ǁOms ra khamis ge ra ǀnae: “Mamase, mamase, mamase, ǁnāxū tes gege. ǁNāxū tes ge oaǀkhī tamas hâ. Dadab tsîn gege ǀnamǀûte. Mamase, mâǁaes ra oaǀkhī? ǁNāxūtes gege.”
Kiam vesperiĝis, ŝi surgrimpis altan arbon apud rivereto kaj pretigis liton por si mem en la branĉoj. Dormonte, ŝi kantis, “Panjo, panjo, panjo, vi forlasis min. Vi forlasis min kaj neniam revenis. Paĉjo ne plu amas min. Panjo, kiam vi revenos? Vi forlasis min.”
Sao ra ǁgoagas ais ge ǁîsa ǁkhawa ǁnā amsa gere ǁnae. Kaikhoedi hîa sarana ǃāb tawa ge ǁāǃgû di ge nē ǃoaxa amsa ǀgapi haisa xūs ra ǀō ǃkhaisa ra ǁnâu. ǁÎdi ge oab ranapoga ǀōǀō ǀgaus ti ge âi, tsî ǁîdi sîsenni ǀkhā ge aiǃgû. Xawes ge ǀgui tarasa ōrisase amsa ge ǃgâǃgâ.
La sekvan tagon Simbegwire kantis la kanton denove. Kiam la virinoj venis por lavi siajn vestaĵojn en la rivereto, ili aŭdis la malfeliĉan kanton, kiu eliris de la alta arbo. Ili kredis, ke tio estas nur la vento, kiu susuras en la folioj, kaj daŭre faras sian laboron. Sed unu el la virinoj aŭskultis atente la kanton.
Nē taras ge hais ǃnâ ra kōkhâi. Axas tsî doa hâ ǃkharagau ǀûga-î nams ǃân tsînas ra mû , os ge Simbegwire, ti ǃgâb ôase ti ra ā. Nau taradi on ge ǁāǀû tsî ǁîsa ra hui haisa xū ǁgôaxas ǀkhā. Mikisas ge ǁnamgāsi tsî ra ǁkhaegaosi tsâ.
Tiu virino suprenrigardis en la arbon. Kiam ŝi vidis la knabinon kaj la pecojn de la kolora lankovrilo, ŝi ekkriis, “Simbegwire, infano de mia frato!” La aliaj virinoj haltigis la lavadon kaj helpis Simbegwire grimpi malsupren el la arbo. Ŝia onklino brakumis la knabineton kaj klopodis konsoli ŝin.
Mikisas ge Simbegwiresa oms âs ǁga ra oa-ū. ǁÎs ge ǀgamsa û-e māsi, tsî goanǃnâ ǁîs îs doa hâ nams ǀkhā ananǃgâ. ǁNā ǃuias ge Simbegwiresa ǁomǃgûs rase ra ā. Xawe nē gu ge dâb ǁgamroga. ǁÎs a ans ge mikisas nî kōǃgâsi ǃkhaisa.
La onklino de Simbegwire portis la infanon al sia hejmo. Ŝi donis varman manĝaĵon kaj enlitigis ŝin per la kovrilo de ŝia patrino. Tiu nokto Simbegwire ploris, ĝis ŝi ekdormis. Sed tiuj estis larmoj de malŝarĝiĝo. Ŝi sciis, ke ŝia onklino vartos ŝin.
Simbegwires dadab ge oasīb ge o, ǁîs ǁomǃnâǃnā-omsa ǀkhaiǃnâse ra hō. “Tare-e go hā, Anitase?” tib ge kaise ǃgom gaob ǀkhā ra dî. Taras ge ra mîǃābabi tsâ Simbegweres ge ǃkhoebēsa. “Tita ge ǁîs xa ra ǃgôahe gao”, tis ge ra mî. “Xawe ta ge tsâbe kaise ǁkhōse ge hâ-ūsi” Simbegwires dadab ge omsa xu oa tsî ǃāb ǀkhāb ǁga ra ǃgû. Tsîb ge ǁîb ǃgâsas ra hâ-ai ǃgaroǃās ǁga ra danadana ǀgôas âb tsâbe ǁnāba sī tama ǃkhaisa anuis ǃaroma.
