Ifubu yosi yali awo,
niichendanga ne
niyayanga obunyasi.
Hipo ankaŭ estis tie, kie li promenis kaj manĝis iom da bongusta verda herbo.
Ifubu siyali niimanyire
mbu Eshituyu shiosi
shiriwo tawe na
khulwokhukorwa,
niyitsukhanira niisenere
eshirenje shie Shituyu.
Eshituyu shiakhupa
oluungu nishianza
okhwayulila ifubu, “Ewe
Ifubu, sololanga mbu
usenanga eshirenje
shianje tawe?”
Hipo ne vidis ke Kuniklo estis tie kaj ŝi senintence paŝis sur la piedo de Kuniklo. Kuniklo ekkriis al Hipo, “Vi, Hipaĉo! Ĉu vi ne vidis ke vi paŝas sur mia piedo?”
Hipo pardonpetis al Kuniklo, “Mi tre bedaŭras. Mi ne vidis vin. Mi petas vian pardonon!” Sed Kuniklo ne volis aŭskulti kaj li kriis al Hipo, “Vi faris tion intence! Iutage vi vidos! Vi pagos!”
Kuniklo iris trovi Fajron kaj diris, “Iru kaj bruligu Hipon, kiam ŝi elvenis de la akvo por manĝi herbon. Ŝi paŝis sur min!” Fajro respondis, “Neniu problemo, Kuniklo, mia amiko. Mi laŭ via demando faros.”
Olundi ifubu yali
niyayanga ale nende
omwalo na
“Wuush!”Omuliro
kwarulira nikuchaka
okhusamba amoya ke
Ifubu.
Poste Hipo estis manĝante herbon malproksime de la rivero, kiam, “Vus!” Fajro ekflamiĝis. La flamoj ekbruligis la hararon de Hipo.
Hipo ekploris kaj kuris al la akvo. Ŝia hararo tute forbrulis per la fajro. Hipo senĉese kriis, “Mia hararo forbrulis en la fajro! Mia hararo estas forbrulinta! Mia bela hararo!”
Eshio ne shifune shichira ifubu sitsitsanga ale nende omwalo
tawe, khulwa oburi bwokhusambwa nende omuliro.
Eshimuna shiasangala sana olwa ifubu yayia nende omuliro,
Kuniklo ĝojis ke la hararo de Hipo estis forbrulinta. Kaj ĝis nun, pro timo de fajro, la hipopotamoj neniam iras malproksime de la akvo.