Sinĝena sed kuraĝa, la knabineto proksimiĝis al la virino. “Ni devas teni ŝin kun ni,” la popolo de la knabineto decidis. “Ni gardos ŝin kaj ŝian infanon sekure.”
Kambututu kakarire kare mundhira dhako. “Kukeme!” “Rete maghugho!” “Meyu!” “Kukemee!”
La infano baldaŭ ekvenis. “Puŝu!” “Alportu kovrilojn!” “Akvo!” “Puuuuuŝŝŝŝŝuuu!!!”
Ene apa hamonine kambututu, waheya hareghire munyima womapa. “Thidongi?!”
Sed kiam ili vidis la infaneton, ĉiuj saltis malantaŭen ŝokite. “Azeno?!”
Ĉiuj ekdisputis. “Ni diris ke ni gardus la patrinon kaj la infanon sekure, kaj tion ni faros,” diris iuj. “Sed ili alportos al ni malbonŝancon!” diris aliuloj.
Mukamadi ‘ya, ghakarire pithendi karo. Aye ghakwipudhurire eshi nye eyi shoghatende koyu mwanuke ghothitetu. Aye ghakwipudhurire eshi nye shoghakutende thinda.
Kaj tiel la virino trovis sin sola denove. Ŝi demandis sin, kion ŝi faru kun tiu stranga infano. Ŝi demandis sin, kion ŝi faru kun si mem.
Ene kughuhura ghayitamburire eshi mwanendi noyene yonyina munu.
Sed finfine ŝi devis akcepti ke li estas ŝia infano kaj ŝi estas lia patrino.
Keho ne ngoyu mwanuke ngoghakarire kengeyo, mudhimba ghoghumbiru, yoyiheya pamweya ngoyakutjindjire. Ene thidongyana thakurire nokukura kate mbadi wakukona kurikanya karo mumughongo wanyokwatho. Ngambi ngepi thakondjire, mbadi thakonine kukara yira munu. Nyina kehepano ngaghayanga nokumundhanyaghuka. Maruvedhe ghamweya nyina ngamutongweranga gharughane yirughana eyi yaroghera yiyama.
Nu, se la infano restis same malgranda, ĉio eble okazus alie. Sed la azeninfano grandiĝis kaj grandiĝis, ĝis li ne plu trovis lokon sur la dorso de sia patrino. Kaj kiom ajn li klopodis, li ne povis konduti sin kiel homo. Lia patrino estis ofte laca kaj ĉagrenita. Iufoje ŝi devigis lin fari bestan laboron.
Konfuzo kaj kolero kreskiĝis en Azeno. Li ne faru ĉi tion kaj li ne faru tion ĉi. Li ne kondutu sin tiel kaj li ne kondutu sin tiel. Li tiel koleriĝis ke iutage li piedbatis sian patrinon al la tero.
Kiam li ĉesis kuri, estis jam nokto, kaj Azeno perdiĝis. “I-a?” li flustris al la mallumo. “I-a?” ĝi resonis al li. Li estis sola. Li buklis sin strikte en pilkoformo kaj eniris profundan kaj maltrankvilan dormadon.
Azeno restis kun la maljunulo, kiu instruis lin pri multaj diversaj manieroj vivteni sin. Azeno aŭskultis kaj lernis, samkiel la maljunulo. Ili helpis unu la alian, kaj ili kune ridis.
Azeno trovis sian patrinon, solan kaj funebrantan sian perditan infanon. Ili fikse rigardis unu la alian longtempe. Kaj tiam forte brakumis unu la alian.
Lindiwe Matshikiza
Meghan Judge
Maria M. Dikuua, Servasius M. Ndjunga
timbukuŝa
3-a nivelo
