Kaixu kaixu ǁae-en ge khoena xū-e ge ǀū-i. ǁÎn ge ge ǀū i mâtin nî ǃhanagās, tamas ka io sarana oms, tamas ka io ǀurina kurusa. ǁNā elob Nyameb ǀhommi ǃnâ hâb ge hoa gā-aisiba ǃhūbaib diba ūhâ. ǁÎb ge nēsa goasūs ǃnâ sâu hâ.
Longe, longe antaŭe la homoj ne sciis ion ajn. Ili ne sciis kiel farmi kultivaĵojn aŭ kiel teksi tukojn aŭ kiel fari ferajn ilojn. La dio Nyame supre en la ĉielo havis ĉiun saĝecon de la mondo. Li tenis ĝin sekura en argila kruĉo.
ǀGui tsēb ge Nyameba ge mîǁgui ǁîb nē gā-aisib sūsa Anansiba nî mā sa. Mâǁaeb hoab hîab Anansiba nē sūs ǃnâ ra kōbab ge ǀasa xū-e ra ǁkhāǁkhāsen.
Unu tagon, Nyame decidis ke li donos la kruĉon de saĝeco al Anansi. Ĉiam kiam Anansi rigardis en la argilan kruĉon, li lernis ion novan. Ĝi estis tiel ekscita!
Xūǃgunuxa Anansib ge ra âi, “Tita xa ǀgapi hais amǃnâ ǃnorasase nî ūhâhe. O ta ge tita hoana ūhâ” ti. ǀÎb ge kaixu tsuriba goa sūs namipeba xū ǁîb ǁkhoms ai ge ǃgae. ǁÎb ge hais ai ra oa tsoatoa. Xawe i ge kaise ge ǃgom i hais ai goasūs ǀkhā oasa ǁîs ge ǁîb ǁgoadi ai hoaǁae ge re gâusen xui-ao.
Avida Anansi pensis, “mi tenos la kruĉon ĉe la supro de alta arbo. Tiel mi povas havi ĉion por mi mem!” Li ŝpinis longan fadenon, bobenis ĝin ĉirkaŭ la argilan kruĉon kaj ligis ĝin al sia stomako. Li komencis grimpi la arbon. Sed estis malfacile grimpi la arbon kun la kruĉo frapanta liajn genuojn la tutan tempon.
Nēǁaeb hoabab ge Anansib ǀgôaba hais ǃnaka ge mâ i ǁîba ra kōǃgonse. ǁÎb ge ra mî, “Supu i tide harosa ǁîsa du ga ǁâb ai a apa o?” Anansib ge ra dītsâ goa sūs gā-aisib xa ǀoa hâsa ǁîb ǁâb ai ǃgae, tsî i ge kaise ge supuba pi.
La tutan tempon la juna filo de Anansi estis observanta malsupre ĉe la trunko de la arbo. Li diris, “Ĉu ne estus pli facile grimpi se vi anstataŭe ligus la kruĉon al via dorso?” Anansi provis ligi la argilan kruĉon plenan de saĝeco al sia dorso, kaj tio vere estis multe pli facila.
Supuseb ge ǀgapigab kōse ra kharo. Xaweb ge sâ tsî ra âiǃgâ, “Tita gom hoa gā-aisisa ūhâ o, ob mâti ti ôaba tita xa ra gā-ai!” ǁÎb ge kaise nēs xa ǁaixakaihe tsî goa sūsa haisa xū ra aoǁnâ.
Tujtuje li atingis la supron de la arbo. Sed tiam li haltis pensante, “mi devus esti tiu kiu havas ĉiun saĝecon sed jen mia filo estis pli lerta ol mi!” Anansi estis tiel kolera pri tio ĉi ke li ĵetis la argilan kruĉon malsupren for de la arbo.
ǁÎs ge ǃhūb ai ǃâro di ǃnâ ra ǀgora. Gā-aisib ge ge ǃnoraǃnorahe hoan xa a ǀgoraguhe ǁkhā se. ǁNāpaxus ge khoen ge ǁkhāǁkhāsen ǃgaroǃā sîsenga, ǃom sîsenga, sarana kurusa, ǀuri kuruxūna kurusa, tsî ǁkhāti hoaraga xūn ǁîn a dīǁkhāna.
Ĝi frakasiĝis en pecojn sur la tero. La saĝeco estis libera por dividiĝi inter ĉiuj. Kaj tiel la homoj lernis farmi, teksi tukojn, fari ferajn ilojn, kaj ĉiujn aliajn aferojn kiujn homoj scias fari.
Ghanaian folktale
Wiehan de Jager
Maureen Merley So-Oabes
nama
3-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
