Hipo ankaŭ estis tie, kie li promenis kaj manĝis iom da bongusta verda herbo.
Robi ondre ito ni naa ni kuru,
andraunzi, otipa ito ito a
panidri. Ho oza ere! “Nyirobi,
indre imba mapa nidri ni kuya?”
Hipo ne vidis ke Kuniklo estis tie kaj ŝi senintence paŝis sur la piedo de Kuniklo. Kuniklo ekkriis al Hipo, “Vi, Hipaĉo! Ĉu vi ne vidis ke vi paŝas sur mia piedo?”
Robi ojo nyidemani kiza, mide
andiruku nyebemani ra ma ozi.
Ki ito eri kuru, oza Robi nidri:
“Nyide ta dii andidru! Oduzi alu,
nyindrea madrira! Nyima
uhwera!”
Hipo pardonpetis al Kuniklo, “Mi tre bedaŭras. Mi ne vidis vin. Mi petas vian pardonon!” Sed Kuniklo ne volis aŭskulti kaj li kriis al Hipo, “Vi faris tion intence! Iutage vi vidos! Vi pagos!”
Naivu ito oya aci dri, ojo aci ni, “nyiya nyigwe Robi ni jo efu angwe ayise nyare
rai, otu ma pani!” Aci ai, “unziku ma ozi. Midea ondi nyajokaa tediani.”
Kuniklo iris trovi Fajron kaj diris, “Iru kaj bruligu Hipon, kiam ŝi elvenis de la akvo por manĝi herbon. Ŝi paŝis sur min!” Fajro respondis, “Neniu problemo, Kuniklo, mia amiko. Mi laŭ via demando faros.”
Oluga, Robi efu eyiasi angwe,
ido ka ana ayise nya, mgbwesa
aci omvu: “Bila!” Ido Robia bini
gweka.
Poste Hipo estis manĝante herbon malproksime de la rivero, kiam, “Vus!” Fajro ekflamiĝis. La flamoj ekbruligis la hararon de Hipo.
Robi ori ooka, vua ofe eyia. Bi
Robi dri ogwe yote pi, Robi olu
koo: “Mabi ogwe acisipi! Nyigwe
mabini ra, mabi oe iyo, mabi
loso, loso dii.”
Hipo ekploris kaj kuris al la akvo. Ŝia hararo tute forbrulis per la fajro. Hipo senĉese kriis, “Mia hararo forbrulis en la fajro! Mia hararo estas forbrulinta! Mia bela hararo!”
Dii ra bodia Robi oya kare lolu eyi ako riiga kurii. Adri kokoako, kojo a Aci ka
anigwe. Ito a asi engwi engwi egbwe Robia gweka sii, ojo: “Mingwi madria tini
ra!”
Kuniklo ĝojis ke la hararo de Hipo estis forbrulinta. Kaj ĝis nun, pro timo de fajro, la hipopotamoj neniam iras malproksime de la akvo.