Sinĝena sed kuraĝa, la knabineto proksimiĝis al la virino. “Ni devas teni ŝin kun ni,” la popolo de la knabineto decidis. “Ni gardos ŝin kaj ŝian infanon sekure.”
Ĉiuj ekdisputis. “Ni diris ke ni gardus la patrinon kaj la infanon sekure, kaj tion ni faros,” diris iuj. “Sed ili alportos al ni malbonŝancon!” diris aliuloj.
Sed finfine ŝi devis akcepti ke li estas ŝia infano kaj ŝi estas lia patrino.
Dichi neyi ona mwana washakamini nakushika hachipimu China, kasi yuma yezhima yahimpili. Ilan’ga ona Donki wakuli ninochu chashikiliyu hachipimu chakadi kushika kunyima ya mama yindi. Mudi mwezhima esekeleliyu hahimpili yilwilu neyi muntuku. Mama yindi wadin’ga wahila na wakuzeya nawa. Impinji zhikwawu wamwililen’ga kukon’ga nyidimu zhatunyama.
Nu, se la infano restis same malgranda, ĉio eble okazus alie. Sed la azeninfano grandiĝis kaj grandiĝis, ĝis li ne plu trovis lokon sur la dorso de sia patrino. Kaj kiom ajn li klopodis, li ne povis konduti sin kiel homo. Lia patrino estis ofte laca kaj ĉagrenita. Iufoje ŝi devigis lin fari bestan laboron.
Kuhila nachambu chenzili mudi Donki. Wakan’genyi kwilizhi hela kwila zhina. Wakan’genyi kwikala China hela kwikala ichi. Wahilili chakubadika dichi ifuku dimu wahinwini mama yindi heseki.
Konfuzo kaj kolero kreskiĝis en Azeno. Li ne faru ĉi tion kaj li ne faru tion ĉi. Li ne kondutu sin tiel kaj li ne kondutu sin tiel. Li tiel koleriĝis ke iutage li piedbatis sian patrinon al la tero.
Kiam li ĉesis kuri, estis jam nokto, kaj Azeno perdiĝis. “I-a?” li flustris al la mallumo. “I-a?” ĝi resonis al li. Li estis sola. Li buklis sin strikte en pilkoformo kaj eniris profundan kaj maltrankvilan dormadon.
Azeno restis kun la maljunulo, kiu instruis lin pri multaj diversaj manieroj vivteni sin. Azeno aŭskultis kaj lernis, samkiel la maljunulo. Ili helpis unu la alian, kaj ili kune ridis.
Ifuku dimu ona iyala wehweli Donki kumutwala hewulu da impidi
Iun matenon la maljunulo petis Azeno-n porti lin al montopinto.
Hewulu damavwi henahana, wena akamini tulu. Donki waloteli neyi mama yindi nakati kaha nawa wadin’ga nakumubideka. Chahindukiliyi....
Alte inter la nuboj ili dormiĝis. Azeno sonĝis, ke lia patrino malsanas kaj vokis lin. Kaj tiam li vekiĝis…
… Mavwi hadin’ga hosi hamu nanona ibwambi dindi.
… la nuboj estis malaperintaj, kune kun lia amiko, la maljunulo.
Azeno trovis sian patrinon, solan kaj funebrantan sian perditan infanon. Ili fikse rigardis unu la alian longtempe. Kaj tiam forte brakumis unu la alian.
Mwana wa Donki na mama yindi anakulili hamu kaha nawa anawani zhinzhila zhazhivulu zhakushakaminamu. Kufuma hana, antu amakwawu apompeli nakutachika kushakama hamu nawu.
La azeninfano kaj lia patrino kreskis kunen kaj trovis multajn manierojn vivi kune. Iom post iom aliaj familioj ekloĝis ĉirkaŭe.
Lindiwe Matshikiza
Meghan Judge
Oscar Zangata
lunda
3-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
