Aabawo khaalekho, ingokho ni
ikhosi baamenyatsaka atweela
mu lukoosi, ni binywiinywi
bibiindi. Buli shiindu
baashikholatsakila atweela.
Iam Kokino kaj Aglo estis amikoj. Ili vivis en paco kun ĉiuj aliaj birdoj. Neniu el ili sciis flugi.
Shifukhu shitweela, akwawo
intsala khu shibala. Ikhosi
yaakyeenda yaatsya i aleeyi
naabi khuusakhayo biilyo.
Yaakobolayo ingo nga yaaluwile
naabi. Yeelomela inyene iri,
“Yaakhiile khuubawo isaambo
inyaangu iye khuukyeenda!”
Iun tagon regis malsato en la lando. Aglo devis paŝi tre malproksimen por trovi manĝaĵon. Ŝi revenis tre laca. “Devas esti pli facila maniero vojaĝi!” diris Aglo.
Nga baamalile khuukona
buulayi mu shilo, Ingokho
yareera shishambaaso she
kamakyesi. Kila irakikha
khuubusaka kamooya ke
binywiinywi byashaabwe
bibyafwa khaale. Yaaloma iri,
“Khakhubinabile khu ngaaki
khwe kamooya keefwe kano.
Manya isho kane
shikhwaanguyisile khuukyeenda
khweefwe.
Post bona dormo Kokino havis brilan ideon. Ŝi komencis kolekti la falintajn plumojn el ĉiuj siaj birdaj amikoj. “Ni kudru ilin kunen super niaj propraj plumoj,” ŝi diris. “Eble tio faros vojaĝi pli facila afero.”
Khu shaalo isho, Ikhosi yonyene
niyo uyabakho ni mpiso, kila
niyo inyoowa
khukhwiinabilakho. Lubaluba
yaapamburukha yaatsya, nga
iraambisa tsindaha tsine,
yaalekha ingokho nga ishiili aasi
iyo. Lwanyumakho ingokho
yaaluwa khuunaba. Iryo
yaabiikha impiso khu kabada,
yaatsya mwifuumbilo
khuuteekhelakho babaana
baayo biilyo.
Aglo estis la sola en la vilaĝo kun kudrilo, do ŝi komencis kudri unue. Ŝi faris al si paron da belaj flugiloj kaj flugis alta super Kokino. Kokino prunteprenis la kudrilon, sed ŝi baldaŭ laciĝis pri kudrado. Ŝi lasis la kudrilon sur la ŝranko kaj iris en la kuirejon por prepari manĝaĵon por siaj infanoj.
Ne binywiinywi bibiramile
byaaba byaboone Ikhosi nga
ipamburukha itsya. Kila
biloomba ingokho khuubiwakho
impiso nabyo binabe tsindaha.
Mu mbuka ifwiiti iri binywiinywi
byaaba biikali naabi
bibipamburukhila mu ngaaki.
Sed la aliaj birdoj vidis Aglon flugi for. Ili petis Kokinon prunti al ili la kudrilon por fari flugilojn ankaŭ por ili mem. Baldaŭ birdoj flugis ĉie supre en la ĉielo.
Ne khanywiinywi
khakhaakamayo ni khaakobosa
impiso, Ingokho siyabawo ta.
Kila bubwaana bwe ngokho
busuta impiso tsana iyo
bwaatsya bwenyayisa. Ne ni
bwaba bwaluyile
khukhwiinyaha, bwalekha
impiso tsana mu muyekhe.
Kiam la lasta birdo redonis la pruntitan kudrilon, Kokino ne estis tie. Do ŝiaj infanoj prenis la kudrilon kaj ekludis kun ĝi. Kiam ili laciĝis pri la ludo, ili lasis la kudrilon en la sablo.
Ne lwanyumakho khu nyaanga
tse angoloobe, ikhosi
yaakobola. Yaaloomba iri
bamukobosele impiso anabe
kamooya kakatendemeele nga
ni yaba ipamburukha. Ingokho
yaatsya yaalola khu kabada.
Yaatsya mwifumbilo. Yaatsya
yaalola khu lwaanyi. Ne
yaalekha khunyoola impiso ta.
Poste tiun posttagmezon, Aglo revenis. Ŝi petis la kudrilon por ripari iujn plumojn kiuj malfiksiĝis sur ŝia vojaĝo. Kokino rigardis la ŝrankon. Ŝi rigardis en la kuirejon. Ŝi rigardis en la korton. Sed la kudrilo troviĝis nenie.
Kila ingokho iloomba Ikhosi iri,
“N’umbekho busa shifukhu
shiindi shitweela. Nio lwanyuma
kane unyalise khuunaba
tsindaha tsoowo utsye usakhe
bya khulya.”
Ikhosi nayo yeelamo ari,
“Shifukhu shiindi shitweela
shonyene! Ne nga
waakhunyoola impiso ta, kane
umbekho mutweela khu baana
boowo, khuuwaanda impiso
iyo.”
“Nur donu al mi tagon,” Kokino petegis Aglon. “Tiam vi povos ripari vian flugilon kaj flugi por akiri manĝaĵon denove.” “Nur unu tagon pli,” diris Aglo. “Se vi ne trovos la kudrilon, vi devos doni al mi unu el viaj idoj kiel pagon.”
Ikhosi ni yakobola khu shifukhu
shisheelakho, yaanyoola nga
ingokho ili khuutakhulaka mu
muyekhe, ne nga mbaawo
impiso ta.
Kila ikhosi yiwuta aasi
kumuluundi mutweela,
yaawutula khanywiinywi
khatweela yaapamburukha
yaatsya.
Kiam Aglo venis la venontan tagon, ŝi trovis Kokinon skrapantan en la sablo, sed neniu kudrilo. Do Aglo flugis tre rapide kaj kaptis unu el la idoj. Ŝi forportis ĝin. Ĉiam post tiam, kiam ajn Aglo aperas, ŝi trovas Kokinon skrapantan en la sablo por la kudrilo.
Khukhwaamila abweenewo, buli
isi ikhosi ibonekhela inyoola nga
ingokho ishitakhulaka mu
muyekhe, khuuweentsa impiso
yabeene.
Buli isi shishiniini she ikhosi
shibonekhelakho busa shiri aasi
khu shibala, ingokho ireewula
bubwaana bwayo iri, “Rura khu
lwaanyi, mutime mutsye
mwiibise.”
Nabwo bweelamo buri, “Nafwe
sikhuli basilu ta, kane khutime
khutsye khwiibise.”
Kiam la ombro de la flugilo de Aglo falas sur la kampo, Kokino avertas siajn idojn. “Eliru el la nuda kaj seka tereno.” Kaj ili respondas, “Ni ne estas malsaĝuloj. Ni kuros.”
Ann Nduku
Wiehan de Jager
Milton Eridad Shissa
masaba
3-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
