Koko kaj Milpiedulo estis amikoj. Sed ili ĉiam konkuris unu kontraŭ la alia. Iun tagon ili decidis ludi futbalon por vidi, kiu estis la pli bona ludanto.
Ili iris al la ludkampo kaj ekludis. Koko estis rapida, sed Milpiedulo estis pli rapida. Koko piedbatis malproksimen, sed Milpiedulo piedbatis pli malproksimen. Koko eksentis sin malkontenta.
Milpiedulo piedbatis la pilkon kaj faris golon. Milpiedulo piedbatis la pilkon kaj faris golon. Milpiedulo kapbatis la pilkon kaj faris golon. Milpiedulo gajnis kvin golojn.
Koko tiel koleris ke ŝi larĝe malfermis la bekon kaj forglutis la milpiedulon.
Omu apwile Kasumbi nakuya kwimbo, aliwanyine nanaye ya Chingolongochi. Naye ya Chingolongochi ahulishile, “Unamonoko mwanami?” Kasumbi kahanjikileho numba chimweko. Naye ya Chingolongochi alizakaminyine.
Dum Koko marŝis hejmen, ŝi renkontis Milpiedul-patrinon. Milpiedul-patrino demandis, “Ĉu vi vidis mian infanon?” Koko nenion diris. Milpiedul-patrino maltrankviliĝis.
Kaha naye ya Chingolongochi evwile kalizu kakandende, “Ngukafwe mama!” Naye ya Chingolongochi atalile oku noku nakwivwilila kanawa. Lizu lyafuminyine mukachi ka Kasumbi.
Tiam Milpiedul-patrino aŭdis voĉeton. “Helpu min, panjo!” kriis la voĉo. Milpiedul-patrino ĉirkaŭrigardis kaj aŭskultis atente. La voĉo venis el ene de la koko.
Naye ya Chingolongochi atambakanyine, “Zachisa ngolo jove ove mwanami!” Chingolongochi nahase kufumisa livumba lyalipi nachipepa chachipi. Kasumbi aputukile kuviza.
Milpiedul-patrino ekkriis, “Uzu vian specialan povon, mia infano!” La milpieduloj povas fari malbonan odoron kaj malbonan guston. Koko eksentis sin malsana.