La gepatroj de Sakima laboris ĉe la domo de la riĉulo. Ili eliris la hejmon frumatene kaj revenis malfrue vespere. Sakima estis lasita kun sia fratineto.
Sakima ripondis, “Ili simple venas, patrino. Mi aŭdas ilin en mia kapo kaj tiam mi kantas.”
Sakima ghahakire kwimbera minendi, thikumapo, apa ngafanga kanyombwe. Minendi ngamuteghereranga edi ghanakwimba dimbo dyendi edi ghahakire thikuma. Aye ngakunyunganyunganga kodi dimbo dyomungeya ghokumuhengaghura.
Sakima ŝatis kanti por sia fratineto, precipe se ŝi malsatis. Lia fratino aŭskultus lin kanti sian plej ŝatatan kanton. Ŝi kutimis svingiĝi laŭ la trankviliga melodio.
“Sakima, kukona ghudinimbire karo ndi,” dyongamukandereranga minendi. Sakima ngatawanga nokudimuhukurukera karo rorwingi.
“Ĉu vi povas kanti ĝin ree kaj ree, Sakima?” lia fratino petis lin. Sakima do akceptis kaj kantis ĝin ree kaj ree.
Runguro rumweya apa hakahukire hakuru wendi kudighughumbo, mbadi haghambaghurire. Sakima ghadimukire eshi poyidi yoyiyi eyi yinakakahokoka.
Iun vesperon, kiam liaj gepatroj revenis hejmen, ili tre silentis. Sakima sciis ke io ne ĝustas.
“Mi povas kanti por li. Li eble feliĉos denove,” Sakima diris al siaj gepatroj. Sed liaj gepatroj malakceptis lin. “Li estas tre riĉa. Vi nur estas blinda knabo. Ĉu vi kredas ke via kanto povos helpi lin?”
Tamen Sakima ne rezignis. Lia fratineto subtenis lin. Ŝi diris, “La kantoj de Sakima trankviligas min, kiam mi malsatas. Ili trankviligos ankaŭ la riĉulon.”
Li staris sub granda fenestro kaj ekkantis sian plej ŝatatan kanton. Malrapide la kapo de la riĉulo ekaperis tra la granda fenestro.
Harughani hashaghekire eyi harughanine. Hateghererire kudimbo dyoditowi dyaSakima. Ene katughuru yofotji ghaghambire eshi, “Noyofotji temba oyu ghatwetha kuhengaghura nyami. Oyu mungaghu ghomukunga ne kunakughayara eshi ñanyi ghatwethe kumuhengaghura ndi?”
La laboristoj haltigis sian laboron. Ili aŭskultis la belan kanton de Sakima. Sed unu el la viroj diris, “Neniu povis konsoli la ĉefon. Ĉu tiu blinda knabo kredas ke li povas konsoli lin?”
Ĝuste tiumomente du viroj venis portante iun sur homportilo. Ili trovis la filon de la riĉulo batitan kaj forlasitan sur la flanko de la vojo.
Mutungi ghashamberire thikuma pakumona mwanendi karo. Gharuwerire Sakima kumahengawero. Munyima, ghatwarire mwanendi naSakima kuthipangero podigho eshi mboghamone karo.
La riĉulo tiel ĝojis revidi sian filon. Li rekompencis Sakima por konsili lin. Li kunprenis sian filon kaj Sakima al la malsanulejo por regajnigi la vidon al Sakima.
Verkita de: Ursula Nafula
Ilustrita de: Peris Wachuka
Tradukita de: Ruthgela Shawanga, Servasius M. Ndjunga
Ursula Nafula
Peris Wachuka
Ruthgela Shawanga, Servasius M. Ndjunga
timbukuŝa
3-a nivelo