Kiam la patro de Simbegwire revenis hejmen, li trovis ke ŝia ĉambro estas malplena. “Kio okazis, Anita?” li demandis pezkore. La virino klarigis ke Simbegwire jam forkuris. “Mi nur volis ke ŝi respektu min,” ŝi diris. “Sed eble mi tro severis.” La patro de Simbegwire foriris el la domo kaj iris en la direkto de la rivereto. Li daŭre iris al la vilaĝo de sia fratino por sciiĝi, ĉu ŝi vidis Simbegwire.
Simbegwires ge nau ǀgôan ǀkhās ra ǀhuru hîna ǁîs dadaba ra mûǃgoaxa. ǃAos ge gere ǁîb tsâse nî ǁaixa ti, os ge oms ǃnâ ǃkhoegâ tsî sī ra sâsen. Xaweb ge dadasaba ǁîsa ǃoa ī tsî ra mîba si, “Simbegwerese, ǃgâi mamasasas ge go hōbasen. ǁNās hîna a ǀnam tsî ra ǁnâǃāsisa.” ǁÎra gera ǁnâugu îs Simbegwiresa mikisas tawa hâ gaos hâs kōse.
Simbegwire ludis kun siaj kuzoj, kiam ŝi vidis malproksime sian patron. Ŝi timis ke li eble koleras, do ŝi kuris en la domon por kaŝi sin. Sed ŝia patro iris al ŝi kaj diris, “Simbegwire, vi jam trovis perfektan patrinon por vi mem. Iu, kiu amas vin kaj komprenas vin. Mi fieras pri vi kaj mi amas vin.” Ili konsentis ke Simbegwire restu kun sia onklino tiom longe, kiom ŝi volos.
Dadasab ge mâtsēs hoasa gere sarisi. Anitas ǀkhāb ge sīs kōse. ǁÎs ge Simbegwires ǃomma ra ǃkhō gaose. “ǀÛbate re kharirose, hanu tamase ta ge go dī,” tis ge ra ā. “Mā-amtes nî ǁkhawa dītsâsa?” Simbegwires ge dadasab tsî ǁîb khîoǃnâ aisa ǃoa ra kō. Aisǁga dāǀgū tsîs ge ause Anitasa ra ǁnamgā.
Lia patro vizitis ŝin ĉiutage. Fine li venis kune kun Anita. Ŝi etendis sin kaj prenis la manon de Simbegwire. “Mi tre bedaŭras, mia etulo, mi eraris,” ŝi kriis. “Ĉu vi jam permesos min reprovi?” Simbegwire rigardis sian patron kaj lian maltrankvilan vizaĝon. Tiam ŝi paŝis malrapide antaŭen kaj ĉirkaŭbrakis Anita.
Sao ra wekhēs ge Anitasa Simbegwires, mikisas tsî ǀgôan tsîna ûǁares ǃaroma ra ǁkhauui. ǁÂudīb ûsa! Anitas ge Simbegwires ǁkhoaxabahe ûn hoaragana ge aihomi, tsîn ge hoana ge û ǁân nîs kōse. ǁNāpaxūn ge ǀgôana ge ǀhuruǃgû kaikhoen ra ǁgam hîna. Simbegwires ge khî tsî ǃgari-aose gere tsâsen. ǁÎs ge ra mîǁgui ǀgūǁaes nî oms tawa oasī, dadasab tsî ôaǃgâǁgûs ǀkhā ǁansa.
La sekvan semajnon Anita invitis Simbegwire, kune kun ŝiaj kuzoj kaj onklino, al la domo por manĝi. Kia manĝego ĝi estis! Anita pretigis ĉiujn el la plej amataj manĝaĵoj de Simbegwire, kaj ĉiuj manĝis ĝis sato. Poste la infanoj ludis, dum la plenkreskuloj diskutis. Simbegwire sentis sin feliĉa kaj kuraĝa. Ŝi decidis ke post nelonge ŝi revenos hejmen por vivi kune kun sia patro kaj duonpatrino.
Rukia Nantale
Benjamin Mitchley
Maureen Merley So-Oabes
nama
5-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
