Aabawo khaalekho,
yabawo baalebe be
muungo mutweela abe
babamenya nga
baasangaafu.
Iam estis feliĉa familio.
Abe sibasoolanakho ta.
Baayeetatsaka naabi
basaali baabwe
muungo ni mu
mikuunda.
Ili neniam interbatalis. Ili helpis siajn gepatrojn hejme kaj kampe.
Ne shonyene ndi abe
sibafukiilisibwakho
khukhwisyeendakho
aambi ni kumulilo ta.
Sed ili ne rajtis proksimiĝi al fajro.
Abe bali ni
khuukholatsaka
kimilimo kyaabwe mu
shilo mwonyene.
Lwekhuuba baabuumbibwa khukhwaama
mu buwuula!
Ili ĉiam devis nokte fari sian laboron. Ĉar ili estis faritaj el vakso.
Ne mutweela khu
basooleli abo
wewotooma naabi
khuutsyakho ibulafu mu
muumu.
Sed unu el la knaboj sopiris eliri en la sunlumon.
Ne lutweela
khukhwiwotooma
khuno khwaabiririra
naabi. Babaandaaye
baamureewura…
Iun tagon la sopiro estis tro forta. Liaj fratoj avertis lin…
Ne byaba byaabirire
khaale! Nga waamalile
khaale
khuuyengukhakila mu
muumu kukwaba
kwaabilile.
Sed jam estis tro malfrue! Li fluidiĝis pro la varmega suno.
Basooleli be buwuula
babaramile baawulila
kumutaambo,
khuubona nga
waandayaabwe
ayengukhaka awawo.
La vaksinfanoj tiel malĝojis vidi sian fraton forfandiĝi.
Ne baafunayo
shishambaaso
shishiindi. Baryo
baawumbaka buwuula
bubuyengukhakile
tsana,
baabuwumbamwo
khanywiinywi.
Sed ili faris planon. Ili formis la fandiĝintan vakson kaj kreis birdon.
Baayila waandaayabwe
khanywiinywi tsana khu
lukiingi luleeyi naabi.
Ili transportis sian birdo-fraton supren al alta monto.
Nga inyaanga niyarura,
waapamburukha
waatsya nga eemba mu
buwaanga bwe
kumutikhinyi.
Kaj kiam la suno leviĝis, li forflugis kantante en la matenlumo.