Tsindalo tsia khale abandu
shibali nibamanya okhuraka
emimera ta, nomba okhulukha
tsingubo, nomba okhukasia
efindu fio okhwiranya.
Naye Nasaye womwikulu yali
nende amachesi ko khushialo
kosi.
Yali niyabikha amachesi kosi
munyungu yeliloba.
Longe, longe antaŭe la homoj ne sciis ion ajn. Ili ne sciis kiel farmi kultivaĵojn aŭ kiel teksi tukojn aŭ kiel fari ferajn ilojn. La dio Nyame supre en la ĉielo havis ĉiun saĝecon de la mondo. Li tenis ĝin sekura en argila kruĉo.
Inyanga yindi Nasaye yalola
mbu ayeresie Anansi inyungu
yobuchesi eyo.
Buli olwa Anansi yalinganga
munyungu eyo, yekanga
eshindu eshiyiakha.
Kalinji akokhusangasia muno!
Unu tagon, Nyame decidis ke li donos la kruĉon de saĝeco al Anansi. Ĉiam kiam Anansi rigardis en la argilan kruĉon, li lernis ion novan. Ĝi estis tiel ekscita!
Okhubera omutolio, Kundu
yapara mbu, “Ndalachikha
inyungu ino ekulu womusala
omurambi womundu wundi
alanyala okhuinyola ta. Kho ibe
eyanje sienyene”.
Yalukha emikoye chiemilandila
naboyera inyungu eyo. Kundu
yeboya omukoye oko
mushibuno shie mana inyungu
eyo niyerera imberi we, mana
niyanza okhunina khumusala.
Fiali efitinyu muno okhunina
khumusala nende inyungu
niyimutuyatuya mumasikamo
buli eshise.
Avida Anansi pensis, “mi tenos la kruĉon ĉe la supro de alta arbo. Tiel mi povas havi ĉion por mi mem!” Li ŝpinis longan fadenon, bobenis ĝin ĉirkaŭ la argilan kruĉon kaj ligis ĝin al sia stomako. Li komencis grimpi la arbon. Sed estis malfacile grimpi la arbon kun la kruĉo frapanta liajn genuojn la tutan tempon.
Anansi yachaka okhusinyikha,
natsunukha tsunukha khandi
nachonya.
Efise fino fiosi omusiani wa
Kundu omutiti yali niyemere
hasi womusala namulinganga.
Naboola ari, “Shi
fiakhabeerekho efiangu
okhunina noboere inyungu
khumukongo okhushira imbeli?”
Kundu nateema okhuboha
inyungu yobuchesi
khumukongo, ne nifilolekha
okhuba efiangu okhushira.
La tutan tempon la juna filo de Anansi estis observanta malsupre ĉe la trunko de la arbo. Li diris, “Ĉu ne estus pli facile grimpi se vi anstataŭe ligus la kruĉon al via dorso?” Anansi provis ligi la argilan kruĉon plenan de saĝeco al sia dorso, kaj tio vere estis multe pli facila.
Yola khumusala hekulu bwangu
muno.
Ne naulera khandi napara.
“Nisie oukhoere okhuba nende
amachesi sienyene. Naye
omwana wanje khandi yashira
arie mumachesi?”
Anansi yasinyikha muno ne
nalekhula inyungu eyo hasi
okhurula khumusala.
Tujtuje li atingis la supron de la arbo. Sed tiam li haltis pensante, “mi devus esti tiu kiu havas ĉiun saĝecon sed jen mia filo estis pli lerta ol mi!” Anansi estis tiel kolera pri tio ĉi ke li ĵetis la argilan kruĉon malsupren for de la arbo.
Yekhupa hasi niyatikha
efipande.
Nolwa abandu bosi beka
obulimi, okhulukha tsingubo
nende okhwiranya, nende
efindu fiosi efia abandu
bamanya okhukhola.
Ĝi frakasiĝis en pecojn sur la tero. La saĝeco estis libera por dividiĝi inter ĉiuj. Kaj tiel la homoj lernis farmi, teksi tukojn, fari ferajn ilojn, kaj ĉiujn aliajn aferojn kiujn homoj scias fari.
Ghanaian folktale
Wiehan de Jager
Catherine Were
vanga
3-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
