Lutwela yaba Matuyu ali
khukyenda
khwikelemetsi lye
khunyatsa.
Iun tagon Kuniklo marŝis laŭ la riverbordo.
Wafubu naye
aabaho,nga ikololaaka
kho nalundi nga ali
khulya bunyasi.
Hipo ankaŭ estis tie, kie li promenis kaj manĝis iom da bongusta verda herbo.
Wafubu samanya ari
Matuyu naye aliiwo
ta,ari abira
wamusamba khu sikele.
Matuyu ayulukha
wananikha
khuwotseleela Wafubu
ari,”Wafubu iwe!
Iwe sunyala khubona
uri watsimile khusikele
ta?”
Hipo ne vidis ke Kuniklo estis tie kaj ŝi senintence paŝis sur la piedo de Kuniklo. Kuniklo ekkriis al Hipo, “Vi, Hipaĉo! Ĉu vi ne vidis ke vi paŝas sur mia piedo?”
Hipo pardonpetis al Kuniklo, “Mi tre bedaŭras. Mi ne vidis vin. Mi petas vian pardonon!” Sed Kuniklo ne volis aŭskulti kaj li kriis al Hipo, “Vi faris tion intence! Iutage vi vidos! Vi pagos!”
Kuniklo iris trovi Fajron kaj diris, “Iru kaj bruligu Hipon, kiam ŝi elvenis de la akvo por manĝi herbon. Ŝi paŝis sur min!” Fajro respondis, “Neniu problemo, Kuniklo, mia amiko. Mi laŭ via demando faros.”
Hipo ekploris kaj kuris al la akvo. Ŝia hararo tute forbrulis per la fajro. Hipo senĉese kriis, “Mia hararo forbrulis en la fajro! Mia hararo estas forbrulinta! Mia bela hararo!”
Nisyo sikila ni sya leelo Wafubu ayiila ambi ni kameetsi nga
arya Muliro khu mwosya.
Matuyu ikhoya naabi nga nabona Mulilo wosyele Wafubu,nga
aloma ari, “Namunyaliile.”
Kuniklo ĝojis ke la hararo de Hipo estis forbrulinta. Kaj ĝis nun, pro timo de fajro, la hipopotamoj neniam iras malproksime de la akvo.
Basilio Gimo, David Ker
Carol Liddiment
Aryada Naomi Nora
masaba
2-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
