Aabawo khaale ni khaale naabi,
babaandu abe
baakhumanyakho shishiindu
shoosi ta. Sibaamanya
khuubyaala byakhulya ta,
namwe khuunaba tsingubo ta,
namwe khuubasa bibyuuma ta.
Ne wele waabwe Khabuumbi
uwamenyatsaka mu ngaaki
mwikulu aaba ni kamakesi koosi
ke shibala. Abe waakabiikha
buulayi mu nyuungu.
Longe, longe antaŭe la homoj ne sciis ion ajn. Ili ne sciis kiel farmi kultivaĵojn aŭ kiel teksi tukojn aŭ kiel fari ferajn ilojn. La dio Nyame supre en la ĉielo havis ĉiun saĝecon de la mondo. Li tenis ĝin sekura en argila kruĉo.
Shifukhu shitweela, Khabuumbi
waakhalawo khuuwa Manaasi
inyuungu iyo iye kamakesi. Buli
esi Manaasi ekheengela mu
nyuungu umwo, eyikatsakayo
shishiindu shiyaakha. Isho
shaamwikhoyesatsaka naabi
Unu tagon, Nyame decidis ke li donos la kruĉon de saĝeco al Anansi. Ĉiam kiam Anansi rigardis en la argilan kruĉon, li lernis ion novan. Ĝi estis tiel ekscita!
Lwe kumuluungo, Manaasi
wambaasa ari, “Kane imbiikhe
inyuungu yino buulayi imisya
we kusaala kuleeyi. Kane shino
shiinyalisise ise khuukimalila
senyene.
Manaasi waaborora luwuutsi
luleeyi, waalubowelela khu
nyuungu, lwanyuma waakibowa
khu nda yeewe.
Aryo waarakikha khuuniina khu
kusaala. Ne sishaba shaangu
khuuniina nga waasutile
inyuungu ta, lwekhuuba yaba
imukuunyaka khu meesikamo
keewe buli nyaanga.
Avida Anansi pensis, “mi tenos la kruĉon ĉe la supro de alta arbo. Tiel mi povas havi ĉion por mi mem!” Li ŝpinis longan fadenon, bobenis ĝin ĉirkaŭ la argilan kruĉon kaj ligis ĝin al sia stomako. Li komencis grimpi la arbon. Sed estis malfacile grimpi la arbon kun la kruĉo frapanta liajn genuojn la tutan tempon.
Bino byoosi byakholekha nga
umwaana wa Manasi
umukyeekhe, uwaba
weemikhile mwisiina mwe
kusaala, waaloleleele.Kila aloma
paapawe ari, “Sishaandibeele
shaangu khuuniina nga
waabowele inyuungu iyo khu
mukoongo, mu shifwo she
nda?”
Manaasi waakhakakho
waabowa inyuungu iyetsula
kamakyesi khu mukoongo, ni
abweenewo waashinyoola nga
shaangu naabi khuuniina.
La tutan tempon la juna filo de Anansi estis observanta malsupre ĉe la trunko de la arbo. Li diris, “Ĉu ne estus pli facile grimpi se vi anstataŭe ligus la kruĉon al via dorso?” Anansi provis ligi la argilan kruĉon plenan de saĝeco al sia dorso, kaj tio vere estis multe pli facila.
Lubaluba, waatabula imisya we
kusaala.
Ne waasilamo wambaasa ari,
“Iseese niye uwaandibeele ni
kamakesi koosi, ne bona ari
umwaana wase wafuurire ise
kamakyesi!”
Manaasi lirima lyamuwaamba
lwashino, waabukula inyuungu
iyaba ili imisya we kusaala
waakitsukutsa aasi.
Tujtuje li atingis la supron de la arbo. Sed tiam li haltis pensante, “mi devus esti tiu kiu havas ĉiun saĝecon sed jen mia filo estis pli lerta ol mi!” Anansi estis tiel kolera pri tio ĉi ke li ĵetis la argilan kruĉon malsupren for de la arbo.
Inyuungu iyo yekhupa aasi
yaabulyungukhaka. Kamakesi
iko kaasalanila kekyela ka buli
muundu khuufunakho.
Shino nisho shishamilamo
babaandu khukhwiiyika
khuulima, khuunaba tsingubo,
ni khuubasa bibyuuma, atweela
ni bibiindu bibiindi byoosi
byeesi babaandu bakhola.
Ĝi frakasiĝis en pecojn sur la tero. La saĝeco estis libera por dividiĝi inter ĉiuj. Kaj tiel la homoj lernis farmi, teksi tukojn, fari ferajn ilojn, kaj ĉiujn aliajn aferojn kiujn homoj scias fari.
Ghanaian folktale
Wiehan de Jager
Fabian Wakholi
masaba
3-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
