Óre nabô olóng, néim
enkítejó embatá ó
olkejú.
Iun tagon Kuniklo marŝis laŭ la riverbordo.
Nétií siî nínye olmákau,
egirá alooló nénya
inkújít naányorí.
Hipo ankaŭ estis tie, kie li promenis kaj manĝis iom da bongusta verda herbo.
Néítu édôl olmákau ajó
kétíi siî nínye enkítejó.
Néroro enkejú é
enkitejó.
Néyietu enkítejó néjo,
“ló mákau! Émidolíta
doí ajó kítórórua
enkejú?”
Hipo ne vidis ke Kuniklo estis tie kaj ŝi senintence paŝis sur la piedo de Kuniklo. Kuniklo ekkriis al Hipo, “Vi, Hipaĉo! Ĉu vi ne vidis ke vi paŝas sur mia piedo?”
Néjokí olmákau enkitejó
peê epalikí, “tápalikíaki
olchoré láí. Eitú áádól.
Tápalikíaki!”
Káke eitú énîng
enkítejó, nébuaakí
olmakáu, “ítóótíkio! ídól
áí olóng! Ílak!”
Hipo pardonpetis al Kuniklo, “Mi tre bedaŭras. Mi ne vidis vin. Mi petas vian pardonon!” Sed Kuniklo ne volis aŭskulti kaj li kriis al Hipo, “Vi faris tion intence! Iutage vi vidos! Vi pagos!”
Nélo enkítejó aing’orú enkímá néjokí, “shómo, tápejo
olmakáu tenépuku te enkáre alotú anyá inkújít. Áatororúá!”
Néjokí enkíma, “metíi enyámalí, enkitejó olchoré láí. Káás
ínâ.
Kuniklo iris trovi Fajron kaj diris, “Iru kaj bruligu Hipon, kiam ŝi elvenis de la akvo por manĝi herbon. Ŝi paŝis sur min!” Fajro respondis, “Neniu problemo, Kuniklo, mia amiko. Mi laŭ via demando faros.”
Óre áí ríshátá ényáítâ
olmákau inkújít
tenélamita olkejú
“whoosh!” Néipíip
enkíma néíteru anyá
ilpápít lé olmakáu.
Poste Hipo estis manĝante herbon malproksime de la rivero, kiam, “Vus!” Fajro ekflamiĝis. La flamoj ekbruligis la hararon de Hipo.
Néíteru olmákau aishír
nékuet aló atúa enkáré.
Káke etapéjote ilpapít
póoki.
Néíshir olmákau ajó,
“etapéjote ilpapít
láainéí! Ítápéjo ilpápít
láainéí pookí! Meókire
aáta ilpápít láainéí
sidaîn.
Hipo ekploris kaj kuris al la akvo. Ŝia hararo tute forbrulis per la fajro. Hipo senĉese kriis, “Mia hararo forbrulis en la fajro! Mia hararo estas forbrulinta! Mia bela hararo!”
Ínâ oshî peê mélám olmákau enkáré. Kéuré ajó kénya
enkíma. Etishípe enkítejó peê édôl ajó etapéje olmákau, néjo,
“áítálákua!”
Kuniklo ĝojis ke la hararo de Hipo estis forbrulinta. Kaj ĝis nun, pro timo de fajro, la hipopotamoj neniam iras malproksime de la akvo.
Basilio Gimo, David Ker
Carol Liddiment
Leonard Kotikash
Jackson
masaja
2-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
