Iwu diyi Khalai. Wukweti yaaka yitanu nayiyedi. Izhina dindi dalumbuluka ‘wakusakulewa’ mumuchidi windi wa, Lubukusu.
Jen Khalai. Ŝi havas sep jarojn. Ŝia nomo signifas “la bonulo” en ŝia lingvo, la lubukusa.
Khalai wahindukan’ga nakuhosha na mutondu wamalalanji. “Nalembi eyi mutondu wamalalanji, kuulaku muneni nawa twinka malalanji akwiha’.”
Khalai vekiĝas kaj parolas al la oranĝujo. “Oranĝujo, mi petas, kresku granda kaj donu al ni multe da maturaj oranĝoj.”
Khalai wendan’ga nakuya ku shikola. Munzhila hakuya wahoshan’ga namatahu.”Nalembi matahu, kuulaku nawuluya wa mafu amatamba kaha nawa kanda wumaaku.”
Khalai piediras al la lernejo. Survoje ŝi parolas al la herbo. “Herbo, mi petas, kresku verda kaj ne sekiĝu.”
Khalai wahambakanan’ga zhimbutu zhampata. “nalembi zhimbutu, twalekenuhu kuukula chiwahi kulonda nikanyishi mumutu.
Khalai preterpasas sovaĝajn florojn. Floroj, mi petas, daŭre floru, tiel ke mi povos meti vin en mian hararon.
Ha shikola, Khalai wahoshang’a na mutondu wekala hakachi.”Nalembi eyi mutondu kuula nyitayi kulonda tutan’gili mwishina deyi.
En la lernejo Khalai parolas al la arbo en la centro de la korto. “Arbo, mi petas, kreskigu grandajn branĉojn, tiel ke ni povas legi sub via ombro.”
Khalai wahoshan’ga nachenzelu chakwing’ilila ku shikola. “Nalembi koolaku kulonda wukan’geshi antu atama kwin’gila.
Khalai parolas al la arbedo, kiu ĉirkaŭas ŝian lernejon. “Mi petas, kresku forta kaj haltigu la malbonulojn enveni.”
Neyi Khalai nafunti kwitala kufuma kushikola, wahempulan’ga mutondu wamalalanji. “Malalanji eyi anahi dehi tahi?” Khalai ehula
Kiam Khalai revenas hejmen de la lernejo, ŝi vizitas la oranĝujon. “Ĉu viaj oranĝoj jam estas maturaj?” demandas Khalai.
“Malalanji achidi amesu,” kuhumikizha Khalai.”Nakakumona kumadiki mutondu wamalalanji, “nindi Khalai. Hekwawu wukekala na malalanji akwiha anami!”
“La oranĝoj estas ankoraŭ verdaj,” Khalai suspiras. “Mi morgaŭ revidos vin, oranĝujo,” Khalai diras. “Eble tiam vi havos maturan oranĝon por mi!”