Ándrá ũ’dú rĩ sĩ, áú kí ándrí jó
Yúkú bé wórí gá.
Kí ándrí jó ũá ásí ígbé sĩ ãríŋá
ãzí rĩ kí ábé pírí.
Í kí ákó pírí kí ídé ãlú.
Í ‘bã ází álu jó ngápí la jó ‘dawú.
Iam Kokino kaj Aglo estis amikoj. Ili vivis en paco kun ĉiuj aliaj birdoj. Neniu el ili sciis flugi.
Iun tagon regis malsato en la lando. Aglo devis paŝi tre malproksimen por trovi manĝaĵon. Ŝi revenis tre laca. “Devas esti pli facila maniero vojaĝi!” diris Aglo.
Ángú ũwíjó múké ‘bó rĩ vũtígá,
áú ‘bá ágílí ází úníámbá lá cĩ.
Í’dó ‘bíkô í’bá wórĩká árĩŋá rũ rĩ
kí trá.
“Ũsó kí ãlú ámádrĩ ‘bíkô rĩ kí drí
gá,” jó íní.
“’Dá ícó lé ‘dí félé la ácíŋá ní
ádrú jó íwákó rú rã.”
Post bona dormo Kokino havis brilan ideon. Ŝi komencis kolekti la falintajn plumojn el ĉiuj siaj birdaj amikoj. “Ni kudru ilin kunen super niaj propraj plumoj,” ŝi diris. “Eble tio faros vojaĝi pli facila afero.”
Árĩŋá pírí kí drídríŋí gá, Yúkú í lú
ándrá síndání trũ tórómé ágá ní,
síní, í’dó ‘bíko só drídrí.
Ídé íní úpípí kí ũníámbamba rú
írĩ, vútílága ngájó ú’rugá áú ‘bá
drígásí.
Áú ándré jó Yúkú ní ífé jó mání
síndání ‘bíkô sójó, gbóŋá rú Áú
ándré ándé gá rá.
Á’bé síndání kábádí drígá ‘dá sí
mújó ákóná á’díjó í ãnzí ‘bání
kúkú gá lé áyu.
Aglo estis la sola en la vilaĝo kun kudrilo, do ŝi komencis kudri unue. Ŝi faris al si paron da belaj flugiloj kaj flugis alta super Kokino. Kokino prunteprenis la kudrilon, sed ŝi baldaŭ laciĝis pri kudrado. Ŝi lasis la kudrilon sur la ŝranko kaj iris en la kuirejon por prepari manĝaĵon por siaj infanoj.
Wó ísú ‘dísí árĩŋá ázírí ndré kí
Yúkú nga’ ágá lé rã.
Múkí áú ándré zí í’bání síndání
féjó sí í’bádrí úpípí rí só jó sínĩ.
Sá wéréŋá vútí gá, áríŋá kásárá
í’dó úngá úrú ga.
Sed la aliaj birdoj vidis Aglon flugi for. Ili petis Kokinon prunti al ili la kudrilon por fari flugilojn ankaŭ por ili mem. Baldaŭ birdoj flugis ĉie supre en la ĉielo.
Áríŋá ásíjó rĩ ní síndání ágú gá
úgógó, ísu ‘dísí Áú ándré í yu.
Síní áyú ãnzí ‘dúkí síndání ‘dí
í’dó kí ává sínĩ.
Í’bání ándéjó áváŋá sí’bó rí
vútígá, á’bé kí síndání cínyákí
drí gã.
Kiam la lasta birdo redonis la pruntitan kudrilon, Kokino ne estis tie. Do ŝiaj infanoj prenis la kudrilon kaj ekludis kun ĝi. Kiam ili laciĝis pri la ludo, ili lasis la kudrilon en la sablo.
Poste tiun posttagmezon, Aglo revenis. Ŝi petis la kudrilon por ripari iujn plumojn kiuj malfiksiĝis sur ŝia vojaĝo. Kokino rigardis la ŝrankon. Ŝi rigardis en la kuirejon. Ŝi rigardis en la korton. Sed la kudrilo troviĝis nenie.
Áú úci rú Yúkú dri, “Ífé lú mání
ú’dú ãlú.
Mí vá mí úpípí kí úsú sí ngájo
ákóná nd’rujó lé ídí rá.”
Yúkú jó, “Áfé lú míní ú’dú ãlú ídí.
Ídrí síndání dí ísú kú, mí mádrí
tílágá mí mváŋá ãlú rí fé áyũ.”
“Nur donu al mi tagon,” Kokino petegis Aglon. “Tiam vi povos ripari vian flugilon kaj flugi por akiri manĝaĵon denove.” “Nur unu tagon pli,” diris Aglo. “Se vi ne trovos la kudrilon, vi devos doni al mi unu el viaj idoj kiel pagon.”
Yúkú ní ámújó drúsí ínírĩ sí ‘bórí
sí, ísú áú ándré lá cínyákí á úvá,
wó ísú síndání kú.
Íjó ‘dísí, Yúkú újá ásá vúgá ‘dó
ó’pkó’si áú ‘bá mváŋá álú rĩ
‘bijó.
Yúkú ‘dú í’dí mújó trúní.
Í’dójó ú’dú ‘dásí, Yúkú drí úngá
úlí ágá, í’dí áú ándré í sú cínyákí
a íré ágá síndání ndrújó.
Kiam Aglo venis la venontan tagon, ŝi trovis Kokinon skrapantan en la sablo, sed neniu kudrilo. Do Aglo flugis tre rapide kaj kaptis unu el la idoj. Ŝi forportis ĝin. Ĉiam post tiam, kiam ajn Aglo aperas, ŝi trovas Kokinon skrapantan en la sablo por la kudrilo.
Yúkú ‘bá indri ácá jó únókú gá
‘bó, áú ándré lá í ánzí kí ‘bá bile
índú lí.
“Ímí ápá ángú úlé rí gá rísĩ ázílá
ángú áí gá rí sí rá.”
Íkí do ũmví lá:
“Ámá ádrú ázázá rú kú. Ámá
ápá rá.”
Kiam la ombro de la flugilo de Aglo falas sur la kampo, Kokino avertas siajn idojn. “Eliru el la nuda kaj seka tereno.” Kaj ili respondas, “Ni ne estas malsaĝuloj. Ni kuros.”
Verkita de: Ann Nduku
Ilustrita de: Wiehan de Jager
Tradukita de: Edektia Valente, Ociti Caleb, Aga Khan
Ann Nduku
Wiehan de Jager
Edektia Valente, Ociti Caleb, Aga Khan
aringa
3-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
